Sufjan Stevens – Carrie & Lowell

Door Liv Krake 22 april 2015 Reacties staat uit voor Sufjan Stevens – Carrie & Lowell

sufjan-stevens-carrie-lowell(Album – Asthmatic Kitty / Konkurrent) Geen uitbundige en kunstzinnige orkestpartijen, geen overdadige electropop, maar back to basic. Carrie & Lowell is een muzikaal dagboek, een ode aan Carrie, de biologische moeder van Sufjan Stevens die hij amper heeft gekend, een afsluiting van bepaalde levensperiode. Behoorlijk donkere thematiek dus, wat absoluut niet thuis had gehoord op eerdere opzwepende releases zoals The Age of Adz (2010). Hoewel de gemakkelijk in het gehoor liggende muziek pure eenvoud uitstraalt, is dit inhoudelijk dus alles behalve waar.

Een depressief album? Nee, verre van. Juist doordat Stevens zijn liedjes aangekleed heeft in een eenvoudig jasje is Carrie & Lowell een hele fijne en rustige lenteplaat geworden. Zo eentje die je tijdens je eerste koffie opzet of zo eentje die je draait wanneer het avonddonker begint te vallen. Zelden was een release met een dergelijk zwaar thema als verlies en verwerking eigenlijk zo licht. ‘Death With Dignity’ opent de plaat rustig en leidt de luisteraar langzaamaan in in het verdriet en de verwerking van Stevens. De simpelheid van ‘Should Have Known Better’ is prachtig. Terwijl teksten als “Explaining what I feel / That empty feeling” je tegemoet komen, blijf je rustig door de tokkelende akoestische gitaar en de rustgevende vocals van Stevens.

‘Fourth of July’ is wellicht het meest hartbrekende nummer van Carrie & Lowell. De vierde van juli, de datum waarop Carrie overlijdt, is precies op het midden van het album de meest heftige track. Tekstueel gezien natuurlijk, maar ook muzikaal gezien is ‘Fourth of July’ ontzettend intiem. Stevens heeft overduidelijk een dubbel gevoel over het overlijden van zijn moeder en het verwerken hiervan. Hoewel de band met zijn moeder nooit als goed te bestempelen was, krijgen we in dit nummer de allerlaatste conversatie en ontmoeting tussen de twee te horen. Pure teksten zoals “Did you get enough love, my little dove? / Why do you cry? / And I’m sorry I left / But it was for the best / Though it never felt right” laten je letterlijk meeleven met de singer-songwriter. Het lied sluit af met de herhaling van het doordringende doch ware “We’re all gonna die”. In één woord: prachtig.

Vanaf dan lijkt de plaat met het gelijknamige Carrie & Lowell en het thuis opgenomen John My Beloved weer wat lichter te worden. Tokkelende gitaren en oplopende ritmes zonder dat het opzwepend wordt. Afsluiter Blue Bucket of Gold is tekstueel alles behalve een afsluitende track. “Tell me you want me in your life”, Stevens is op zoek naar een band met iemand, in een relatie of in een vriendschap, die hij niet met zijn moeder had. Dat er ooit iemand voor hem zal zijn op een manier dat zijn moeder niet deed of kon. Triest, maar tegelijkertijd levert het ook een erg mooi nummer op. Carrie & Lowell is één van de eerste releases van 2015 waar vrijwel niets op aan te merken is. Het resultaat is emotioneel gedurfd, maar daardoor ook ontzettend intiem en bijzonder. Deze plaat gaan we absoluut terug zien in de jaarlijstjes van dit jaar.


 

 

Je kunt geen reactie achterlaten.