Eurosonic 2015: dag 1

Door Robin Oostrum 15 januari 2015 Reacties staat uit voor Eurosonic 2015: dag 1

We zijn dit jaar vanaf dag één op Eurosonic. Nog zonder fotograaf, dat wel, en dus houden we het bij een summier verslag van de woensdagavond. Een woensdagavond die overigens steeds serieuzer onderdeel van het festivalprogramma lijkt te worden: beelden we het ons in, of staan er meer rijen dan in andere jaren? We wurmden ons zo goed en zo kwaad als het kon naar binnen, maar zagen nog weinig in het oog springende hoogtepunten. Een verslag.

Het Duitse drietal van Warm Graves staat vet omcirkeld in het programmaboekje. Dit is zo’n act die al vroeg op de avond voor iets bijzonders kan gaan zorgen in Huis De Beurs, met zijn opvallende combi van post-rock en sixties psychedelica. Live blijft vooral dat laatste te ver achter in de geluidsmix, waardoor we het met een soort Mogwai-on-speed moeten doen waarin sporadisch in de verte wel wat pianoklanken meegalmen. De drums klinken snoeihard, de gitaar een tikkeltje zacht, de zang galmt er afwisselend tussendoor en overheen. Geen moment slecht, maar de aangename trance van Ships Will Come wordt live (nog) niet helemaal bereikt. Kan nog komen.

De zaal bij IJslandse popbelofte Júníus Meyvant is helaas dan al vol, en dus keren we via een veelal nieuw (doch vertrouwd klinkend) werk spelende Jacco Gardner weer terug in De Beurs. Het Belgische Mountain Bike laat daar in drie kwartier goed zien waarom het binnenkort als voorprogramma van Afterpartees door ons land trekt. Het viertal speelt eenzelfde soort frisse energieke powerpop als de mannen uit Horst, met hier en daar langere stukken gitaardrones à The War On Drugs of juist puntigere garagepunk à Ty Segall. Niet helemaal van dat niveau en een tikkeltje aan de jolige kant, maar een frisse afwisseling op de vele fragiele IJslandse luisterliedjes die door de stad klinken. Waarom de vier heren geen broek aan hebben is overigens een raadsel.

Een lange wachtrij bij Vera beperkt het zien van Jake Isaac vanavond tot een minuut of tien. Die tien minuten klinken hoopvol: mooie warme stem heeft de Brit, jammer van die overdadige Mumford-kickdrum. In de kelder zien we vervolgens het raarste optreden van de avond (van het festival?), waar de IJslandse DJ Flugvél og Geimskip (ofwel DJ Vliegtuig en Ruimteschip) een soort disco-bezweringsritueel uit haar laptop en synths tovert. Opgedragen aan duistere kattengeesten in de krochten van Vera (?) krijst ze halverwege nog drie keer mauw mauw mauw waarna we het wel geloven. Een gimmick die in de Vera-kelder nog wel voor wat lachende gezichten zorgt, maar waarmee ze verder vooral lekker in haar thuisland mag gaan touren.

In de grote zaal is het dan tijd voor Talisco, een Frans drietal dat zich hier graag wil bewijzen als next big festival thing. Met Two Door Cinema Club-achtige single ‘Your Wish’ en enkele catchy indiemelodieën op synths (uit een kastje helaas) en gitaar zien we ze daar ongetwijfeld deze zomer terug, maar het mede door een extra podiumtrommel bombastisch aangezette optreden voelt regelmatig te makkelijk aan. Als de rest van de set bovendien ver achterblijft bij de kwaliteit van de genoemde single, blijkt voor nu een half uur nog aan de lange kant voor de indiepoppers.

De Ieren van Kormac blijken een stuk boeiender als afsluiter van Huize Maas. De MC combineert spoken word met ouderwetse jazz-samples, op het podium bijgestaan door een big band met onder meer blazers, percussie en banjo. Resultaat: een zeer dansbare afrobeat-sound die we in Nederland kennen van een band als Jungle By Night. De spoken word-fragmenten blijken daar knap in te passen, met als uitschieter het met Irvine Welsh (schrijver van onder meer Trainspotting) opgenomen ‘Another Screen’ tegen het einde van de set.

Zo eindigen we de woensdag met een meer dan prima optreden van Kormac, maar volgen de echte hoogtepunten hopelijk later deze week nog. Houd de site van ROAR in de gaten voor de recensies van de komende dagen.

Je kunt geen reactie achterlaten.