Wovenhand @ Paard van Troje, Den Haag

Door Daan Krahmer 5 juni 2014 Reacties staat uit voor Wovenhand @ Paard van Troje, Den Haag

David Eugene Edwards is een muzikant van de lange adem. Misschien zelfs wel het schoolvoorbeeld hiervan. In een ver verleden was hij de onbetwiste frontman van Sixteen Horsepower maar tegenwoordig heeft Edwards met zijn soloproject Wovenhand alweer meer albums op zijn naam staan. Ondanks dat zijn stijl altijd herkenbaar blijft sloeg hij met The Laughing Stalk (2012) en het onlangs verschenen Refractory Obdurate een nieuw pad in. Het is een vernieuwing in de diepte, die mag gelden als een nieuw hoofdstuk voor de groep. Donker was zijn muziek altijd al, niet eerder zo hard en heftig. Vanavond onderstreept Wovenhand dit in een goed gevuld Paard van Troje.

Edwards is wat je noemt een imposante verschijning. Een grillige man, wiens markante gezicht verscholen gaat onder de schaduw van een grote, beige cowboyhoed. Om zijn hals draagt hij een groot zilveren kruis en die hangt daar niet voor niks. Net als in zijn beginjaren domineren nog altijd de donkere kantjes van het geloof in zijn fatalistische teksten. Ondersteund door grootse handgebaren zingt, mompelt en blaft Edwards zijn boodschap over hel en verdoemenis als een duivelse predikant in de microfoon. Nee, gezellig wordt het vanavond niet in het Paard, maar intens des te meer.

Want wat is het nieuwe materiaal geschapen voor liveoptredens. Waar op de nieuwe plaat soms nog enige subtiliteit te horen was, is daar live geen sprake meer van. Wovenhand 2.0 maakt doomfolk en strooit daarbij met flink wat invloeden uit uiteenlopende genres als metal, industrial en stoner. Zo klinken ‘Hiss’, ‘El-Bow’ en ‘Fields Of Hedon’ live heftiger, harder en vooral meedogenlozer dan op de plaat. Edwards is vitaal en lijkt bij vlagen wel bezeten terwijl zijn begeleiders zo in een metalband hadden kunnen zitten. De drummer slaat genadeloos hard op zijn trommels en de bassist en gitarist nemen vol bezieling de nodige metalposes aan. Zo valt er de eerste veertig minuten van het optreden altijd wel wat te zien op het podium.

Later wordt de sfeer van het optreden wat minder benauwend. Ondanks dat de zwaarmoedige sfeer en constante dreiging geen minuut uit het oog verloren raakt, komt de wat minder claustrofobische sfeer het optreden ten goede. ‘The Refractory’ en ‘Corsicana Clip’ komen live zo geloofwaardig over dat de rillingen je over de rug lopen. Edwards hangt bijna in zijn microfoon en zijn vocalen galmen door het Paard heen. Hoewel de groep ervoor moet waken zichzelf niet te verliezen in louter overweldigend gitaargeweld, is Wovenhand live anno 2014 zonder meer een intense ervaring.


Je kunt geen reactie achterlaten.