Ought @ Bitterzoet, Amsterdam

Door Tim van Meurs 3 juni 2015 Reacties staat uit voor Ought @ Bitterzoet, Amsterdam

Bitterzoet is goed op dreef de laatste tijd. Binnen niet al te lange tijd heeft het kleine Amsterdamse zaaltje Viet Cong enUnknown Mortal Orchestra op het podium gehad en volgende week staat Mikal Cronin gepland. Vanavond is het echter eerst tijd voor Ought, die vorig jaar vrij onopgemerkt zijn sterke debuutalbum More Than Any Other Day uitbracht. Waar landgenoten en deels genregenoot Viet Cong vorige maand nog in een volle Bitterzoet stond, moet Ought het met een iets minder goedgevulde zaal doen. Onverdiend, zo blijkt, want met sterke nummers en een strak spel weet het Canadese viertal de aanwezigen volledig te overdonderen.

Als de band iets na negenen op het podium verschijnt wordt er afgetrapt met albumopener ‘Pleasant Heart’. De band gaat direct stevig van start, al lijken de muzikanten nog wel wat af te raffelen, vooral als het overstuurde tussenstuk dat op de plaat wel even duurt tijdens het concert er binnen paar seconden wordt doorgejaagd. Als ze echter doorgaan met ‘Today More Than Any Other Day’ verdwijnen die zorgen als sneeuw voor de zon. Tijdens de gitaarintro, waarin lange stiltes vallen, is Bitterzoet bijna volledig geruisloos, om vervolgens uit te barsten wanneer Ought het tempo in het nummer opkrikt.

Na dit openingssalvo neemt de band echter een groot risico. In plaats van simpelweg door te gaan met nummers van het debuut, wordt er gekozen voor nummers die (waarschijnlijk) op een volgende plaat moeten gaan verschijnen. Maar liefst drie nummers achter elkaar zijn het publiek onbekend, waarmee het geduld flink op de proef wordt gesteld. Maar Ought weet het publiek volledig in de ban te houden met de nummers die van post-punk naar lome shoegaze en bijna slackerrock gaan.

Het geduld wordt beloond wanneer de band ‘Habit’ inzet. Op het album zijn de paralellen tussen zanger Tim Beeler en Talking Heads-zanger David Byrne niet te ontkennen. Vanavond gaat die vergelijking wat minder op, wat echter niets afdoet aan het nummer. Net als op het album vormt de track een goed rustpunt tussen alle drukte (het saaie ‘Forgiveness’ daargelaten), maar zorgt het er nergens voor dat de grip op het publiek wordt versoepeld.

Na iets meer dan een uur zit de gehele set erop en is bijna het gehele debuut voorbijgekomen, plus enkele nieuwe tracks. Communicatie met het publiek is er dan ook weinig, wat overigens niet betekent dat Ought op niet-muzikaal gebied een saaie band is. Beeler windt het publiek makkelijk om zijn vinger met zijn stage-performance en bassist Ben Stidworthy heeft al lang de gunfactor door in een Albert Heijn het podium te betreden. Enkel drummer Tim Keen lijkt er niet helemaal bij te zijn. Gedurende het concert staart hij met grote ogen voor zich uit en kijkt hij wat verdwaasd de zaal rond. Daardoor is het echter wel des te indrukwekkender dat hij geen enkele slag mist; Keens ogen komen nauwelijks in contact met zijn drumstel, maar zijn armen en benen doen hun werk alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Na de ‘last track’ ‘Clarity!’ wordt het publiek enkel nog gevraagd of het wellicht zin heeft in nog meer, waarna een luid gejuich uitbarst. Ought verlaat het podium niet voor een toegift, maar gooit simpelweg nog twee nummers direct achter de hoofdset aan. Achtereenvolgens worden ‘The Weather Song’ en ‘Gemini’ ingezet, waaruit blijkt dat eerstgenoemde een duidelijke publieksfavoriet is. Als er dan ook één kritiekpunt op de avond geleverd moet worden is het dat ‘Gemini’ ietwat in het niet valt als afsluiter na de meest springerige track van de setlist. Maar ja, dat is zoals het zou moeten. Eigenlijk heeft Ought gewoon zo goed als niets fout gedaan vanavond en zou het enkel rechtvaardig zijn als ze voortaan een groter publiek aan kunnen trekken. Al was het vanavond wel erg fijn dat iedereen met de muziek bezig was in plaats van met elkaar. Dat dan weer wel.


Je kunt geen reactie achterlaten.