Disappears @ Rotown, Rotterdam

Door Leonie Poot en Natasja ter Voert 8 februari 2015 Reacties staat uit voor Disappears @ Rotown, Rotterdam

Op één na laatste album Era (2013) lieten de uiterst productieve Amerikaanse heren van Disappears al horen dat er een ontwikkeling had plaatsgevonden richting een grimmiger, nog spaarzamer geluid. Minimalistisch en consequent klonken hun albums al vanaf officieel debuut Lux (2010), maar verdwenen was nu ook een groot deel van de inkleuring. Weg waren de resterende garage rock-associaties, waardoor de slechts subtiel variërende ritmes en texturen die altijd al de basis van het geluid van de band vormden nog meer op de voorgrond traden. Era was donker en beklemmend, bijna op het ongemakkelijke af. Op laatste album Irreal (2014) wordt niet gekozen voor een drastisch andere richting. Te horen is nog steeds die uiterst precieze postpunk, gebouwd op een fundering van krautrock, met waar wenselijk een fijne dosis noise. Aangekondigde climaxen laten minuten op zich wachten. Hoe vertaalt dat zich naar het podium? Vanavond mag Rotown dat gaan ervaren.

img_1776

De manier waarop de band soundcheckt zegt eigenlijk al wel genoeg. Er wordt wat stoïcijns gekeken, de belangrijkste pedalen worden nog eens getest, en gitarist Jonathan van Herik schuift zijn monitor minutieus precies vijf centimeter naar achteren. Tevreden luistert hij nog eens naar het geluid van zijn gitaar. Precisiewerk dus, die voorbereiding, en dat is terug te horen in de rest van het optreden.

img_1808

Vanaf opener ‘Interpretation’, niet geheel toevallig ook de opener van Irreal, wordt Rotown meegezogen in een muzikale draaikolk. Brian Case zingt zijn teksten monotoon en soms bijna als een sneer, maar kleurt daar het geheel slechts verder mee in. Op de voorgrond treden hoeft de zang ook niet: het zijn de hypnotiserende flarden gitaar van Van Herik, de tegendraadse en steeds complexere drumritmes van Noah Leger, en de cirkelende, soms bijna funky baslijnen van Damon Carruesco die de rest van het werk verzetten. Daar is verder geen spektakel voor nodig. In het publiek sluiten mensen hun ogen en laten zich onderdompelen.

img_1843

Deze trip bouwt tijdens de een uur durende set subtiel op. De nummers rijgen zich aaneen. Af en toe waagt Carruesco zich aan wat danspasjes, schijnbaar moeiteloos om zijn bas heen bewegend. Leger grijpt meer dan eens naar een handdoek. En dan is het alweer tijd voor de toegift. Daarin is ruimte ingeruimd voor toegankelijker eerder werk, waarin het viertal meer neigt naar vroege punk en garage rock en laat zien ook nog netjes ingeperkte liedjes te hebben geschreven. Fijn voor de fans van het eerste uur, maar het had eigenlijk niet per se gehoeven. Donker, bezwerend, vol onderhuidse spanning, maar nooit gemaakt dreigend is Disappears op zijn best.

img_1859

Tekst: Natasja ter Voert
Fotografie: Leonie Poot


 

Je kunt geen reactie achterlaten.