The Mountain Goats – Beat the Champ

Door Robin Oostrum 4 juni 2015 Reacties staat uit voor The Mountain Goats – Beat the Champ

Mountain Goats - Beat the Champ(Album – Merge / Konkurrent) Als we John Darnielle slechts één kwaliteit mochten toedichten, zou het wel de vaardigheid zijn om van droevige persoonlijke ontboezemingen indiepoppige meezingers te maken. Sinds zijn soloproject uitgroeide tot een volwaardige band horen we ogenschijnlijk weinig treurnis of mineurakkoorden meer, dansen we gemakkelijk op de luchtige drums van Jon Wurster en zingen we met een vrolijk gezicht “I am gonna make it through this year / if it kills me” mee met de Spotify-playlist van je vakantieliefde.

De lijn van de laatste platen trekken The Mountain Goats door op Beat the Champ. Blazers en toetsen zijn weer afwisselend aanwezig, gitaar- en drumpartijen blijven relatief eenvoudig, tekstueel valt er weer genoeg te ontdekken. Wat dat laatste betreft vond Darnielle voor zijn metaforen weer een thema uit onverwachte hoek: professioneel worstelen. Zo richt hij zich in ‘The Legend of Chavo Guerrero’ via een Amerikaanse worstel-legende tot zijn gewelddadige stiefvader: “I’m lying on the floor, I’m bathed in blue light / with the telecast in Spanish, I can understand some / and I need justice in my life, here it comes”.

Liefhebbers van de lo-fi beginjaren van The Mountain Goats moeten het doen met de eerste minuut van ‘Heel Turn 2’, maar echt hinten naar de beginperiode doet Darnielle ook op Beat the Champ nooit. Kwalijker is dat het ook op Darnielle’s sterkste punt – de teksten – hier en daar behelpen blijft: zo zien we de ontknoping van ‘Unmasked!’ (“we were the real two / and when I’m alone / before a mirror late at night / I will reveal you”) al mijlenver – ongeveer vanaf het zien van de titel – aankomen, en is de uiteindelijke conclusie in afsluiter ‘Hair Match’ niet diepgaander dan “out in the parking lot you look up at the stars / and all the cheap cars”. Die wetenschap dat ook de naamloze amateur ooit de kampioen zal kunnen verslaan is leuk voor met zichzelf ‘worstelende’ pubers. Voor het inmiddels omvangrijke oeuvre van de berggeiten telt Beat the Champ weer een aantal prima toevoegingen. Maar voor iemand die in 2002 nog All Hail West Texas uitbracht, is Beat the Champ een plaat met teleurstellend weinig zeggingskracht.


Je kunt geen reactie achterlaten.