Jaarlijst 2014: Daniël De Borger

Door Daniël de Borger 29 december 2014 Reacties staat uit voor Jaarlijst 2014: Daniël De Borger

black-messiah

  1. D’Angelo And The Vanguard – Black Messiah
  2. Marianne Faithfull – Give My Love To London
  3. Orlando Julius & The Heliocentrics – Jaiyede Afro
  4. BADBADNOTGOOD – III
  5. Thurston Moore – The Best Day
  6. Diamond District – March on Washington
  7. The Austerity Program – Beyond Calculation
  8. Hailu Mergia & The Walias Band – Tche Belew
  9. White Lung – Deep Fantasy
  10. Pell – Floating While Dreaming


**Klik op de titel voor het luisteren van soundbites

Het leek eerder dit jaar zo goed te gaan. Er verschenen veel albums waarvan ik aanvankelijk dacht dat ze wel eens in mijn jaarlijst zouden kunnen belanden. Zo bracht FKA Twigs na twee spannende EP’s in 2012 en 2013 dan eindelijk haar langverwachte en veelgeprezen debuut uit, waarbij ze voor het eerst echt in het (commerciële) voetlicht trad. Ook The War On Drugs gooide aanvankelijk hoge ogen met Lost In A Dream. Helaas zijn deze en veel andere mooie albums toch niet in de lijst terecht gekomen, omdat ze buiten de losse mooie tracks die erop terug te vinden zijn – als ‘geheel’ toch vaak wat teleurstelden. Dat wil echter niet zeggen dat ik ze niet regelmatig draai, maar indien FKA Twigs bijvoorbeeld een heel album met briljante nummers als ‘Hours’, of ‘Lights On’ had gemaakt, dan zou ze een regelrechte klassieker als Homogenic van Björk gehad kunnen hebben. Hopelijk gaat ze die ooit nog eens maken, want ze doet in mijn ogen echt hele mooie dingen. Het was in ieder geval een uitermate zware bevalling, maar ben dan toch tot een top 10 gekomen. De volgorde kan hierbij met een korreltje zout genomen worden.

Een echte nummer 1 plaat was ik tot voor kort nog niet tegengekomen. Het was op de vroege ochtend van 15 december dat daar geheel plots verandering in kwam met het verschijnen van het langverwachte nieuwe album van D’Angelo. Na een hiatus van maar liefst 14 jaar kwam hij met een gouden langspeler die de hoge verwachtingen met verve wist in te lossen. Wars van trends maakte hij met Black Messiah een album met een uiterst hoge houdbaarheidsdatum.

Ook oudgediende Marianne Faithfull gooide dit jaar hoge ogen met het magistrale Give My Love To London. Het bewijs dat je als artiest ook in de herfst van je carrière nog een van je betere, zoniet beste platen kunt produceren..

Grondlegger van een genre Orlando Julius draait net als Faithfull al decennia mee en maakte samen met The Heliocentrics een van de meest indrukwekkende afropopalbums van 2014. Het 9 tracks tellende en volledig analoog opgenomen Jaiyede Afro is een onwaarschijnlijk lekkere en verslavende plaat geworden.

De jonge honden van BADBADNOTGOOD blijven ook fijn doen waar ze goed in zijn en meer. Gedurende de lange periode dat ik ze al volg heb ik hun fanschare gestaag zien groeien. Niet geheel verbazingwekkend, aangezien ze op III hun innovatieve sound nog verder uitbouwen. Jazz is opeens hipper en toegankelijker dan ooit. BADBADBNOTGOOD is typisch het soort band dat met elke plaat beter lijkt te worden.

Samen met Nøught gitarist James Sedwards, My Bloody Valentine bassist Debbie Googe en Sonic Youth drummer Steve Shelley liet Thurston Moore op The Best Day nog maar weer eens horen dat er leven is na Sonic Youth. Dissonante post-punk krakers en meer poëtische geladen (punk)rock tracks gaan hand in hand op deze nieuwe langspeler.

Door het enorme aanbod van goede hip hop platen dit jaar was het lastig om er een paar favorieten uit te destilleren. March on Washington van Diamond District stak echter duidelijk boven het maaiveld uit. Zowel solo als hier in dit groepsproject stelt Oddissee niet teleur als producer en mc. Het resultaat mag er zijn. De moddervette organische hip hop beats, sterke teksten en strakke flow, doen de ‘bitches’, ‘hoes’, ‘money’, ‘weed’ en ‘pussies’ uit de mainstreamscene snel vergeten.

Geen Swans in mijn lijstje dit jaar, maar wel een plaat van The Austerity Program. Met hun snoeiharde mix van metal, 90’s industrial/noise-/punkrock zetten de heren 38 minuten lang de boel op zijn kop. Beyond Calculation is hard, intens, meedogenloos en indrukwekkend. Precies zoals ik de muziek uit bovengenoemde genres vaker zou willen zien/horen. Alle nummers zijn raak. The Austerity Program doet het gewoon. Wie het ook begrepen hebben zijn de dames van White Lung uit het Canadese Vancouver. Door de korte nummertjes is Deep Fantasy slechts 20 minuten lang, wat echter door de enorme dosis energie, het ijzersterke gitaarspel en overtuigende vocals ruimschoots wordt goedgemaakt. Heerlijke lawaaiplaat.

Het is de eerste keer dat ik een reïssue in mijn jaarlijst heb staan. In de jaren 70 verschenen er naar het schijnt slechts 3 instrumentale vinyl albums in Ethiopië. Een daarvan was het in 1977 uitgebrachte Tche Belew van Hailu Mergia & The Walias Band. Het is verbazingwekkend hoe nostalgisch en tegelijkertijd tijdloos de Ethiojazz/soul en funk van dit muzikale gezelschap in feite is. Met de jaren werd Tche Belew op een gegeven moment zeer schaars en werd de plaat een peperduur verzamelobject, dat voor woekerprijzen over de toonbank ging. Gelukkig voor de liefhebbers, is dit unieke album nu opnieuw uitgebracht.

Een grote muzikale belofte binnen de hip hop scene tot slot, is de uit New Orleans afkomstige rapper Pell. Aanvankelijk wilde ik hem niet in de top 10 zetten. “Is zijn muziek misschien niet een tikkeltje te commercieel?; zijn de nummers wel goed genoeg om het album in de jaarlijst te laten belanden?”, zijn vragen die ik me zoal stelde. Naarmate ik de plaat echter vaker begon te draaien, begon ik meer en meer de kracht van Floating While Dreaming te zien. Een uitstekend geproduceerde indie hip-hopplaat waarbij de 21-jarige Pell laat horen zowel goed te kunnen zingen als rappen. Bepaalde nummers zijn zo sterk, dan wel onweerstaanbaar dat ik niet anders kan concluderen dat we nog heel wat gaan horen van deze jonge artiest.

Je kunt geen reactie achterlaten.