Greylag – Greylag

Door Robin Oostrum 3 februari 2015 Reacties staat uit voor Greylag – Greylag

Greylag(Album – Dead Oceans) Wijze les van de negentiende-eeuwse Britse predikant Charles Spurgeon: “The goose that lays the golden eggs likes to lay where there are eggs already.” Om nu te stellen dat Greylag hier met haar debuutalbum een gouden ei heeft neergelegd, nee. Wel een heel degelijk ei, dat je tijdens een maandagmiddagwandeling over de Nijmeegse Eiermarkt in een nieuwsgierige bui van dichterbij bekijkt, fotografeert en wellicht zelfs met enige trots – en ongefilterd – aan je 240 Instagram-volgers laat zien. Niet veel later reageert er een wijsneus die je er fijntjes op wijst dat hij vorige week ook zo’n ei had gezien. Je bekijkt zijn foto’s, en verrek: die spikkels, dat bruine vlekje, zelfs het halve veertje zit nog precies op dezelfde plek.

Van gouden eieren naar het titelloze debuutalbum van Greylag. De negen akoestische nummers variëren voorzichtig van retro-rock tot folky americana, aan elkaar gezongen met de falsettige countryzang van Andrew Stonestreet. Dat resulteert in een soort Led Zeppelin III (‘Another’, ‘One Foot’) meets Fleet Foxes (‘Arms Unknown’, ‘Black Sky’): aangenaam in het gehoor liggende harmonieën die zich allen keurig aan de couplet-refrein-bridge-wetten houden, gelikt geproduceerd door Phil Ek (o.a. Modest Mouse, The Shins). Openingstrack ‘Another’ en ‘Mama’ kun je trouwens rustig aan die countrypop-Spotify-playlist toevoegen die je altijd aanzet bij je grootouders, succes gegarandeerd.

Dat zou allemaal geen ramp zijn als we ergens een vleugje eigen identiteit zouden horen. Helaas blijkt de bandnaam op dat gebied illustratief: we horen hier een grauwe gans die vooral heel goed geluisterd heeft naar de genoemde voorbeelden, en daar 36 minuten aan persoonlijkheidsloze muziek van heeft gebrouwen. Vertwijfelend denken we terug aan die derde plaat van Band of Horses, (niet toevallig?) eveneens geproduceerd door Phil Ek. Na twee sterke albums waren we op Infinite Arms opeens alle felle eerlijkheid kwijt die Ben Bridwell in die eerste twee albums had gestopt, om tot op heden niet meer terug te keren. We kunnen alleen maar hopen dat Greylag de omgekeerde weg bewandelt.


Je kunt geen reactie achterlaten.