Pinkpop 2014: dag 1

Door Julien L'Ortye 9 juni 2014 Reacties staat uit voor Pinkpop 2014: dag 1

Het budget moest ervoor verdubbeld worden, maar het moet gezegd: Pinkpop beschikt dit jaar over een uitzonderlijk wervelend affiche. The Rolling Stones binnen gehengeld, een ‘by request’-show van Metallica, Arcade Fire voor de neuzen van Lowlands en Best Kept Secret weggekaapt, Editors en John Mayer als co-headliners en ga zo maar door. Ja, Jan Smeets heeft het dit jaar heel erg goed voor elkaar. Niet voor niets verkochten de zaterdag –en weekendtickets binnen iets meer dan een halfuur uit en staan er vanavond, zo spreekt Jan na het optreden van de Stones, niet minder dan zeventigduizend man op het Megaland-terrein. Dan mag je gerust spreken van een geslaagde eerste dag.

En die eerste dag begint voor ROAR E-Zine bij de schone zusjes van Haim, die stiekem niet uit ons land weg zijn te slaan. Deden ze vorig jaar nog een show op Lowlands, een in Bitterzoet en enkele weken later nog een clubtourtje langs onder meer Doornroosje, staat het drietal nu op de 3FM Stage te knallen. Days Are Gone is een van de beste debuutplaten van het vorige jaar en de kwaliteit van die liedjes hebben de Amerikanen deze middag ook wel nodig. Het is niet bepaald druk voor het podium en het wil zo vroeg op de dag qua participatie ook allemaal nog niet zo vlotten, maar ze slepen er op muzikaliteit – het gitaarspel van zowel Alana, Este als Danielle is ver boven de maat – en volharding uiteindelijk toch vrij makkelijk een voldoende uit. Toch blijft je voortdurend het gevoel bekruipen dat deze liedjes gemaakt zijn voor popzalen en intiemere festivalpodia en dat ze wellicht veel beter tot hun recht waren gekomen in de tent. Maar voor nu, na een tournee die inmiddels al bijna een dik jaar voortduurt, lijken ze allesbehalve uitgeblust. Dat die tweede plaat maar snel mag volgen.

haim-01-682x1024
Haim

Ontroerend momentje vervolgens op het nieuwe vierde podium, een prima, open tent, mooi geparkeerd op de plek waar voorheen de openluchtbioscoop was, alwaar het Limburgse Afterpartees aan het einde van een even sterk als verfrissend optreden met een paar lullige confettikannonnetjes afscheid neemt van drummer Teun, die en passant nog even een flinke kus op zijn lippen krijgt gedrukt door frontman en gangmaker Niek Nellen. Hij is stiekem de motor van dit gezelschap, vooral live. De uitstekende liedjes, single ‘First/Last’ voorop, krijgen dankzij zijn uitzinnige karakter nog veel meer power mee dan ze al hebben. Het eerste Pinkpop-optreden ooit van een op het Groningse Kogar Records getekende band, zo twitterde labelbaas Jan Kooij een dag van tevoren. En vermoedelijk voorlopig ook het laatste, want Afterpartees tekent óp Pinkpop doodleuk een platencontract bij Excelsior. En dat is niet meer dan verdiend, helemaal niet na die fenomenale Johnny Thunders-cover (‘One Track Mind’) als verwoestende afsluiter.

afterpartees-02

Afterpartees

Hoewel je het gevoel hebt dat ze al ellenlang bezig zijn, is White Lies tegenwoordig pas aanbeland bij plaat nummer drie: het afgelopen jaar verschenen Big TV. Hoewel beter dan de (vrij waardeloze) ‘moeilijke tweede’, zal dat niet de reden zijn dat ze hier een plekje verdiend hebben. Wat die reden wel is, bewijzen Harry McVeigh en zijn mannen al vrij vlot. Want ondanks dat het oeuvre pas drie platen rijk is, kunnen de Britten inmiddels uit behoorlijk wat hit(je)s putten. Toegegeven, ze moeten het voornamelijk van hun debuut hebben, maar ‘To Lose My Life’, dat uit volle borst door de Brand Bier Stage wordt meegebruld, ‘Fairwell To The Fairground’ (idem dito), het nog immer geweldige ‘Death’, inclusief dat fantastische toetsenintermezzo halverwege, landen zo goed dat dat niet zo veel meer uit maakt. Het is hooguit pijnlijk voor hen. Dat McVeigh deze middag uitzonderlijk goed bij stem is – we hebben hem wel eens vele malen slechter en valser horen klinken – wil ook nog flink helpen, waardoor White Lies hier toch zonder al te veel inspanning een prima optreden neer weet te zetten.

white-lies-01

White Lies

Wie dat even later tot veler verrassing in veel mindere mate weet te doen, is John Mayer. Veel Pinkpopgangers herinneren zich ongetwijfeld het bijzonder hoogstaande gitaarspel en dito optreden van de Amerikaan in 2010, op de 3FM Stage. Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: daar geraakt Mayer vanavond geen seconde aan. De virtuoos eruit geperste gitaarrifjes van toen vallen compleet in het niet bij het ietwat laffe spel dat hij deze keer aan het festival voorschotelt, terwijl de dertiger vier jaar geleden ook nog eens hartstikke ziek was. Een enkel hoogtepuntje is er in de vorm van ‘Gravity’, dat mede dankzij zijn uitstekende vocalen heel sterk overkomt, maar nummers als ‘Slow Dancing In A Burning Room’ vervelen al vrij vlot, simpelweg vanwege schijnbare desinteresse, een gebrek aan interactie en vooral een gebrek aan vaart in de set. Het kabbelt maar voort en voort en het is bij vlagen een hele prestatie als je de aandacht er nog bij weet te houden. Nee, we hebben de beste man het wel eens beter zien doen.

john-mayer-02

John Mayer

Zesendertig keer eerder stonden ze op Nederlandse bodem, The Rolling Stones. Na lang, heel erg lang gestress en gedoe, vermeende advertenties in het AD die van Pinkpop leken, maar uiteindelijk toch niet van Pinkpop bleken te zijn, Léon Ramakers die in hoogsteigen persoon met de manager van de rockgrootheden om de tafel zat om de deal te laten beklinken en wat dies meer zij, staan ze er. En dat terwijl ze slechts bij uitzondering festivals spelen. Glastonbury was afgelopen jaar al een enorme verrassing, in 2007 was Isle of Wight de gelukkige, maar doorgaans trekken Mick Jagger, Keith Richards, Ron Wood en Charlie Watts dodelijk eenvoudig op eigen kracht stadia vol. Vanavond staan er zeventigduizend man op de Landgraafse renbaan en zijn er zeventigduizend paar ogen naar het hoofdpodium gericht. Dit is stiekem natuurlijk waar Jan Smeets het al die jaren al voor doet: een band van dit formaat op ‘zijn’ Pinkpop krijgen.

the-rolling-stones-06-1024x682

The Rolling Stones

Je kunt jezelf afvragen of je, nu alle bandleden zo langzaam richting de respectabele leeftijd van 80 jaar gaan, nog wel zo kritisch moet zijn. Maar soit, je kunt er niet omheen dat Jagger, hoewel hij werkelijk het hele optreden lang van links naar rechts rent, een keer of drie à vier van jasje wisselt en uiteindelijk zelfs in een shirt van het Nederlands elftal staat, niet meer de vocale kracht heeft om echt te vlammen. En nee, ook Keith Richards heeft dat niet. Sterker nog, de twee nummers waarbij hij de leadvocalen voor zijn rekening neemt, ‘You Got The Silver’ en ‘Can’t Be Seen’, zijn een onbetwist dieptepunt in de liefst twee uur durende set van de Stones. Ze zijn onderdeel van een ietwat slap middenstuk, dat met ‘Midnight Rambler’ en ‘Miss You’ sowieso al weinig echt venijn kent. Maar natuurlijk, de delivery is er, ieder nummer weer. Als het niet de hyperenergieke Jagger is, dan komt het wel vanuit de oneindige en oprechte lach van Richards, die – evenals zijn bandmaatjes – nog steeds bijzonder veel plezier aan het op de planken staan lijkt te beleven. Ze doen het alleen maar voor het geld? Yeah right. Hier staan vier mannen – gesteund door enkele uitstekende muzikanten en twee dito achtergrondzangeressen – die hier voornamelijk staan omdat ze het hartstikke leuk vinden om er te staan, inclusief alle voldoening die daarbij komt kijken.

Stiekem knijp je jezelf soms even in je arm: staan ze hier echt? The Rolling Stones? De grootste rockband ooit? Maar het is echt zo en ze persen er nog een verdomd sterk slotstuk uit ook. De intro van ‘Gimme Shelter’ wordt al vrij vlot overgenomen door het publiek, waarna de donkere achtergrondzangeres in het refrein haar klasse onderstreept, de openingsriff van ‘Start Me Up’, waar Richards maar drie snaren voor nodig heeft, slaat binnen een nanoseconde in en bij ‘Sympathy For The Devil’ wordt het publiek helemaal euforisch. En alsof dat nog niet genoeg is en het viertal van het podium verdwenen is, zet het Utrechtse DeKoor (The Rolling Stones nemen bij ieder optreden dat ze deze 14 On Fire-tournee doen een plaatselijk koor mee, red.) ‘You Can’t Always Get What You Want In’, waardoor het kippenvel inmiddels torenhoog op armen, benen en nek staat, om vervolgens afgetopt te worden met een vlammende versie van ‘(I Can’t Get No) Satisfaction’, de zeventigduizend paar ogen wijd opengesperd achterlatend. Vlekkeloos was het geen moment, maar een memorabele show – en vermoedelijk de laatste op Nederlandse bodem – is het des te meer. En de klasse druipt er, met inmiddels twee?nvijftig jaar ervaring in de benen, bij vlagen nog steeds vanaf.

Tekst: Juli?n L’Ortye
Fotografie: Pinkpop

Je kunt geen reactie achterlaten.