Oscar and The Wolf @ Doornroosje, Nijmegen

Door Dave Coenen 24 april 2015 Reacties staat uit voor Oscar and The Wolf @ Doornroosje, Nijmegen

Oscar and The Wolf is het “nieuwe Balthazar”: de Gentenaren zijn hard op weg om de grootste en hipste in eigen land (en misschien wel ver daarbuiten) te worden. Veel elementen kunnen Max Colombie en consorten al van hun checklist afstrepen: een stijlwijziging die meer fans aantrok, een goede livesetting, de zwoele stem van Colombie en een paar behoorlijke hits (ik noem een ‘Princes’ en een ‘Strange Entity’). Toch schart er vanavond nog best wat aan de show van Oscar and The Wolf voor deze bijzonder geslaagd genoemd kan worden.

Anderhalf jaar geleden stopte de band de ietwat saaie piano-plus-gitaarpop die ze tot dan toe maakte toe met een elektronisch warm dekentje. En over dekentjes gesproken, opeens was er dat velours jasje waar iedereen gek op is dat om het lijf van Colombie zorgt voor sierlijke pirouettes en bezwerende dansbewegingen. De nieuwe stijl maakte Oscar and The Wolf een stuk unieker dan voorheen en dat wierp al rap zijn vruchten af: de meer elektronisch klinkende debuutplaat Entity behaalde de platinastatus in eigen land en al gauw kwam het internationaal succes om de hoek kijken. De aankomende maanden staat de veroveringstocht van Nederland met eindbestemming Heineken Music Hall op de planning. Dankzij de snelle zegetocht en goedlopende kaartverkoop zijn de verwachtingen vanavond in Doornroosje dan ook wat hooggespannen.

Na het dromerige intro van ‘Joaquim’ klinken de typische vioolklanken van de opener van Entity en sleept Max Colombie zich na zijn mede-bandleden zwoel bewegend het podium op. De draaitjes en vloeiende armbewegingen lijken bijna sterrenstof uit de mouwen van het magische jasje van Colombie doen schudden, zo goed matchen ze de klanken van de muziek. Na een goed eerste nummer wordt de rode zaal van Doornroosje getrakteerd op nieuw materiaal: de rave-achtige, naar dubstep neigende klanken van ‘Vitamin’ klinken vernieuwend en intens. En de publieksreactie liegt er tot nog toe niet om: het openingsblok is ijzersterk.

Na de eerste paar songs is het echter steeds wachten op een hit, want eerlijk gezegd: de tracks op Entity die niet uitgebracht zijn als single lijken structureel en klanktechnisch bijna identiek. ‘Joaquim’ is een mooie uitzondering en oude songs als ‘Moonshine’ zijn makkelijk uit de set te plukken vanwege hun eenvoud en hogere emotiegehalte, maar buiten de uitstekend vertolkte hits ‘Undress’, ‘Strange Entity’ en ‘Princes’ blijft de set een klomp sensuele elektronica die slechts bij vlagen volledig overkomt op het publiek.

Een aantal factoren draagt aan deze soms missende ‘vonk’ bij: het geluid staat best hard vanavond, wat de sensualiteit van Oscar and The Wolf ietwat teniet doet. Het Gentse viertal blijft Vlaams bescheiden en het motto van de band blijkt vooral no-nonsense spelen en lachend oogcontact met elkaar zoeken, waarachter de gedachte “wat gaat het toch snel allemaal, hè?” lijkt te schuilen. Ten slotte is er nog het publiek, waarvan de helft al vanaf de eerste klanken de werkweek staat door te nemen, ook tijdens de rustige nummers, als waren ze op een vrijdagmiddagborrel. De enige echte betoverde enthousiastelingen bevinden zich vanavond in een cirkel voor het podium. Hoe verder men naar achteren staat, hoe meer er een ruis tussen de band en het publiek lijkt te zitten.

Na een klein uur begint het viertal aan de toegift, bestaande uit een cover van ‘Freed From Desire’ van Gala, ‘You’re Mine’ met Raving George en nóg een keer ‘Strange Entity’. Bovengenoemde cover doet wat verplicht en Giel Beelen-ochtendshow-achtig aan en lijkt bestemd om de aandacht van het publiek vast te houden. Dat lukt wel, want Colombie draait bij het eerste refrein al zijn microfoon richting het publiek, dat het bekende “la la la”-refrein meezingt. De Gesaffelstein-achtige beats van Raving George bleken een goede samenwerking met het zwoele stemgeluid van Colombie en leverden hen in België een nummer 1-notering in De Afrekening op. Over de grens doet het nummer het minder goed, want het grote deel van het publiek kan het nummer niet herkennen of meezingen. En tja, tweemaal je grootste hit (‘Strange Entity’) spelen, blijft een dubieuze truc. De laatste keer dat bovengetekende deze truc mocht aanschouwen, was bij Macklemore op de Pukkelpopweide in 2014, en dat pakte bijzonder slecht uit. Vanavond is bij het laatste nummer ook de verrassing is eraf, sommige mensen gaan zelfs al hun jas halen. Een lichte anticlimax.

Oscar and The Wolf brengt het er live een stuk beter vanaf dan Macklemore, maar parallellen zijn er wel te ontdekken: vanavond staat een band in Doornroosje die genoeg kwaliteiten voor een goede liveshow in huis heeft, maar wat meer hitgevoelige nummers, een scherpere setlist en meer albums nodig heeft. Het lijkt alsof het iets té snel en té goed gaat met deze nog jonge band en een doodzonde bij dit verschijnsel is te graag willen en (te) grote zalen teleurstellen. Tot nu toe werkten de kleine en ingekorte festivalshows (zonder tweemaal de grootste hit) nog het beste, maar is Oscar and The Wolf Heineken Music Hall-waardig? Nee, nog even niet. Het volgende album zal vast een succes worden, maar als de volledige liveshow dan ook staat als een huis, kan pas geconcludeerd worden dat Oscar and The Wolf meer dan een “oké” livebeleving is.

Je kunt geen reactie achterlaten.