Sleater-Kinney @ Paradiso, Amsterdam

Door Michelle Westhoeve en Leonie Poot 20 maart 2015 Reacties staat uit voor Sleater-Kinney @ Paradiso, Amsterdam

“In one more hour I will be gone”, belooft Corin Tucker ons tijdens het laatste nummer van de uitgebreide toegift. Het zou helemaal niet erg zijn als Sleater-Kinney écht nog een uur bleef spelen in Paradiso, zo goed is de show van het Amerikaanse trio. Hoewel de band een flinke pauze heeft genomen, bewijzen ze vanavond een van de beste livebands van het moment te zijn.

Sleater-Kinney begon in 1994 en groeide uit tot één van de beste rockbands van Amerika. Tussen 1994 en 2005 brachten ze zeven studioalbums uit, waarna ze in 2006 een pauze inlasten. In 2014 begon het toch weer te kriebelen: er kwam een reünie en dit jaar een geheel nieuw album, No Cities To Love. En zoals het hoort bij een nieuw album, is er ook een lange tour aan vastgeplakt.
Er is een flink aantal mensen op de show afgekomen. Het publiek is divers: van oudere mannen die jong waren tijdens Sleater-Kinneys begindagen in de jaren negentig, tot hipstermeisjes op legerkistjes die hun eigen begindagen in de jaren negentig hebben liggen. Maar vergis je niet: oud en jong kan vrijwel ieder woord meegalmen, of het nu om het nieuwste album No Cities To Love gaat of om (onbekender) ouder werk.

img_3564

Hoewel, als je als aanwezige letterlijk met ieder woord meezingt, kan dat wel eens je stembanden kosten. Zangeres Corin Tucker heeft een fenomenale strot en zou Adèle er zo uitzingen in een wedstrijdje galmen. Vanavond is ze zeer goed bij stem: elke noot, hoe hoog of luid ook, wordt gehaald en het is heerlijk om naar haar geschreeuw, gejammer en ge-ooh te luisteren. Gitarist/zangeres Carrie Brownstein weet ook een aardig volume te produceren achter de microfoon, maar op de momenten dat Brownstein en Tucker samen zingen is het effect soms écht verpletterend, zoals bij het stevige ‘Entertain’ of het ruim tien minuten durende ‘Let’s Call It Love’.
Die laatste wordt doodleuk in de toegift gespeeld, keihard, en doet bijna aan Deep Purple denken. Janet Weiss ramt met militaire precisie haar drumstel nét niet om zeep en de schizofrene gitaarlijnen van Brownstein en Tucker kronkelen gejaagd om elkaar heen.

img_3354

Een avond voor oordoppen dus, maar het is niet alleen maar rammen en schreeuwen. Integendeel, Sleater-Kinney weet hoe je een catchy hook schrijft en een nummer als ‘No Cities To Love’ is dan ook dansbaar op een Franz Ferdinand-achtige manier. ‘Modern Girl’ is dan weer lekker luchtig en tijdens het heerlijk nerveuze ‘Youth Decay’ ontstaat er een enthousiaste pit. Hier en daar komt zelfs een crowdsurfer voorbij. Ook op het podium is er enthousiasme zichtbaar: vooral Brownstein springt, schopt en draait rond en tijdens ‘Gimme Love’ kronkelt Tucker over de vloer, nadat ze vanuit haar tenen, of wellicht nog dieper, een fan heeft toegezongen.

img_3555

De backdrop op het podium bestaat uit een doek met allemaal lapjes waarop af en toe een ventilator wordt gezet, zodat ze furieus omhoog wapperen. Sleater-Kinney lijkt de boel omver te willen blazen met haar muziek, en dat lukt prima. De Amerikanen vormen een tornado die steeds heftiger, maar ook beter wordt. Naarmate de set vordert komt het trio, live bijgestaan door multi-instrumentalist Katie Harkin, steeds lekkerder in de muziek. Hoogtepunt is duidelijk ‘Jumpers’, afsluiter van de reguliere set: de poëtische tekst over een meisje dat van de Golden Gate Bridge afspringt, hoe de band gas terugneemt en weer opvoert op de juiste momenten, alles klopt.

Het moge duidelijk zijn: zowel oud als nieuw werk klinkt nog even furieus en catchy. Sleater-Kinney heeft duidelijk plezier in het spelen, en festivals moeten wel gek zijn, willen ze deze band niet boeken. Mogen ze volgende keer dan wel nog een uurtje extra blijven?

Tekst: Michelle Westhoeve
Fotografie: Leonie Poot


Je kunt geen reactie achterlaten.