De Raggende Manne @ Rotown, Rotterdam

Door Lodewijk Hoebens 25 juni 2014 Reacties staat uit voor De Raggende Manne @ Rotown, Rotterdam

Na de gewonnen WK-wedstrijd van de Rode Duivels is het zondag tijd voor het afscheid van De Raggende Manne in Rotown. Bob Fosko en zijn mannen zitten buiten op het terras van de Rotterdamse popzaal? onder het zonnetje terwijl binnen zijn dochter met haar band pEp begint aan het voorprogramma. De band is al een tijdje bezig maar heeft pas één langspeler op zak met de toepasselijke titel Broek Uit, aangezien de band bestaat uit vier meiden. Pittige meiden, want vanaf opener ‘Beter Met Z’n Twee’, van de vorig jaar verschenen ep Rok Aan, klinken met name de gitaren lekker stevig. Wat vervolgens opvalt zijn de frank en vrije teksten van zangeres Ella Wonder, en de energieke manier waarop ze de liedjes brengt. In het Nederlands nog wel! Niet alleen voelt ze zich veel vrijer in haar teksten, de interactie tussen publiek en band heeft er alleen maar profijt van. Al lijken de mensen vooral gekomen voor De Raggende Manne.

Met veel humor weet Ella de songs aan te kondigen en het plezier spat er van af. ”Wij vier zoeken nog een kamer, en het mag ook in Rotterdam zijn.”, grapt de frontvrouw voordat ze ‘Geef Me Ruimte’ inzet. Met toevoeging van accordeon en een hysterisch telefoongesprek krijgt het optreden andermaal een vrolijke oppepper. ”Geef me ruimte, geef me ruimte voor m’n muziek!” De toon gaat lekker verder met de eerste single van het debuut dat op de setlist de titel ‘Lege Maag’ heeft maar beter bekend is als ‘Kan Er Niet Mee Omgaan’. Ella zingt over girlpower en pept de fijne popmuziek van gitaren, drums en bas op met een vleugje melodica. Veel rauwer gaat het er aan toe bij afsluiter ‘Blijf Niet Bij Mij’. ”Ik doe je pijn!”, schreeuwt Ella uit. Tirtsa blijft grungy spelen en gooit er een forse gitaarsolo uit. Klaartje weet met het slaan op de cimbalen de agressie mee op te bouwen terwijl Myrle de baslijntjes net zo fijn laat gaan zoals we dat van haar kennen bij Hausmagger.

Een associatie vol jeugdsentiment met De Raggende Manne eigenlijk. Jan Hausmagger kennen we natuurlijk van Rembo & Rembo. Hun populariteit begin jaren negentig was groots toen ook De Raggende Manne furore maakte. De Amsterdammers rondom Bob Fosko hielden er in 1999 mee op en zouden eigenlijk nooit meer op een Nederlands poppodium spelen. Na enkele reünieconcerten neemt de band in bijna originele bezetting met enkele shows afscheid. Niet zonder slag en stoot want de mini-tour biedt de kans om de gloednieuwe ep Het Is Niet Wat Je Denkt, Het Is Veel Erger voor te stellen. Fosko laat het ‘bruine’ vinyl even zien en legt uit wat de gedachte is achter het passende artwork. Het heeft te maken met poep. ”De hoes is trouwens prima te gebruiken om hondendrollen mee op te ruimen.”, vult Fosko aan. Waarna van de ep opener ?’De Poepraper’ wordt gestart.

Natuurlijk zijn de Manne bekend om die andere poephit maar daar wachten ze uiteraard mee. De volle Rotown-zaal, voornamelijk fans van het eerste uur, weet dat er nog veel meer klassiekers op het palmares staan. ”Is iedereen er?”, vraagt Bob Fosko in Hawa?hemd bij aanvang van de show. Hectische jazzpunk noemden ze ooit hun eigen muziek. Daar is opener ‘Zand’ een prima voorbeeld van met inleidend experimenteel gitaarspel, waarna in een soort proza vorm Fosko begint en vervolgens over gaat in een panische ”Wat doe ik hier?” Het samenspel blijkt even sterk als vroeger. Het snelle slappen van de bas, op allerlei manieren. De twee gitaristen die een arsenaal aan riffs laten klinken, net zo freaky als pakweg twintig jaar geleden en ook het onstuimige drumwerk heeft de tijd doorstaan. Een tijd dat experimentele funkmetal door bands als Infectious Grooves, Green Jell? en Belgian Asociality voor de nodige humor en frisheid zorgden.

Omdat De Raggende Manne toch afscheid aan het nemen zijn brengen ze zelfs twee keer ‘Ik Vind Je Leuk’, zodat het publiek uit volle borst kan meezingen, met name de tweede zin. ” Ik vind je leuk, ik vind je aardig! Maar je stinkt uit je bek als een beer uit z’n reet!”. Naast het meebrullen zie je vooral veel mensen lachen in de zaal. Niet alleen blijven de praatjes van Bob Fosko hilarisch, de kolderieke teksten van hits als ‘Ik Zag Je Met Een Ander’, ‘Bruine Armen’ en ‘Kramp van je Kanis’ werken eveneens op de lachspieren . Met het WK in volle gang brengen ze ook twee eigenzinnige voetballiederen. ‘Hij moet erin’, van het debuut Knuppelhout biedt een diepere betekenis voor het leven aldus Fosko en tijdens ‘Naar Vore’ speelt dochter Ella Wonder op harmonica mee. Bob Fosko heeft met ‘Zittie Ja Ja’ trouwens een eigen passend WK-nummer inclusief happy hardcore-beats. De zanger zat immers bij Hakk?hbar als de stem van Gabbertje.

Toch zal hij met zijn Raggende Manne het meest bekend blijven van ‘Poep in je Hoofd’. Een moshpit onder de voorste rijen veertigers ontstaat tijdens de welbekende teksten die indertijd zelfs voor 3FM te grof waren. Maar het afscheid is niet compleet zonder hun versie van de Hollandse klassieker ‘De Fles’. Na al het raggen, lijken we de laatste momenten op café door te brengen. Mensen staan arm in arm. Fosko pakt zijn accordeon erbij en sluit met De Manne op gepaste wijze de avond af. ”Mocht ik aan de drank bezwijken, mocht ik naar de klote gaan. Laat dan op mijn grafsteen prijken. Hij kon niet meer op zijn benen staan.” Ze zijn misschien ouder geworden, de band lijkt even vitaal als vroeger.


 

 

 

Je kunt geen reactie achterlaten.