Jaarlijst 2014: Matthijs Punt

Door Matthijs Punt 28 december 2014 Reacties staat uit voor Jaarlijst 2014: Matthijs Punt

James Vincent McMorrow - Post Tropical

  1. James Vincent McMorrow – Post Tropical
  2. Future Islands – Singles
  3. St. Vincent – St. Vincent
  4. The War on Drugs – Lost in the Dream
  5. – No Mythologies to Follow
  6. Glass Animals – ZABA
  7. First Aid Kit – Stay Gold
  8. Perfume Genius – Too Bright
  9. FKA twigs – LP1
  10. Mac Demarco – Salad Days

2014 als muziekjaar is mij persoonlijk een beetje tegengevallen. Artiesten waar ik hoge verwachtingen van had vielen misschien toch ietwat tegen (Alt-J, Black Keys, Caribou en Antlers) en hebben dit lijstje dan ook (net) niet gehaald. Maar er waren er toch weer tien die er bovenuit staken voor mij.

Na Early in the Morning kon James Vincent McMorrow bij mij niet veel verkeerd meer doen. Zeker nu hij met Post Tropical een nieuwe weg in is geslagen, waarbij zijn muziek sterke vergelijking toont met die van Bon Iver. De invloeden van elektronische muziek, hip-hop en R&B maken dit album misschien zelfs wel wat interessanter dan zijn voorganger.

Ook ik ontkom er niet aan om toe te geven dat de danspasjes van frontman Samuel Herring, tijdens de “Late Show with Daivd Letterman”, enige sympathie voor Future Islands heeft losgemaakt. Maar naast deze enigszins absurde maar zeer vermakelijk danspasjes heeft de band ook muzikaal een indruk bij mij achter gelaten. De veelzijdige en onvoorspelbare plaat Singles komt bij bij dan ook op nummer twee.

De derde plek op mijn jaarlijst gaat dit jaar naar St. Vincent met haar nieuwste gelijknamige album. Het was wel een lange weg naar de derde plek voor dit album, want de muziek vergt enige gewenning of doorzettingsvermogen. Maar na wat verdieping denk ik dat deze plaat vooral dankzij zijn scherpe randjes en soms bijna buitenaardse sound tot de beste van 2014 behoort. Annie Clark weet op deze plaat nog steeds te overtuigen door haar creatieve en innovatieve gitaarspel en door in veel nummers haar duistere zelf te zijn.

Even heel iets anders is de nieuwe plaat Lost in the Dream van The War on Drugs. Ondanks het feit dat ik over het algemeen niet te lang naar de psychedelische country-rock van de band uit Philadelphia kan luisteren, denk ik dat deze plaat bijzonder hoog gaat scoren op andere jaarlijstjes. De plaat kent veel bekende invloeden, zoals Dire Straits ( bijvoorbeeld in het nummer Under the Pressure), Bruce Springsteen (in Burning) en laat de inspiratie geput uit Bob Dylan geen geheim zijn. Het album is een heel sterk geheel en laat zich makkelijk lenen om op weg te dromen.

Het voelt al weer lang geleden, maar No Mythologies to Follow verdient wat mij betreft ook een plek in de top 10. Het album van de Deense staat vol met 808-beats, synths, diepe bassen en de karakteristieke vocalen van Karin Marie Ørsted. Ondanks dat het soms, zeker naar het einde van het album, wat te veel van hetzelfde lijkt is het wel superstrak geproduceerde scandi-pop, waar zeker de eerste tien nummers intens van te genieten is.

Glass Animals volg ik zelf al enkele jaren en voor dit maakt ZABA eigenlijk vooral een opeenstapeling van EP’s. Het feit dat we deze EP’s al geluisterd hebben maakt de muziek niet minder goed.  Daarnaast wordt ik bijna altijd wel blij van First Aid Kit en ook op Stay Gold is dit weer het geval. De lijst wordt afgerond met drie albums waar ik eigenlijk net aan begonnen ben. Op de platen van Mac DeMarco, Perfume Genius en FKA twigs wil ik dan ook nog niet op ingaan omdat ik hier nog een wel geformuleerde mening over moet ontwikkelen. Maar alle drie de platen hebben voor nu voldoende indruk achter gelaten om mijn top tien af te sluiten.

 

 

 

 

 

 

 

 

Je kunt geen reactie achterlaten.