Best Kept Secret 2014: dag 3

Door Robin Oostrum 27 juni 2014 1

Na een verdienstelijke vrijdag en een meer dan uitstekende zaterdag zijn we alweer toe aan de slotdag van Best Kept Secret. Zelden zagen we zoveel Belgen uitkomen voor hun nationaliteit als vandaag: speciaal voor de vertoning van Belgi? – Rusland op de camping hebben alle zuiderburen een rode outfit aangetrokken. Muzikaal staan er welgeteld nul Belgen op het programma vandaag, maar mogen we ons (onder andere) verheugen op de goedmaakshow van Belle And Sebastian en zeldzame Nederlandse festivalshows van The Notwist en Angus & Julia Stone.

Het moet gezegd worden: het ochtendprogramma is deze zondag wat dunnetjes. We zien Bon Iver meets Alt-J Ry X de FIVE aftrappen met zijn niet bijster originele hartenbreekliedjes. Falsetzang, een paar aangeslagen gitaarakkoorden en subtiele electronica van zijn begeleider krijgen de voorste rijen van de FIVE desondanks aardig mee, en prijsnummer ‘Berlin’ doet zelfs een golf van opwinding door de tent gaan. Drie kwartier is uiteindelijk een tikkeltje te lang en eentonig voor de bebaarde Australi?r om de hype rond Ry X helemaal waar te maken.

George Ezra

George Ezra

Over hypes gesproken: niet eerder liep het ONE-strand zo vol als voor George Ezra. We zien zelfs een vijftigtal mensen (van wie twee naakt) in het water staan tijdens het optreden van de Britse soulpopbelofte. Die belofte maakt hij vandaag verre van waar. Of het aan de inmiddels flink opgelopen temperatuur ligt weten we niet, maar George speelt alle nummers in een loom 90%-tempo dat de zwetende massa vooral in slaap sust. Mega-oorwurm ‘Budapest’ is tegen het einde van de set gelukkig dat ene hoogtepunt waar iedereen voor kwam. Dit had het optreden moeten worden waarmee George Ezra zich definitief op de grote festivalpodia zou vestigen, maar het blijft vandaag bij een honderdtal mensen dat nog uren “for youhou” neuriet. En dat is natuurlijk ook knap.

Angus & Julia Stone

Angus & Julia Stone

Ondertussen blijkt Cheatahs te hebben afgezegd en vervolgen we onze zondag bij de live prima overeind blijvende psychpop van Elephant Stone. Na een nikszeggend optreden van The 1975 is het dan tijd voor de eerste grote naam van vandaag: Angus & Julia Stone. Broer en zus blijken zelfs een hele begeleidingsband meegenomen te hebben naar Hilvarenbeek, hetgeen even gevaarlijk lijkt: worden de prachtige stemmen van de Aussies straks niet teveel overstemd? Maar nee, de drums en extra gitaristen blijken een verstandige toevoeging aan de anders wellicht te intieme sound voor het BKS-hoofdpodium. Eric Corton zou het ongetwijfeld “lieve liedjes” noemen, de tweestemmige folk-songs van de Australi?rs. Tijdens het wonderschone ‘Big Jet Plane’ vliegt er zowaar een reclamevliegtuigje voor de nieuwe plaat van Lana Del Rey over het terrein. Lief, wonderschoon, intiem: niet iedereen kan er wat mee, maar de liefhebbers zien hier een uur lang één van de beste acts uit het genre.

Over “niet iedereen kan er wat mee” gesproken: de TWO loopt nog niet halfvol voor de Duitse electro-indie van The Notwist. Krap een maand geleden gaven ze nog een fantastisch twee uur durend optreden in de Melkweg, en na een aantal jaren weinig in Nederland te hebben opgetreden lijkt de formatie rond de Acher-broeders ons nu weer gevonden te hebben. Opnieuw staat het podium vol met gitaren, drum(computer)s en synthesizers, terwijl Martin Gretschmann met twee Wii-controllers zijn elektronische loop-pads bedient en Karl Ivar Refseth met een strijkstok de vibrafoon bespeelt. Behalve op recente plaat Close To The Glass ligt de nadruk (gelukkig) ook nog op doorbraakalbum Neon Golden (2002), waarvan halverwege de set ‘Pick Up The Phone’ het eerste rustpunt is in een set die bol staat van groovy baslijnen, machinale bongodrums en gebroken elektronische synthritmes. Bijzonder knap hoe The Notwist ook live de balans weet te vinden tussen elektronische jazz, straightforward indie, krautrock en hier en daar ouderwetse grunge. Als afsluiter scratcht frontman Markus Acher live ‘Different Cars and Trains’ door Neon Golden-parel ‘Pilot’, die langzaam ontaardt in een bijna techno-achtige finale. The Notwist is fenomenaal.

Belle & Sebastian

Belle & Sebastian

Het gebeurt tijdens ‘I Want The World To Stop’. Opeens komen er van alle kanten juichende, springende en schreeuwende Belgen te voorschijn: Divock Origi heeft zojuist de winnende treffer tegen Rusland gemaakt. Het ontlokt een lach op het gezicht van Stuart Murdoch, frontman van Belle and Sebastian. De Schotten, die vorig jaar nog hun BKS-optreden cancelden, hebben echter snel weer de aandacht van het gehele publiek te pakken. De sterk door de jaren zestig (Nick Drake) en tachtig (The Smiths) be?nvloede popliedjes zijn nooit écht aangeslagen bij een groot publiek, maar winnen er vanavond een flink aantal fans bij tijdens een show die aanvoelt alsof we ons in een kleine popzaal bevinden. Dat gevoel wordt deels versterkt door de awkward praatjes van Stuart tussen de liedjes door, maar ook door de klein gehouden uitvoeringen ervan, waarin altijd de speelse melodie en proza?sche teksten centraal lijken te staan. Een geslaagde terugkeer naar Nederland.

Lykke Li

Lykke Li

Net als vorig jaar sluit Best Kept Secret af met twee semi-headliners: Lykke Li mag in vijf kwartier de TWO afsluiten met haar goed ontvangen heartbreak-album I Never Learn op zak. Toch speelt ze opvallend genoeg meer nummers van doorbraakplaat Wounded Rhymes, met al vroeg in de set de sterke pop-anthems ‘Sadness Is A Blessing’ en ‘Jerome’. De mooie visuals en catchy popsongs – gespeeld met liveband – ten spijt wil het echter geen onvergetelijk optreden worden van de Zweedse. Na het sterke duo ‘Never Gonna Love Again’ / ‘I Follow Rivers’ (zullen we het nooit meer over die Triggerfinger-cover hebben?) blijft de tent halfleeg achter. En dat is – zeker met de excellente Portishead-show van vorig jaar in gedachten – bijna headliner-onwaardig.

Elbow

Elbow

De eer om Best Kept Secret af te sluiten op de ONE is dit jaar aan de tranentrekkers van Elbow, op voorhand niet de meest spannende programmering van het festival. We zagen Elbow de afgelopen jaren al op elk denkbaar festival in Nederland, hetgeen automatisch tot vergelijken leidt. En ja, dan moeten we concluderen dat we de Mancunians wel eens indrukwekkender hebben gezien dan vanavond. Om met de ergernissen te beginnen: tijdens de eerste drie nummers vraagt frontman Guy Garvey vijf keer om mee te klappen en drie keer om met de armen te zwaaien, tegen bijna even zoveel “it is so great to be here”-niemendalletjes. De show komt zelf ook moeizaam op gang: van de eerste vijf nummers komen er vier van de eerder dit jaar uitgebrachte plaat The Take Off and Landing of Everything. Live missen deze op zich fraaie composities als ‘Fly Boy Blue / Lunette’ vanavond de kracht om het publiek – zonder klappen of armzwaaien – mee te krijgen. Elbow redt het met relatieve oudjes als ‘Lippy Kids’ (knap getimed met de zonsondergang), ‘The Birds’ en vooral ‘Grounds for Divorce’, waarbij het “woohoohoo” (strak gedirigeerd door maestro Garvey) over het hele strand galmt. En ach, ‘One Day Like This’ als afsluiter van een festival… “one day like this a year would see me right” galmt nog minuten door de Beekse Bergen.

De zondag was een wisselvallige voor Best Kept Secret-begrippen. Vooral het ijzersterke begin van de avond met achtereenvolgens Angus & Julia Stone, The Notwist en Belle and Sebastian zal nog een tijdje blijven hangen. Verder zullen de gedachten aan deze tweede editie nog wel eens teruggaan naar die fenomenale zaterdag, waarop vrijwel elk optreden raak was. Al met al was het weer bijzonder prettig om terug te keren naar Hilvarenbeek. Terwijl het nieuws binnendruppelt dat er volgend jaar een derde Best Kept Secret zal plaatsvinden, feesten de Belgen op de camping nog even door. Allez!

Eén reactie »