Best Kept Secret 2014: dag 2

Door Robin Oostrum 25 juni 2014 1

Na een prima vrijdag (lees het verslag hier) is het op zaterdag vroeg tijd om naar het festivalterrein af te reizen. Op papier is deze tweede Best Kept Secret-dag de beste dan wel interessantste van de drie, met onder meer Mogwai, Slowdive, Metronomy en The War On Drugs op het programma. Met als headliner vandaag de Schotse hitgarantie van Franz Ferdinand staat er een lange dag op het programma. ROAR was er weer bij voor een verslag.

We beginnen de zaterdag met I Am Oak, en dat is redelijk uniek. De band rondom Thijs Kuijken staat uiteraard geregeld op de Nederlandse poppodia en indoor-festivals, maar een uitpuilende FIVE-tent moet een nieuwe ervaring zijn. Het is een truc die Lowlands al jaren toepast: in de ochtend beginnen met een dromerige folk-act of singer-songwriter, ideaal tegen de kater en de korte nachtrust van hen die op de camping verblijven. Maar Best Kept Secret bewijst hier dat zo’n act niet eens uit Scandinavi? hoeft te komen. I Am Oak houdt zonder veel moeite drie kwartier de FIVE in haar greep met de zo kenmerkende intieme folkpop, om uiteindelijk hard instrumentaal af te sluiten met een lang uitgesponnen versie van ‘Palpable’. Prachtig.

Snel door naar de aangrenzende TWO voor Nils Frahm. Concludeerden we op Motel Moza?que nog dat we het wel een beetje hebben gehad met die verplichte neo-klassieke componist op elk festival, blijkt vandaag het tegendeel waar: de Duitser blijkt in de grote festivaltent zijn minimale pianomuziek perfect te kunnen koppelen aan bijna dansbare elektronica. Ronduit indrukwekkend is afsluiter ‘For – Peter – Toilet Brushes – More’, een vierluik waarin Nils zijn pianovleugel als percussie-instrument inzet en ondertussen met zijn andere hand een synthpartij eroverheen speelt. Hulde. De overdreven theatrale bescheidenheid (“thank you so much, it means the world to me”) tussen de nummers door vergeven we Nils voor het gemak.

Moss

Moss

Tijd voor Moss vervolgens, de Nederlandse indieband die vandaag het hoofdpodium mag betreden. Hier gebeurt iets raars: we zagen dit jaar toch al energieke shows vol spelplezier van het viertal tijdens clubshows en enkele festivals. Maar op Best Kept Secret lijkt het niet te willen lukken. Natuurlijk komt er veel werk langs van meest recente album We Both Know The Rest Is Noise, waaronder potenti?le festivalhits ‘Unilove’ en ‘She’s Got A Secret’. Maar de band speelt tam vandaag en mist de overtuiging om de toch aardig volgelopen BKS-weide voor zich te winnen. Zelfs de direct achter elkaar gespeelde hit-tandem ‘I Apologise (Dear Simon)’ / ‘What You Want’ kan daar geen verandering in brengen.

Mogwai

Mogwai

Het is een dromerig dagje in de TWO: na Nils Frahm is het nu de beurt aan de Schotse postrockveteranen van Mogwai. Van dromerig is echter weinig sprake. De gitaarpartijen uit het inmiddels acht albums tellende oeuvre maken live namelijk plaats voor een muur van geluid. De tot ongetwijfeld ver boven de decibelgrens opgeschroefde geluidsmuur doet terugdenken aan het optreden van Swans vorig jaar, met ongeveer een zelfde gevolg: de helft van het publiek zoekt na openingstrack ‘White Noise’ met de vingers in de oren een veilig onderkomen. Wie blijft (en oordoppen bij zich heeft) krijgt wel een fantastische set voor de kiezen met zowel oudjes (‘Mogwai Fear Satan’ en ‘Hunted by a Freak’) als werk van het eerder dit jaar verschenen Rave Tapes.

Slowdive

Slowdive

Weinig mensen zullen Slowdive op Best Kept Secret hebben verwacht. De Britse shoegazers keerden onlangs terug van een negentien jaar durende hiatus en sluiten vandaag het rijtje dromerige slowcore in de TWO af. Sloom inderdaad, want het vijftal rond Rachel Goswell en Neil Halstead maakte begin jaren negentig meer dreampop dan de generatie- en genregenoten van bijvoorbeeld My Bloody Valentine. Gelukkig zijn de volumeknoppen inmiddels niet meer van Mogwai-niveau, en is het heerlijk wegdromen op de (slechts) drie kwartier durende set van Slowdive. Dat hebben meerdere toeschouwers door: tegen het eind liggen er aan de rand van de TWO meerdere zonverbrande gezichten in het gras te genieten van ‘When The Sun Hits’ en de afsluitende Syd Barrett-cover ‘Golden Hair’. Het zoveelste hoogtepunt op deze BKS-zaterdag.

Baby Shambles

Baby Shambles

Dan komt toch het moment om het tempo op te voeren. Via de weinig indrukwekkende Babyshambles (uiteraard onder leiding van een stomdronken Pete Doherty) naar de laidback-electropop van Metronomy, die net als Wild Beasts iets teveel ruzie met de geluidsafstelling hebben voor een echt goed optreden. Op het hoofdpodium is het dan tijd voor een must-see van velen: The War On Drugs. Vorige maand op Le Guess Who? May Day nog te bewonderen in een stampvol Tivoli Oudegracht, maar nu op de ONE te bekijken door enkele duizenden BKS-gangers die een strandplek onder de langzaam ondergaande zon proberen te bemachtigen. Het blijkt het ideale moment voor de lome americana-rock van de Philadelphians. Vooral het eerste half uur is schitterend met veel Lost In The Dream-pareltjes als ‘An Ocean In Between The Waves’, maar ook een zeldzaam mét mondharmonica gespeelde ‘Baby Missiles’ van het uit 2011 afkomstige album Slave Ambient. Wat is het toch een goede band.

The War On Drugs

The War On Drugs

Wat volgt is een lastige keuze tussen de Schotse electropop van CHVRCHES en de puberale garagepop van Together Pangea. We kiezen voor de laatste, met leden uit de voormalige touringband van Mikal Cronin in de gelederen. “Hello, we’re The War On Drugs” grapt zanger/gitarist William Keegan alvorens te beginnen met bekendste nummer ‘Sick Shit’. Vanaf de eerste “my dick is soft / these things mean nothing to me” staat de THREE op haar kop: de vrolijkste moshpit van Best Kept Secret springt en beukt zich door de overtuigend gespeelde songs heen van het eerder dit jaar verschenen Badillac, nu al één van de sterkste garagepop-albums van het jaar. Na afsluitende The Dad Horse Experience-cover ‘Gates of Heaven’ gaat William zelf nog het publiek in, terwijl gouden-tanden-bassist Danny Bengston belooft in november terug te keren naar Nederland. Le Guess Who? en Crossing Border weten wat ze te doen staat.

Franz Ferdinand

Franz Ferdinand

Gaan we dan vrijwel kritiekloos deze zaterdag uit? Ja, want ook over afsluiter Franz Ferdinand, die tussen hun twee Duitse Hurricane/Southside-shows gewoon Best Kept Secret headlinen, niks dan lof. De ene na de andere radiohit wordt met gejuich en gedans ontvangen door een uitzinnig strand. We zagen de formatie rond de sympathieke Alex Kapranos zich in het verleden nog wel eens plichtmatig door een optreden worstelen, maar op Lowlands 2013 kwam de ommekeer. Net als in de Alpha strooien de Schotten – wat staan er vandaag veel Schotse artiesten op het programma – vanavond met pretentieloze meezingers. Met ‘The Dark of the Matinée’, ‘No You Girls’ en ‘Do You Want To’ in de eerste twintig minuten vrees je even een te vroege piek, maar Franz Ferdinand houdt moeiteloos de vaart erin. Het is uiteindelijk ‘This Fire’ dat het hele strand aan het springen krijgt: de status van festivalheadliner past deze band perfect.

Het is even bijkomen van deze ijzersterke festivaldag, die tot de beste van de afgelopen jaren in Nederland gerekend kan worden. Terwijl St. Paul aan zijn laatste uurtje in de FOUR begint, begeven de meeste festivalgangers zich opnieuw richting camping. Daar blijken honderden Belgen alvast begonnen te zijn met de voorpret voor Belgi? – Rusland op zondag. Wij kijken alvast uit naar de Duitse indie-elektronica van The Notwist en de goedmaakshow van Belle And Sebastian. Op basis van deze zaterdag is Best Kept Secret 2014 in elk geval alvast geslaagd.

Eén reactie »