Natalie Prass – Natalie Prass

Door Daan Krahmer 28 januari 2015 Reacties staat uit voor Natalie Prass – Natalie Prass

(Album – Spacebomb) Hoe vaak hoor je nog jonge zangeressen die Dusty Springfield, Joni Mitchell en Diana Ross vakkundig in herinnering roepen? Juist, zelden. De uit Nashville afkomstige Natalie Prass doet het gewoon even.

Natalie hoe? Geen zorgen, veel bekendheid heeft deze jonge zangeres nog niet genoten maar stiekem draait ze al wel een poosje mee. De blauwdruk voor haar debuutplaat lag in 2012 al grotendeels op de planken en in de tussentijd reisde Prass de wereld rond in de begeleidingsbands van Jenny Lewis, Angel Olsen en retro-soulster Matthew E. White. Die laatste was een jeugdvriend die zijn vaste studiomuzikanten en eigen Spacebomb Studios in Richmond met liefde en plezier aan Prass uitleende. Samen maakten ze Natalie Prass, een tijdloze plaat die een oude ziel in een jong lichaam laat horen.

Een behoorlijk soulvol en tegelijkertijd ijl stemgeluid is daar het bewijs van, zoveel is duidelijk. We horen namelijk negen tamelijk karakteristieke liedjes die aangekleed zijn met elegante strijkers en warme, soulvolle blazers van de hand van White. Verwacht een aantal behoorlijk knappe en originele nummers van een zangeres die goed in de platenkast van haar ouders en grootouders heeft gesnuffeld. ‘My Baby Don’t Understand Me’, ‘Bird Of Prey’ en ‘Why Don’t You Believe In Me’ zijn zonder meer liedjes van wereldniveau. Funky, warm en glad (maar nergens té smooth). Fascinerend modern ook.

Natalie Prass is duidelijk een waar luisteralbum geworden zoals ze vandaag de dag te weinig gemaakt worden. Bij vlagen etherisch mooi, bij vlagen misschien net iets te veel met voorbedachte rade georchestreerd. In de toekomst moet Prass er voor waken niet te gekunsteld te gaan klinken maar dat is een zorg voor later. Voor nu heeft ze een tijdloos en indrukwekkend debuut afgeleverd.


Je kunt geen reactie achterlaten.