Nils Frahm @ Doornroosje, Nijmegen

Door Dave Coenen 19 mei 2015 Reacties staat uit voor Nils Frahm @ Doornroosje, Nijmegen

“The Great Nils”, mompelt één van mijn omstanders van bijna driedubbel mijn leeftijd tegen zijn buurman, wanneer de Duitse muzikant/componist Nils Frahm het grote podium van Doornroosje op loopt. Zo’n zin wekt al meteen hoge verwachtingen als je onbevooroordeeld (of onervaren met klassiek) gaat. De avond – eerste ervaring of niet -blijkt in goede handen bij de 32-jarige Berlijner.

Talent en meesterlijke composities zijn niet de enige flirts met het publiek, maar ook het imposante scala aan instrumenten dat op het podium is verzameld: een enorme vleugel, elektronische piano’s, synths, een eigen mixtafel en een customized Klavine-orgel met zelfgemaakte houten oogsierende luchtpijpen die veel weghebben van wolkenkrabbers in Manhattan. Uit dit brede muzikale pallet komt een muur van geluid en een muzikaal kleurenspectrum waar menig klassiekliefhebbend hart sneller van gaat kloppen. Frahm opent met de kalmerende eerste tonen van ‘Ode’ van laatste smeedwerk Solo. Meteen na ‘Ode’  maakt Frahm een vloeiende overstap naar zijn andere troefkaart naast die gigantische vleugel: electronica met een bas die de rode zaal in haar grondvesten doet schudden. ‘All Melody’ is een muzikale parel die niet alleen dansbaar is, maar in dezelfde sferen en kwaliteitshoogtes verkeert als elektronische grootmeesters als Aphex Twin en Boards Of Canada. Daarna dromen we weer rustig weg met ‘Some’, nog zo’n prachtstuk van Solo waar de luisteraar enkel nog geacht wordt zijn/haar ogen te sluiten en dan gebeurt het wegdromen vanzelf. Naast oud werk fungeert deze Nils Frahm Lost His Mind-tour vooral als repetitie van de songs van het nog te verschijnen album Victoria.

Terug naar het betere vleugelgepingel: ‘Hammers’  van Frahms meesterwerk Spaces houdt de stilte er goed in bij een gefocust Doornroosje. De lichten op het podium doen er nog een schepje bovenop. De invalshoeken leggen de nadruk op de goedgemutste Nils en zijn handen, zodat de aandacht er nóg beter bij blijft. Nils grapt tussen de nummers door over de ongemakkelijkheid van staan bij rustige klassieke nummers, zijn liefde voor een geconcentreerd publiek als vanavond en maakt een gewaagd statement over de hypermoderne lift van Doornroosje, die een hele artiestenbus kan optillen en ronddraaien (zodat er niet achteruitgereden hoeft te worden). “Dat wordt betaald van jullie belastinggeld. En als we die lift nu eens schrappen en wat meer vluchtelingen het land binnenlaten, zou dat mijns inziens een beter idee zijn.” Frahm made up his mind after all. Frahm drukt zijn stempel op de avond door een dankbare, zekere en komische houding aan te nemen. Ook tijdens zijn spel, wanneer hij een mutsje, toegegooid door een fan, op zijn hoofd zet en met één schoen aan speelt.

Het publiek dat met haar luid gegil wordt getrakteerd op een fenomenale toegift (‘Toilet Brushes – More’, waarin Frahm met – hopelijk schone – wc-borstels op zijn vleugel trommelt en langs de microfoon wrijft) mag zich de gelukkige aanwezige bij een uitstekend optreden van een jong klassiek genie noemen. Nils komt snel terug naar ons land als zijn nieuwe langspeler Victoria uitkomt, dat moge duidelijk zijn, aan zijn dankbare buiging en uitspraken op te merken. We zullen er allemaal niets anders dan blij om zijn: Nils mag zijn hoofd vaak verliezen in bijzondere, dromerige en prachtige composities.


 

Je kunt geen reactie achterlaten.