Drive By Wire – The Whole Shebang

Door Dave Coenen 26 februari 2015 Reacties staat uit voor Drive By Wire – The Whole Shebang

drivebywire(Album – My First Sonny Weissmuller / Konkurrent) Na het debuut Drive By Wire (2006) en het tweede album Between Oceans (2008) is er nu The Whole Shebang, de derde langspeler van stoner-/hardrockcollectief Drive By Wire uit Deventer. Onder leiding van zangeres Simone Holsbeek (ook bekend als frontvrouw van Cords) wordt er gejamd, gerockt en gerammeld en een kleine extra portie blues gespeeld.

The Whole Shebang doet eigenlijk helemaal niks nieuws: Kyuss, een vroege Queens of The Stone Age en Wolfmother klinken voortdurend door in riffs, ritmes en sfeer terug. De hamvraag is of dat bij het luisteren naar een album als bovengenoemde er eigenlijk toe doet: een specifieke sound als die van Drive By Wire zal al snel enkele bovengenoemde referenties op doen roepen, al zeker als de stem van zangeres Holsbeek bij de hogere tonen ook nog eens ergens lijkt op die van Andrew Stockdale (Wolfmother). Maar goed, genoeg referenties, laten we The Whole Shebang bekijken voor wat het is: een plaat waarbij (soms iets te) zware woestijnrocktracks (‘Woodlands’, ‘Rituals’, ‘All Around’) redelijk gebalanceerd worden door lichtvoetigere blues (‘River Run’) en langzamere hard rock (afsluiter ‘Voodoo You Do’, met een lekker slepende riff waar later een flinke dosis percussie en gerammel doorheen wordt gegooid). De duidelijke stand-out track op The Whole Shebang is opener ‘Kerosine Dreams’, een zwoele, stoere track die zomaar het nieuwe kindje van Josh Homme kon zijn, met een ritme, riff en zangpartij die makkelijk blijven hangen. Het nadeel is dan weer dat er daarna geen enkel nummer meer zo uitblinkt als de albumopener en het album voor de niet-kenner kan gaan vervallen in “meer van hetzelfde”.

Voor de liefhebber van het genre is The Whole Shebang echter verre van verkeerd: vooral omdat René Rutten, gitarist van The Gathering, achter de knoppen heeft plaatsgenomen. The Whole Shebang klinkt wat gepolijster en beter dan de twee voorgaande platen, maar verliest nergens de schurende en rauwe sound die deze band nodig heeft. Gelukkig wordt die cruciale benodigdheid, een woestijnsfeer oproepen die geen enkele andere Nederlandse band kan oproepen, vervuld, wat The Whole Shebang van een verdrinkingsdood in een zee van oppervlakkigheid redt.

Je kunt geen reactie achterlaten.