Sharon Van Etten – Are We There

Door Leonie Poot 22 juni 2014 Reacties staat uit voor Sharon Van Etten – Are We There

Sharon Van Etten(Album – Jagjaguwar) Wat zou er toch gebeuren als alles Sharon Van Etten eens voor de wind ging? Ook op haar laatste album Are We There lijkt het leven van de zangeres niet over rozen te gaan. Tramp (2012) betekende de voorzichtige doorbraak voor de zangeres. Gevoelsmatig lijkt haar laatste plaat daarom ook het lastige tweede album. Feitelijk is dit al de vierde langspeler die de uit New Jersey afkomstige Van Etten (1981) uitbrengt. De eerste twee albums Because I Was In Love (2009) en Epic (2010) worden vooral gedomineerd door de zoektocht naar een eigen geluid en zijn kwalitatief mijlen ver verwijderd van Tramp. Van Etten zegt zelf over Tramp dat het succes ervan niet aanvoelde als haar verdienste maar dat van producer Aaron Dessner (The National). Iedere recensie begon met zijn naam en het oprakelen van het rijtje who’s-who in de alternatieve muziek scene die meespeelde op het album. Dat Van Etten de regie voor Are We There weer in eigen handen nam is daarom geen verrassing. Ook ontbreekt het op dit album aan een indrukwekkende lijst gastmuzikanten en heeft ze Are We There opgenomen met de muzikanten waar ze de afgelopen jaren mee op tournee is geweest.

Are We There gaat verder waar Tramp ophield. Nog altijd is hartzeer een dankbaar thema. Van Etten steekt niet onder stoelen of banken dat ze haar liedjes gebruikt als katalysator voor verdriet, angst en alles wat daar tussen zit. Dit maakt Are We There, net als voorgaande albums, een zelfbeschouwend en intiem album. Waar de zangeres voorheen vooral afrekende met gebeurtenissen uit het verleden betreft haar laatste album de recente ‘ontkoppeling’ van haar relatie. De keuze voor de titel zal een speling zijn op het zinnetje “are we there, yet?”. De vraag blijft of het alleen het einde van haar relatie betreft, dat het doelt op de weg naar haar definitieve doorbraak als muzikant, of toch haar eigen strijdt met het ontdekken van wat zij wil van het leven?

Het zijn vooral de nummers waar Van Etten dodelijk eerlijk is, de pijn voelbaar en het luisteren ernaar haast voyeuristisch aanvoelt, waaruit blijkt hoe de zangeres de afgelopen twee albums gegroeid is. ‘Your Love Is Killing Me’ (te vergelijken met de uit Brokeback Mountain afkomstige regel “I wish I knew how to quit you!” kijk op 5:16) ontvouwt zich als een storm, donker, het refrein als bliksemschichten. ‘You Know Me Well’ met een dreigend geroffel op de drums, de onheilspellende reverb van een gitaar, Van Etten een tikkie venijnig, alsof ze iemand iets toebijt. ‘Break Me’ klinkt luchtig, lieflijk, als een voorjaarsdag, maar de onderliggende boodschap is zwaarmoedig. ‘I Know’ Van Etten alleen op piano, een instrument welke ze gebruikte om Are We There te onderscheiden van haar eerdere albums, mooi en breekbaar. Het nummer waar ze de handdoek in de ring lijkt te gooien maar de deur niet helemaal dicht durft te doen.

Het album eindigt een paar minuten na de laatste tonen van ‘Every Time The Sun Comes Up’ met een gezongen “maybe something will change??“ daar achteraan, lachend “sorry, my headphones fell off”.?Het voelt tekenend aan voor het album. Het is te hopen dat het Van Etten wat beter vergaat de komende jaren, maar al deze ellende zorgt absoluut voor prachtige albums.


Je kunt geen reactie achterlaten.