Pinkpop 2015: dag 1

Door Julien L'Ortye en Gastfotograaf 13 juni 2015 Reacties staat uit voor Pinkpop 2015: dag 1

Jan Smeets weet voorafgaand aan Pinkpop te vertellen dat het affiche dit jaar liefst één miljoen duurder is dan die van het vorige jaar; je vraagt je af waar dat miljoen dan in hemelsnaam vandaan komt. Er staat tenslotte geen act à la The Rolling Stones – Paul McCartney koos tenslotte voor een show in Ziggo Dome, er staan geen echte co-headliners als Editors en in de Grote Entertainmentshow van Robbie Williams op zaterdagavond zal dat miljoen ook niet zitten.

De openingsdag is dan ook bij lange na niet uitverkocht – tegen het einde van de middag kun je op internet voor geen twee tientjes een dagkaart kopen – en wie de vrij matige rapmetal van veteranen Body Count en Ice-T ziet, snapt waarom. Er is vrijwel niets boeiend aan de set die de heren spelen, terwijl zij toch zo’n beetje een van de grondleggers waren van het genre dat aan het einde van de jaren negentig zijn hoogtijdagen beleefde. De bijna zestig jaar oude rapper brult een beetje door zijn ongeïnspireerd spelende band heen, waardoor er ook niet bepaald een vonk over lijkt te slaan naar het publiek. Nadat Nu Of Nooit-winnaar Jick Munro & The Amazing Laserbeams even daarvoor het festival aftrapte, heeft het er veel van weg dat eigenlijk niemand op deze partij herrie zit te wachten.

paloma-faith-pinkpop

Paloma Faith

Waar men in Landgraaf wél zin in lijkt te hebben is Paloma Faith, die weliswaar geholpen door de enorme regenbui die het festivalterrein dreigt te gaan overspelen, de Brand Bier-stage met gemak vol krijgt. Onterecht, zo blijkt al snel. Hoewel de Britse klinkt alsof ze er al een hele carrière op heeft zitten, komt die uitzonderlijke en eigen strot mede door het matige geluid in de tent maar moeilijk uit de verf. Daarbij komt dat Faith het zichzelf door hoe ze haar set in heeft gedeeld – veel rustige nummers in het eerste halfuur, waarna pas een beetje (en ook slechts mondjesmaat) het gaspedaal in wordt gedrukt – en haar podiumpresentatie ook niet echt om over naar huis te schrijven is. Ze vertelt rare dingen, zoals wanneer ze ons scholensysteem prijst omdat wij wel Engels verstaan en spreken, maar zij geen Nederlands en vertelt ze voorafgaand aan ‘Ready For The Good Life’ dat zij, tsja, klaar is voor het goede leven, terwijl je verwacht dat iemand die van zijn/haar ‘hobby’ kan leven, toch best al een heel aardig leven heeft. Wanneer ze dan ook nog een Jimi Hendrix-cover speelt waar de honden geen brood van lusten, is er in wezen weinig meer dat de dertiger nog goed kan doen.

aurora-pinkpop

Aurora

De lat ligt dan, aan het begin van de avond, nog niet bepaald hoog, maar daar komt gelukkig heel vlot verandering in. We laten George Ezra op het hoofdpodium voor wat het is en begeven ons naar de vorig jaar in het leven geroepen Stage Four, die een podium biedt aan aanstormend talent. Een van die talenten is Aurora (Aksnes), een lieflijk achttienjarig Noors meisje dat zelfs op dit podium, waar misschien nog geen vijfhonderd man te zien zijn, enorme doodsangsten uit lijkt te staan. Des te meer vertederend is het om te zien hoe ze naarmate het optreden vordert en ze keer op keer op een immens applaus kan rekenen en nadat ze er oprecht door wordt geraakt, uiteindelijk zelfs ontdooit en bij het afsluitende nummer helemaal los gaat. Iedere noot die ze in haar tegen elektronica aan schurende, trage en sterk opgebouwde liedjes zingt is loep- en loepzuiver en in het fraaie ‘Runaway’ schuilt al voorzichtig een eerste hitje, dat Aurora zomaar eens tot supertalent zou kunnen bombarderen. En dat zou alleen al op basis van dit sterke optreden niet meer dan terecht zijn.

elbow-pinkpop

Elbow

Je kan nog steeds niet om ze heen, de oerdegelijke Britse helden van Elbow. Ook dit jaar schitteren ze weer op menig festivalaffiche en staan ze voor de zoveelste keer op Pinkpop. Weinig mis mee, maar om nou te zeggen dat perfecte schoonzoon Guy Garvey en de zijnen de afgelopen jaren materiaal hebben uitgebracht dat het rechtvaardigt dat ze alweer moeten komen opdraven? Niet echt. Vanzelfsprekend doet festivalklassieker ‘One Day Like This’ het weer fantastisch en gaat afsluiter ‘Grounds For Divorce’ erin als zoete koek, doet de band helemaal niets waarvoor je ze op de vingers zou moeten tikken en spelen ze met andere woorden in wezen gewoon een perfecte set, het begint toch ergens een beetje vervelend te worden om te zien (en horen) dat iedere festivalset die de Engelsen spelen hetzelfde is. Tegelijkertijd is dat ook het enige slechte dat je over het uurtje dat ze in het tijdschema vullen kan zeggen, want het is simpelweg vlekkeloos. Ja, Garvey is wellicht wat minder spraakzaam en gevat dan normaal, maar, en ook al zou je dat haast niet verwachten, het is ook een mens. Het is in ieder geval niet storend. Maar toch zien we volgend jaar (en ook op andere festivals) graag een andere band op deze plek staan.

slash-pinkpop

Slash

Wie we hier ook al eens eerder zagen, is Slash, die vanavond samen met Alter Bridge-zanger Myles Kennedy en The Conspirators het 3FM-podium afsluit. Het veld staat bomvol en het laat zich ook wel raden waarom dat het geval is – de euforische reactie wanneer ‘Sweet Child ‘O Mine’ in wordt gezet spreekt boekdelen. Pinkpop komt hier vanzelfsprekend voor die oude hitjes en veel meer is er ook niet echt dat de moeite waard is. Slash’ eigen nummers zijn allesbehalve spraakmakend of boeiend en blijven ver achter bij die van zijn vorige band, waardoor de aandacht buiten die tracks keer op keer weg ebt. Onhandig ook dat het uitstekend gespeelde (en gezongen) ‘Paradise City’ op een moment wordt ingezet waarop de helft van het veld stiekem al richting het hoofdpodium voor Muse aan het schuifelen is. Het moet overigens wel gezegd dat Kennedy met die schelle stem van hem het een stuk beter doet dan Axl Rose en die klassiekers meer dan goed weet te laten klinken. Bovendien is het live toch een tikkeltje boeiender dan op plaat – maar misschien is dat vooral omdat je de bijna bejaarde gitaarheld nu eens in levende lijve aan het werk ziet.

Verder met Muse, die met een gloednieuwe plaat op zak de openingsdag van Pinkpop af komt sluiten. En laten we maar gelijk verklappen dat het Engelse drietal in bloedvorm verkeert. Dat, in combinatie met de moddervette setlist die het ons voorschotelt, zorgt ervoor dat het festival de dagafsluiter krijgt die het op deze moeizaam verlopen dag – zowel qua niveau als qua weer – verdient. ‘New Born’, ‘Supermassive Black Hole’, ‘Stockholm Syndrome’, ‘Plug In Baby’, ‘Time Is Running Out’, wie bang was dat de nadruk wellicht op het onlangs verschenen Drones zou liggen, komt er al snel achter dat deze angst ongegrond is. Zanger Matthew Bellamy, die een paar dagen geleden verjaarde, is erg goed bij stem en houdt de vaart er behoorlijk in. Achttien nummers in zo’n anderhalf uur is alleraardigst en je zou het bijna gehaast kunnen noemen als het niveau niet zo ontzettend hoog had gelegen. De dertigers spelen niet alleen een hele goede, maar ook een hele slimme set, die mede dankzij het doorspekken met de eerder genoemde klassiekers, perfect is voor het Pinkpop-publiek dat er nu niet bepaald om bekend staat dat het over een enorme aandachtsspanne beschikt. Ondanks dat we afsluiter ‘Knights of Cydonia’ – inclusief de inmiddels bekende (maar daardoor zeker niet minder briljante) harmonica-intro – al van mijlenver aan zagen komen, slaat ‘ie weer in als een bom. Net als de zeventien nummers die daaraan voorafgingen.

Fotografie: Pinkpop
Tekst: Juliën L’Ortye

Je kunt geen reactie achterlaten.