Miley Cyrus @ Ziggo Dome, Amsterdam

Door Jeffrey Zweep 23 juni 2014 Reacties staat uit voor Miley Cyrus @ Ziggo Dome, Amsterdam

Op haar dertiende was Miley Cyrus bekender onder de naam Hannah Montana dan onder haar eigen naam. Nu, acht jaar later, is dat wel anders. Het kindsterretje van toen is een heus tieneridool geworden en dat is vrij logisch: na drie redelijk brave platen is vierde album Bangerz andere koek. In het kader van bijbehorende tour staat Cyrus in de Amsterdamse Ziggo Dome.

Uitverkocht is het niet, op de vloer is nog ruimte zat en op de tribunes zijn flinke gaten te zien. In de zaal veel tienermeisjes (en een enkele verdwaalde jongen), sommigen daarvan onder begeleiding van de ouders. Wellicht dat men voor de laatste categorie liefst twee Pink Floyd-klassiekers (‘Brain Damage’ en ‘Run Like Hell’) afspelen in het laatste kwartier voor aanvang van de show.

Als de lichten dan uitgaan klinkt er een orkaan aan hysterisch gegil, welke versterkt wordt als Cyrus’ hoofd langzaam op het grote scherm verschijnt en nogmaals wanneer er een tongvormige glijbaan vanuit d’r mond tot het podium reikt. Alweer massaal gegil en Miley zelf heeft nog geen noot gezongen.

Als Circus Miley dan echt van start gaat worden alle registers opengetrokken. Van Ren & Stimpy-achtige cartoons en dansers in pluche dierenpakken tot levensgrote beesten en een complete freakshow. In ‘Love Money Party’ ligt ze –?gehuld in outfit gemaakt van nep-dollarbiljetten –?wijdbeens op de motorkap van een gouden auto en op ‘#getitright’ is het tijd voor een slaapfeestje – mét fans, dansers én half-broertje (en ex-Metro Station gitarist) Trace Cyrus – op een gigantisch bed.

We zien verder tijdens ‘Cant’Be Tamed’ een metershoge hond het podium op komen, een zingende kat op het scherm bij ‘We Can’t Stop’ en tijdens ‘I Adore You’ zijn er dankzij de kiss cam allerlei zoenende stelletjes op het grote scherm te zien. Naast eigen nummers brengt ze ook een heel scala aan covers ten gehore. Of dat verstandig is, is een tweede. Samen met Trace brengt ze op het kleinere podium achterin de zaal akoestisch met The Smiths klassieker ‘There Is a Light That Never Goes Out’ ten gehore, een nummer waar ze vocaal zeer beperkt klinkt én waarbij vrijwel niemand meezingt. Gênant.

Verder een hele matige uitvoering van Arctic Monkeys’ ‘Why’d You Only Call Me When You’re High?’, een statische ‘Lucy In The Sky With Diamonds’? en een iéts te enthousiaste versie van ‘Jolene’ (van peettante Dolly Parton). Vocaal is het zeker niet altijd even sterk wat Miley vanavond doet, daar kunnen zowel twee backing vocalists én vocals op tape niet veel aan veranderen.

Kwalitatief hoogstaand valt het vanavond niet te noemen, maar een visueel spektakel des te meer. Niet in de laatste plaats omdat er áltijd wat te zien is op het podium: is het niet Miley zelf, dan zijn het wel haar dansers (incluis dwerg!), de vele animaties en het complete arsenaal aan attributen op het podium. Eén van de laatste attributen is een gigantisch grote hot dog waar ze een ritje op maakt.?Want daar houdt ze van: worst. En zo is seks dé ondertoon van de show.

Alles ademt seks; de animaties, de attributen, de dansers, de moves en de pakjes van Miley (al is ‘lap stof’ een betere omschrijving). Alles. Zelfs de hond in ‘Can’t Be Tamed’ (een eerbetoon aan haar onlangs overleden hond Floyd) moet eraan geloven. Zelfs daar staat ze tegenaan te twerken. De vele jongeren in de zaal vinden het fantastisch, zij willen net zo zijn als hun idool. Sterker nog: ze kunnen bijna twee uur zijn als hun idool. Met een uitstekende versie van ‘Wreckingball’ en ‘Party In The U.S.A’ komt er een einde aan Circus Miley, waar de ouders van de vele tieners hun kroost buiten staat op te wachten en iedereen weer terugkeert in de realiteit.

Je kunt geen reactie achterlaten.