Colin Stetson & Sarah Neufeld @ Effenaar, Eindhoven

Door Daan Krahmer 5 mei 2015 Reacties staat uit voor Colin Stetson & Sarah Neufeld @ Effenaar, Eindhoven

Ook al heb je nog nooit van Colin Stetson gehoord, zijn indrukwekkende cv spreekt zonder twijfel boekdelen. De unieke saxofonist werkte in het verleden al samen met niet de minste artiesten als Tom Waits, Bon Iver, David Byrne, The National, Godspeed You! Black Emperor, Feist en LCD Soundsystem. Onlangs sloeg hij ook de handen ineen met Arcade Fire-violiste Sarah Neufeld, hetgeen leidde tot het samenwerkingsverband Never Were The Way She Was. Deze plaat bleek synoniem te staan voor grensverleggende klassieke muziek, maar laat je vooral niet door dat label afschrikken. Liefhebbers van elektronica, metal en popmuziek kunnen namelijk ook hun hart ophalen bij dit Canadese gelegenheidsproject; zo overwegend donker, haast elektronisch opgebouwd of juist lichtvoetig kunnen Stetson & Neufeld samen namelijk zeker klinken. Geen wonder dat juist indie-classical-festival Cross-Linx het duo vastlegde voor een bescheiden Nederlandse clubtournee. Vanavond vindt het hekkensluitende optreden plaats in de Effenaar.

Voor de gelegenheid is de kleine zaal van de Effenaar omgetoverd tot een minibioscoop. De speciaal opgebouwde stellage biedt vanavond zo’n honderd bezoekers een comfortabele stoel om volledig op te gaan in de mystieke, angstaanjagende en tegelijkertijd hemelse wereld van Stetson en Neufeld. De intrigerende stukken die het publiek wordt voorgeschoteld lijken soms regelrecht uit de computer te komen, maar niets blijkt minder waar. Wie na het beluisteren van de plaat twijfelde aan het in één take opgenomen karakter ervan, wordt nu met zijn neus op de feiten gedrukt. Neufeld is met haar bevlogen spel een bijzonder goede muzikant, maar haar geluid is ten allen tijden herkenbaar als dat van een viool. Dat geldt niet altijd voor de tonen die Stetson produceert. Hij beschikt over een techniek waar je U tegen zegt. De gespierde dertiger speelt namelijk dikwijls twee, drie melodieën tegelijk en gebruikt zijn immense bassaxofoon ook doodleuk als percussie-instrument. Als je je ogen sluit lijkt het net alsof er een heel orkest op de planken van de Effenaar staat, maar dit is slechts schijn. Ook wanneer de gedachte te binnen schiet dat er een mogelijk backing tracks meelopen, blijkt dit niet het geval te zijn. Hier staan twee regelrechte vakmensen die dat imposante totaalgeluid doodleuk zelf, en zonder de hulp van derden, produceren.

In het gelaagde ‘Won’t Be A Thing To Become’ is de samenzang tussen saxofoon en viool subliem te noemen. Stetson zorgt met diepe, ronkende bastonen voor een stabiele ritmesectie terwijl Neufeld met ijle vioolklanken en engelachtige, woordloze zang verantwoordelijk is voor de schitterende melodieën. De twee vullen elkaar uitstekend aan en halen het beste in elkaar naar boven. Dat komt misschien nog wel het beste tot uiting in het compleet overrompelende ‘The Rest Of Us’. In de briljante live-vertolking heb je haast oren te kort om alle details in je op te nemen. Zonde is de korte lengte van het concert. Na een plichtmatig en overbodig toegift staan we zo’n veertig minuten na aanvang alweer buiten. Voor wat we hoorden, was dit optreden te kort. Stetson en Neufeld bleken een zeldzame liveformatie, die zelfs voor de doorgewinterde concertganger even onnavolgbaar, kunstzinnig als virtuoos klonk.

Je kunt geen reactie achterlaten.