Pinkpop 2015: dag 2

Door Julien L'Ortye en Gastfotograaf 14 juni 2015 Reacties staat uit voor Pinkpop 2015: dag 2

causes

Causes

Als we halverwege de ochtend de tent uitdrijven, badend in het zweet, is er in ieder geval al een zekerheidje: de weergoden zijn Pinkpop op haar tweede dag een stuk beter gegund. We trappen de zonovergoten zaterdag af met Causes, een Brits-Utrechts (ja, echt) bandje dat hele simpele hap-slik-weg-poprock maakt. En laat dat het nou prima doen op dit festival. Waar het veel betere (en boeiendere) Aurora gisteren nog geen vijfhonderd man voor zich zag, puilt Stage 4 op de vroege middag zowat uit voor de vanuit Engeland in Utrecht gestationeerde Rupert Blackman en zijn bandmaatjes. De hitjes als ‘Walk On Water’ en ‘Teach Me How To Dance With You’ zijn leuk, vermakelijk hooguit, maar op die paar seconden refrein na weten ze voor geen meter te boeien.

jonathan-jeremiah

Jonathan Jeremiah

Even later treft Jonathan Jeremiah op de 3FM Stage een ideaal tafereel aan: het veld zit (staan doet men op zijn muziek amper – en terecht) vol, de zon schijnt zich een ongeluk en ondertussen mag hij zelf het ideale zomerliedje ‘Lazin’ In The Sunshine’ zingen. Het is voornamelijk zijn eigen verdienste (en die van zijn band) dat deze set zo goed uit de verf komt, maar het fraaie weer doet ook wonderen. Jeremiah is inmiddels alweer aanbeland bij zijn derde plaat, waar onder meer het uitstekende ‘Wild Fire’ van voorbijkomt, dat er toe leidt dat er zowaar wat mensen hier en daar een dansje wagen. Er is zelfs ruimte voor een flink stukje jammen, waarbij ieder bandlid uitgebreid aan bod komt en ze allen onderstrepen dat de Londenaar de beschikking over een stel prima muzikanten heeft. Na de eerder genoemde, saaie dagopener is het erg lekker ontwaken met deze zomerse set in zomerse omstandigheden.

dotan

Dotan

Tsja, Dotan. Je kan van hem vinden en over hem zeggen wat je wil, maar de in Israël geboren Nederlander staat eind dit jaar wel ‘gewoon’ in de Ziggo Dome en pakt hier in Landgraaf in minder dan een uur het complete hoofdpodium volledig in. Dat ‘ie na een halve minuut al op zijn floor tommetje staat te rammelen, doet daar in feite niets aan af. Het is haast ontzagwekkend als je ziet hoeveel hits de beste man inmiddels heeft. ‘Hungry’, ‘Let The River In’ en natuurlijk hét anthem ‘Home’, dat tot ver achterin het veld luid mee wordt gebruld; het zijn stuk voor stuk klassiekers in wording die perfect passen bij de plannen die de Amsterdammer heeft: heel, heel erg groot worden. En dat dat dan moet door alles –maar dan ook echt alles – ontzettend dik aan te zetten, dat is dan maar zo. Pinkpop smult ervan en dat is precies waar Dotan naar eigen zeggen van gedroomd heeft. Het jongensboek is nog lang niet af.

selah-sue

Selah Sue

Terwijl John Coffey op de Brand Bier Stage als een ongelofelijke baas al crowdsurfend een biertje vangt, staat Selah Sue op het 3FM-podium mensen in te pakken met haar prachtige verschijning, Belgische accent en fraaie liedjes. Ook haar jongste langspeler, het onlangs verschenen Reason telt er weer een paar. De Vlamingse heeft het – net als haar voorganger op deze stage – ontzettend getroffen met het weer, waardoor haar soulpop, gesierd door die geweldige eigen strot, behoorlijk aanslaat. Toch zijn het vooral haar oudere nummers (‘Crazy Love’, ‘Raggamuffin’) die het goed doen, hoewel De Grote Leegloop – een bekend tafereel op Pinkpop, waarbij de mensen zodra ze ‘de hit’ gehoord hebben, gelijk rechtsomkeert maken – vandaag pas tegen het einde begint, nadat de mooie blondine ‘Alone’ ten gehore heeft gebracht. Ook daarna blijft het de moeite waard, als ze onder meer de Childish Gambino-samenwerking ‘Together’ speelt (maar dan zonder Childish Gambino, vanzelfsprekend). Een straffe set, zouden onze zuidenburen dan zeggen.

eastcameronfolkcore

East Cameron Folkcore

We glippen langs Anouk richting Stage 4 voor East Cameron Folkcore, een achtkoppige band (zes mannen, twee vrouwen) van wie de naam in feite al verklapt wat we kunnen verwachten. Het zou de band om de connectie met het publiek gaan, zo valt op de Pinkpop-website te lezen. Het is echter heel moeilijk om op deze avond een connectie met de band te voelen, omdat ze zo onmogelijk ongenuanceerd spelen waardoor je geen enkel detail meer in de muziek terug kan horen. De teksten – over de huidige maatschappij, blijkbaar – gaan compleet verloren in de emmers geluid die over het publiek heen worden gekieperd en je weet amper waar je het als aanwezige zoeken moet. Op een gegeven moment staat er iemand op het podium de longen uit zijn lijf te blazen met een trombone, terwijl je die trombone, waar je dan ook staat, in de verste verte niet hoort. En dat is best jammer, want het had allemaal zoveel leuker en beter kunnen zijn.

kensington

Kensington

Voor wie het haast niet meer leuker en beter kan, is Kensington. De afgelopen anderhalf jaar moeten als een eindeloze achtbaan hebben gevoeld voor de Domstedelingen, die succes op succes stapelen. Het is dan ook hoogst merkwaardig waarom ze, nadat ze vorig jaar al op het hoofdpodium zegevierden, nu plots op de 3FM Stage moeten staan. Er is werkelijk geen doorkomen aan – even een biertje halen zit er anno 2015 niet meer in bij deze band. Het mag de pret allemaal niet drukken, want Kensington maakt zijn ambities nog maar eens duidelijk: het hele veld moet eraan. En dat lukt ze ook nog. Een sitdown tot ver, ver achterin? Geen probleem. Iedereen die meer dan de halve setlist helemaal mee kan zingen? Natuurlijk. Het begint langzamerhand een succesverhaal te worden dat zijn weerga niet kent en als je de mannen deze avond ziet spelen, begrijp je heel goed waarom het zo’n succes is. Ieder nummer is raak en als er dertigduizend man (zoals gevraagd) met twee vuisten in de lucht ‘Streets’ mee schreeuwen, worden die Ziggo Dome-shows in november natuurlijk een eindje. ’s Lands beste muzikale exportproduct flikt het weer.

lonely-the-brave

Lonely The Brave

Aanbeland bij Stage 4 zijn we getuige van een bijzonder tafereel. Lonely The Brave heeft namelijk een – naar het schijnt – autistische zanger, wat leidt tot een frontman die geen frontman is. Gelukkig beschikt hij, David Jakes, over zo’n geweldige rockstrot dat het weinig uit maakt waar ‘ie staat. Al zou hij ergens in de coulissen staan en onzichtbaar zijn, zelfs dan zou de uit de Britse studentenstad Cambridge afkomstige band een show van topformaat neerzetten. De powerrock van het viertal zit stampvol met ijzersterke gitaarriffs en stevige drumpartijen, die ook live fier overeind blijven. Gewaagde keuze ook om heel vroeg in de set al hit(je)s ‘Backroads’ en ‘Trick Of The Light’ spelen, die aantonen dat het viertal – geprogrammeerd tegenover The Script – hier veel meer publiek dan de driehonderd aanwezigen verdient. Het doet voor Jakes en zijn bandmaten gelukkig niets af aan de show die ze willen geven, want die staat gewoon als een huis.

avicii

Avicii

Over huizen gesproken: de set van Avicii stort in als een kaartenhuis. Elektronische muziek op Pinkpop, het heeft – en daar heeft Jan Smeets simpelweg gelijk in – in het verleden meer dan goed gewerkt, met bijvoorbeeld The Prodigy en Faithless. Maar dat zijn echte acts, veel meer dan de Zweedse dj (die in het echt gewoon Tim Bergling heet) dat is. Maar goed, hij moest hoe dan ook een keer op dit festival staan, zo vond men. En dat hebben ze geweten ook. Bergling’s set is een grote opeenstapeling van teleurstellingen, te weten: de muziek staat (veel) te zacht, de set is te traag, te wisselvallig en te onsamenhangend en ondertussen krijgt de twintiger het ook nog voor elkaar om zijn eigen hits – waar ‘ie het voor dit publiek toch echt van moet hebben – eigenhandig om zeep te helpen, waardoor er ook niets meer overblijft om nog eventueel op terug te vallen. Of ‘ie live mixt? Dat vermoeden heerst er wel, maar dan wel op een start-stopmanier, waardoor je het al geen mixen meer kan noemen. Pas wanneer we ruim over de helft van de set heen zijn en Avicii zijn jongste single ‘Waiting For Love’ instart, gaat men een heel klein beetje los, maar dat is nou niet bepaald wat we voor ogen hadden toen de beste man aangekondigd werd. Een regelrechte flop. Helaas.

robbie-williams

Robbie Williams

Maar gelukkig, gelukkig is daar entertainmentkanon Robbie Williams, die vanavond maar één doel heeft: mensen vermaken. En hoe kun je daar beter mee beginnen dan met ‘Let Me Entertain You’? Vanaf het moment dat de eerste pianotoetsen van het nummer worden ingedrukt, tot aan twee uur later, wanneer de Brit de laatste noten van het minstens net zo geweldig gebrachte ‘Angels’ zingt, hangen 70.000 man aan zijn lippen. ‘It feels like it’s 1999 and I’m a star again’, zo zegt ‘ie halverwege zijn show. Niet vies van een beetje zelfspot, dat wisten we altijd al, maar vanavond brengt hij alles zo charmant dat zelfs de grootste scepticus met een glimlach toe moet kijken. Als je zelfs met de meest schaamteloze covers – van R. Kelly’s ‘Ignition’ in een barbershopversie via Lorde’s ‘Royals’ naar Queen’s ‘Bohemian Rapsody’ – weg weet te komen, doe je het echt heel erg goed. Robbie’s gunfactor is natuurlijk sowieso al immens, maar dankzij deze geweldige greatest hits-show – waarbij alle klassiekers (‘Feel’, ‘She’s The One’, ‘Kids’ voorbij komen – is er helemaal niets dat hij meer fout kan doen. Daar komt bij dat het muzikaal ook nog eens allerminst verkeerd is, want naast entertainen, kan hij ook nog steeds uitstekend zingen, zo blijkt. Relevant is hij al jaren niet meer, maar als je je daar zelf maar bewust van bent, maakt dat eigenlijk verder ook geen drol uit. Het is even bizar als fantastisch om te zien hoe Pinkpop na nog geen paar minuten volledig uit Williams’ hand eet en hij twee uur lang weet te boeien, zonder ook maar een seconde te gaan vervelen. Een masterclass headlinen in optima forma. Weergaloos.

Tekst: Juliën L’Ortye
Fotografie: Pinkpop

Je kunt geen reactie achterlaten.