Mastodon – Once More ‘Round The Sun

Door Jeffrey Zweep 30 juni 2014 1

MastodonOnceMoreRoundTheSunROAR(Album – Reprise Records)?Debuutplaat Remission ging losjes over vuur, maar daarna werden de concepten grootser en dat viel ook te zeggen over het muzikale vlak. Leviathan was mokerhard en ging over Moby Dick, Blood Mountain was hyperactief, deels gebaseerd op Joseph Campbell’s The Hero With a Thousand Faces en dan was daar Crack The Skye. Deze plaat klinkt heel proggy, gaat over astrale projectie, Grigori Rasputin en is een hommage aan het zusje van drummer Brann Dailor.

Na al deze conceptplaten was het in 2011 uitgebrachte The Hunter meer een hobbyplaat: doordat de band minder vast in één sfeer zat klinkt de band ontzettend divers. Dat moet bevallen zijn, want nieuwe plaat Once More ‘Round The Sun is ook geen conceptplaat. Voor de productie heeft de band Nick Raskulinecz (Foo Fighters, Deftones, Coheed & Cambria) aangetrokken en de vraag is dus vooral wat zijn invloed betekent voor de sound voor de band.

Het album opent met het logge ‘Tread Lightly’ en het melodieuze ‘The Motherload’ en het moge duidelijk zijn dat de vier heren niet bepaald gas terugnemen. Eerstgenoemde bezit weer typische monsterriffs, terwijl laatstgenoemde zich kenmerkt door een fantastische vocale hoofdrol van Dailor. Ook deze plaat borduurt voort op de vocale rolverdeling die ten tijde van Crack The Skye werd ingezet: zowel drummer Dailor als bassist Troy Sanders en leadgitarist Brent Hinds zijn verantwoordelijke voor de vocalen, terwijl gitarist Bill Kelliher niet meer dan een paar backingvocals voor zijn rekening neemt.

De vocale harmonie?n klinken fantastisch op Once More ‘Round The Sun, zo divers als op deze plaat heeft de band niet eerder geklonken. De hele plaat is doorspekt met fantastische vocale lijnen, alsmede gigantische riffs. Luister maar eens naar de vocalen op driekwart van het titelnummer, de riffs halverwege ‘Chimes at Midnight’ of beide aan het einde van ‘Feast Your Eyes’.

Het geheel is ietwat minder poppy in vergelijking met The Hunter, al is dit niet volledig overboord gegooid: luister maar eens naar de eerste helft van ‘Asleep At The Deep’ en de refreinen van ‘High Road’ en ‘Ember City’. Laatstgenoemde is één van de hoogtepunten op de plaat, de combinatie van de lichtvoetige, door Dailor gezongen, refreinen, de messcherpe riffs en solo’s en de bulderzang van Sanders werkt fantastisch.

Andere hoogtepunten zijn het trippy ‘Halloween’, ?het experimentele ‘Aunt Lisa’ (mét vocale samenwerking met The Coat Hangers) en afsluiter ‘Diamond In The Witch House’. Op dit epische nummer horen we een uitstekende gastbijdrage van Neurosis-vocalist Scott Kelly. En Nick Raskulinecz? Die heeft met zijn kraakheldere productie een extra dimensie toegevoegd aan de sound van Mastodon.


 

Eén reactie »