Alabama Shakes – Sound & Color

Door Julien L'Ortye 2 mei 2015 Reacties staat uit voor Alabama Shakes – Sound & Color

screen-shot-2015-02-10-at-8-13-20-am(Album – Rough Trade / Konkurrent) Toen Brittany Howard in het vorige decennium als postbode langs de deuren in Athens, Alabama slenterde, zal ze nooit hebben durven dromen dat ze een kleine tien jaar later een van de meest bejubelde soul(rock)platen van het jaar in de schappen zou kunnen droppen, zoveel is zeker. Een verhaal als een meisjesboek, mag je best zeggen. Alabama Shakes’ debuutplaat Boys & Girls, die zo’n drie jaar geleden verscheen, was al een succes, met single ‘Hold On’ als een van de hits van die festivalzomer, terwijl de onlangs verschenen opvolger, Sound & Color, bewijst dat Howard’s sprookje nog lang niet ten einde is.

Waar de eenvoudig geproduceerde eerste langspeler het voornamelijk moest hebben van de garagerocksound, weliswaar doorspekt met soul, leunt het nieuwe album veel meer op de fraaie productie, met wederom heel veel ruimte voor die weergaloze strot van Howard, die met gemak tot een van de meest karakteristieke stemmen van haar generatie gerekend mag worden. En wat laat ze zich zien op deze plaat, zeg. Van fraai galmend op de openings- en titeltrack, naar heel ingetogen en haast meelijwekkend op ‘This Feeling’, naar hartverscheurend en ontroerend schreeuwend op de werkelijk geweldige uitsmijter en single ‘Gimme All Your Love’, waarmee de band wel eens opnieuw zou kunnen gaan tekenen voor een wezenlijk festivalhitje.

En ondanks dat Howard bij vlagen bijzonder diep gaat en de luisteraar voortdurend meeneemt naar de pijn en het verdriet die ze met zich mee lijkt te dragen, blijft het een heus genot om onophoudelijk naar de plaat te luisteren. Na erupties als in het eerder genoemde ‘Gimme All Your Love’ of ‘The Greatest’ volgen steeds prima uitgekiende – en soms ietwat nietszeggende – rustmomentjes, waardoor je zo nu en dan (gelukkig) even op adem kan komen. Met die soulrevival van de afgelopen jaren worden we behoorlijk verwend met prima platen in het genre, maar dit zou wel eens een van de beste kunnen zijn. Voorlopig staat ‘ie in ieder geval stijf bovenaan het (half)jaarlijstje. Waar blijft die festivalzomer nou?


Je kunt geen reactie achterlaten.