Young the Giant @ Melkweg, Amsterdam

Door Rian Westdorp 29 mei 2014 Reacties staat uit voor Young the Giant @ Melkweg, Amsterdam

Een halfgevulde zaal, waarvan niet eens het balkon en de rechter bar open zijn, staat Young the Giant dinsdagavond te wachten in de Melkweg. Drie jaar geleden bracht deze Amerikaanse band het eerste album uit in Nederland, ook genaamd Young the Giant. Met een mix van rustige indiemuziek en stevigere rocknummers waren de twee bescheiden hits ‘My Body’ en ‘Cough Syrup’ goede voorbeelden van wat de band te bieden heeft. Het tweede album, Mind Over Matter, dat dit jaar is uitgekomen, gaat verder waar de band was gebleven. Ook dit album staat vol met toegankelijke nummers met catchy refreinen. Na twee jaar geleden in een volle maar niet uitverkochte kleine zaal van de Melkweg te hebben gestaan, is het nu tijd voor de grote zaal.

Het concert maakt een lauwe start met ‘Slow Dive’ en ‘Anagram’ als eerste nummers. Hoewel ‘Anagram’ lekker in het gehoor ligt, is het te rustig en lijkt te onbekend bij het publiek om enthousiasme op te roepen. Als daarna ‘It’s About Time’ wordt ingestart, komt er iets meer beweging in de toeschouwers. De meeste energie komt echter bij zanger Sameer Gadhia vandaan, die de tamboerijn druk beweegt en lijkt te blijven wisselen tussen zijn twee (soms drie) microfoons. Tijdens de rest van het concert komt hier weinig verandering in. De band heeft geen interactie met het publiek en de overige vier bandleden kijken voornamelijk naar hun instrument of elkaar. Slechts drie keer praat Gadhia tussendoor tegen het publiek, maar verder dan “hi” en “we’re Young the Giant” komt het eigenlijk niet.

Het voelt als een gemiste kans voor Young the Giant, want muziek maken kunnen ze wel. De band is solide en perfect op elkaar ingespeeld, en Gadhia is goed bij stem en heeft ook live dat randje wat zijn geluid zo opvallend maakt. Maar door de weinige interactie en het degelijke spel is het optreden nooit spannend en lijken de nummers die ze spelen te veel op elkaar. Terwijl bijvoorbeeld ‘Guns Out’, ‘Crystallized’ en ‘Apartment’ op de albums veel makkelijker te onderscheiden zijn. Typerend voor de avond is dat tijdens de toegift ‘Formidable’, een cover van Stromae, het meest applaus krijgt.

Het hoogtepunt van de show is halverwege, als ‘Firelight’ wordt gespeeld. Alleen ondersteund door twee gitaren komt de bijzondere stem van Gadhia en de harmonie tussen hem en de drummer, die de tweede stem doet, prachtig naar voren. Tijdens dit nummer is de ingetogenheid van de band wel op zijn plaats, en is het niet erg dat Gadhia met zijn ogen dicht zingt. Het is jammer dat dit niet een uitzondering is, maar kenmerkend voor de stageperformance van de band. De muziek heeft Young the Giant wel, maar door het eentonige optreden lijken ze een dertien-in-een-dozijn band. Interactie met het publiek en live nummers ook kunnen laten opvallen zal de band het mogelijk maken zich van andere indiebands te onderscheiden. Vanavond lijkt de grote zaal een maatje te groot voor de band uit Californi?.


Je kunt geen reactie achterlaten.