The Pains of Being Pure at Heart @ Rotown, Rotterdam

Door Leonie Poot 21 april 2015 Reacties staat uit voor The Pains of Being Pure at Heart @ Rotown, Rotterdam

Toen The Pains of Being Pure at Heart begin 2009 hun titelloze debuut uitbrachten werden zij onthaald als de nieuwe lievelingen van de indiepop. Van kleinschalige platenzaken tot de Urban Outfitters, je zag de plaat, met de kenmerkende zwart-wit-hoes, overal liggen. Op het album stonden liedjes die gebroken puberharten heelden en ook het volwassen publiek niet onberoerd lieten. Het was vooral de combinatie van de wat monotone zang van zanger Kip Berman ondersteund door de haast feeërieke stem van toetseniste Peggy Wang-East wat het geheel zo vrolijk en lieflijk maakte.

img_5992

Op hun laatste plaat Days of Abondon gooit Berman het over een minder zoete boeg en heeft Wang-East plaats gemaakt voor Jessica Weiss op keyboard en zang. Dat juist laatstgenoemde vandaag in afwezigheid schittert is jammer, zo blijkt al snel.

Er wordt een indrukwekkend rookgordijn opgetrokken nog voordat de band goed en wel op het podium staat. Het creëert een mystieke sfeer maar de drummer wordt hierdoor een schim op de achtergrond. Ook bassist Jacob Sloan en gitarist Christoph Hochheim moeten het met minimale verlichting doen. Hierdoor worden alle ogen naar zanger Berman getrokken. Berman is wat dat betreft een prima frontman, hij kronkelt met zijn gitaar over het podium, en slaat er driftig op los

img_6126

Het zijn vanavond de bij het publiek welbekende nummers ‘Young Adult Friction’, ‘This Love is Fucking Right’ en ‘Teenager in Love’ die het optreden een duwtje in de juiste richting geven. Want een sterke zanger zal Berman wel nooit worden. Zo valt het door de frontman alleen uitgevoerde ‘Art Smock’ volledig in het water en dat komt niet alleen door het pratende publiek achter in de zaal. Zonder ondersteuning van Weiss voelt het allemaal wat vlak. Op het nieuwe album schuurt het muzikaal allemaal iets meer en dit geluid weet de band redelijk te vertalen naar het podium. De gitaarpartijen van Hochheim brengen leven in de brouwerij maar dat is niet voldoende om het optreden overeind te houden. De extra vocalen en het keyboard blijken een essentieel onderdeel van de band. Het gemis hiervan in de vorm van Jessica Weiss is pijnlijk hoorbaar.

img_6077

Als de laatste noten van de toegift gespeeld zijn trekt de gitarist Christoph Hochheim de telefoon uit de oplader, die daar het gehele optreden naast zijn effectenpedalen heeft gelegen, en loopt het viertal het podium af. Hopelijk zien we de band de volgende keer gewoon weer als vijftal op het podium.

Je kunt geen reactie achterlaten.