Villagers

Door Jeffrey Zweep 7 mei 2015 Reacties staat uit voor Villagers

Na Becoming A Jackal en {awayland}  komt Villagers met plaat nummer drie: Darling Arithmetic. Weer een verandering in sound, na het  volle, folky geluid (Becoming A Jackal) en het elektronische experiment ({awayland}) klinkt deze derde een stuk subtieler. Wij spraken onlangs met  frontman Conor O’Brien.

“Ik denk niet dat ik tegen mezelf heb gezegd dat ik dat ik een subtiele of intieme plaat wil maken. Wat ik wel tegen mezelf heb gezegd is dat ik iets moois wil maken en grenzen wil stellen voor mezelf. Soms wil ik teveel en voor deze plaat heb ik een lijn getrokken. Dat werkte heel verfrissend, want voorheen schreef ik bijvoorbeeld veel meer met symbolen en metaforen en dit is toch echt een meer directe plaat geworden.” Kunnen we zeggen dat dit een meer persoonlijke plaat is geworden, juist daardoor? “Ja, dat denk ik wel. En ik hoop dat het daardoor wat makkelijker te begrijpen is, het was voor mij wel makkelijker in elk geval!”

Oke, we nemen even een stap terug. De stap tussen Becoming A Jackal en {awayland} was best groot en je hebt voor laatstgenoemde plaat geleerd om synths te spelen, was dit omdat je de nummers van je debuutplaat een beetje zat was? “Ik denk het wel. Je gebruikt een ander deel van je hersenen als je wat nieuws leert en experimenteert. En ik ben er absoluut wel tevreden over, maar als ik in de toekomst iets met elektronica ga doen, dan ga ik het anders noemen.”

Dus, qua geluid zie je de tweede plaat niet als een Villagers-plaat? “Nee, dat is het niet, want ik zie met alle drie de platen voor me waar ik was, waar welk nummer overgaat. Je zou het foto-albums kunnen noemen. En het zijn echt wel mijn platen, maar ze komen van andere delen van mij.” Ze komen van andere delen van je hersenen omdat je het anders aangepakt hebt? “Precies!” Dus we kunnen het een echte geluidsevolutie noemen? “Ja, zoiets is het wel. Een evolutie in sound, omdat ik me anders voelde op de diverse momenten dat ik aan de platen werkte.”

En omdat je je door andere dingen beïnvloede en over andere dingen schreef? “Inderdaad. Deze nieuwe plaat is het eerste album dat ik schrijf over m’n seksualiteit en er zijn bijvoorbeeld nummers die over nieuwe relaties gaan. Toen ik echt in de schrijfflow zat, dacht ik ook ‘waarom zou ik schuilen achter maskers van metaforen en doen alsof de nummers over fictieve personen gaan, dit kan gewoon over mezelf gaan’ en dat werkte écht deze keer.” Is de plaat dan eerlijker? “Dat hangt er van af, het is in elk geval geen oneerlijke plaat. Maar ik heb niet het idee dat ik op m’n vorige plaat oneerlijk was. Ik was gewoon een ander mens.”

Wat kan je vertellen over het opnameproces, want ik las dat je het thuis hebt opgenomen? “Ja nou ja, ik heb in het schuurtje naast de boerderij waar ik woon een studio gebouwd. Het is vies en het is niet ideaal, maar het werkt. Het is heel diy, haha! En in de wijde omgeving is verder weinig te doen, dus het was heel rustig. Ik ben aan het einde van de zomer begonnen met opnemen en toen was het nog lekker warm, maar het werd natuurlijk steeds kouder en helemaal in zo’n schuurtje. Daarom staan er ook maar negen nummers op de plaat, want het vroor gewoon daarbinnen!”

Was het makkelijker om je aandacht erbij te houden, omdat het zo rustig was? “Ja, vaak. Ik had soms wel het gevoel dat het nergens heenging en dan is het moeilijk om er bij weg te stappen, want ik ben best wel obsessief qua opnemen.” Ben je een perfectionist? “Ja…” Mag ik je zo noemen? “Jawel, maar weet je wat grappig is? Voor deze plaat ben ik soms op zoek geweest naar de imperfecte sound. Misschien wel de perfecte imperfecte sound hoor! Maar ik heb takes bewaard en gebruikt die niet foutloos waren, maar wel gevoel opriepen, juist vanwege dat laatste.” Goed, laatste vraag: Wat is je schoenmaat? “Euh, laten we het erop houden dat ik hele kleine voeten heb hahaha”.

Je kunt geen reactie achterlaten.