Pinkpop 2015: dag 3

Door Julien L'Ortye 16 juni 2015 Reacties staat uit voor Pinkpop 2015: dag 3

Waar we dachten dat de weergoden ons op dag twee gunstig gezind waren, blijkt dat op de afsluitende dag van Pinkpop toch andere koek. Terwijl Urbanus voor een stampvolle Brand Bier Stage zijn geliefde en diepgande ‘Hittentit’ – ‘Hittentit hier, Hittentit daar, Hittentit ginder en Hittentit daar’ – speelt, begeven wij ons alvast richting het hoofdpodium waar allemansvriend Frank Turner het hoofdpodium – hoe dun bezaaid qua publiek ook – met een enorme genotsgrijns eenvoudig in staat te pakken. Zoals verwacht stiekem wel, want als er iemand is die dit openingsslot op het hoofdpodium aan kan, zijn Frank Turner en zijn Sleeping Souls wel. Of het nou ‘The Way I Tend To Be’, ‘Recovery’, een nieuw nummer of zelfs een Nederlandstalig liedje is dat Turner van een briefje af leest, de Engelsman weet vrijwel alles in te laten slaan als een bom. De gunfactor die Robbie Williams de avond ervoor op het hoofdpodium achter liet, slaat klaarblijkelijk direct over op Turner, want ook hij lijkt weinig fout te kunnen doen.

frankturner

Frank Turner

Nou, bijvoorbeeld een geweldige tokkelset. Want ja, bij de door het – voor een Mercury Award genomineerde – Cubaanse Portico Quartet geïnspireerde Nick Mulvey, mag je op zich wel wat muzikale hoogstandjes verwachten. Die zagen we vorig jaar op Into The Great Wide Open tenslotte ook. Spijtig genoeg komt zijn breed gearrangeerde folk met geen mogelijkheid over op de paar honden en paardenkoppen die zich in de Brand Bier Stage gemeld hebben – dat Typhoon een meter of honderd zijn zoveelste festivalset aan het spelen is zal ook niet meegeholpen hebben – en leidt Mulvey’s optreden ertoe dat het, hoe verdiend ook, vrij matig werkt. De Brit besluit ‘Fever To The Form’ en ‘Cucurucu’ pas ver aan het einde van zijn set te spelen; iets dat ertoe leidt dat hij pas rond die nummers op de nodige, verdiende aandacht kan rekenen.

nickmulvey

Nick Mulvey

Terwijl de organisatie na de enorme domper die het uitvallen van Foo Fighters heeft veroorzaakt, Triggerfinger vanuit Groningen – waar de heren later vandaag nog een show te spelen hebben – in laten vliegen, snellen wij richting Stage 4 om daar het Engelse indierockkwartet van Peace aan het werk te zien. De mannen was een rijke toekomst voorspeld, helemaal nadat ze in 2013 plots genomineerd waren voor BBC’s invloedrijke Sound of …. Helaas moeten we twee jaar later concluderen dat het niet zover is gekomen – de tent is ook bij lange na niet vol te noemen en dat terwijl ze allerminst een onverdienstelijke set spelen. Ze beschikken alleen niet over de echte hits die genregenoten als The Maccabees en – in mindere mate – Foals wel hebben, waardoor het geheel een beetje voortkabbelt en nooit echt los komt.

peace

Peace

Hoe anders is dat bij onze inmiddels al immens groot geworden zuiderburen van Oscar & The Wolf, die op een stampvolle Brand Bier Stage kunnen rekenen, waar na anderhalf nummer al dolenthousiast wordt meegeklapt. Toegegeven: de elektronische indie van het viertal wordt erg sterk gespeeld, maar het voelt allemaal zo geforceerd en nep. Vooral zanger Max Colombie, die bij vlagen als een bezetenen over het podium rond huppelt alsof hij en zijn drie bandleden lekker luchtige popliedjes maken – terwijl juist hij met zijn dramatisch aandoende stem er zo’n theatraal gebeuren van maakt – doet enigszins afbreuk aan de echtheid van deze act. De interactie met het publiek is ook niet bepaald om over naar huis te schrijven, waardoor je nogal een afstand lijkt te voelen met hetgeen er op het podium staat. Afstandelijk, onecht, maar tegelijkertijd wel een muzikaal hoogstaande set. Het kan, blijkbaar.

oscarandthewolf

Oscar and the Wolf

Om afstandelijkheid hoef je je bij hitmachine De Jeugd Van Tegenwoordig geen zorgen te maken. Vjèze Fur, Faberyayo, Bas Bron en Willie Wartaal vieren dit weekend hun tienjarige jubileum en brengen, nadat ze dat eerder deze week ook al in de HMH deden, het feestgedruis ook nog vrolijk even naar het hoofdpodium van Pinkpop, waar men al vlot uit de handen van het viertal eet. De hiphoppers schotelen ons een greatest hits-show voor waar onder meer ‘Watskeburt?!’, ‘Get Spanish’, ‘De Formule’ en ‘Sterrenstof’ elkaar in hoog tempo opvullen. In de tussentijd trekt Wartaal met een flesje Veuve langs de voorste rijen om daar monden vol te gieten, wordt meesterbrein Bas Bron – ‘hij maakt die beats’ – met de nodige regelmaat (ook) in het zonnetje gezet en kan de show van het kwartet op behoorlijk wat bijval rekenen. Een slachtveld als het bijvoorbeeld een jaar eerder bij The Opposites wel was, wordt het vanmiddag helaas niet – en stiekem had je dat, wanneer ’s lands grootste en bekendste hiphopact sinds de ‘zeroes’ haar verjaardag viert, toch wel mogen verwachten.

djvt

De Jeugd Van Tegenwoordig

We lassen even een eetpauze in, om daarna te gaan bekijken hoe OneRepublic het er op het hoofdpodium er vanaf brengt. En eerlijk is eerlijk: de poprock van het Amerikaanse vijftal, onder aanvoering van volleerd liedjesschrijver Ryan Tedder, slaat – en stiekem hadden we eigenlijk niet anders verwacht, hier op Pinkpop – meer dan goed aan. Hits als ‘Counting Stars’ (bijna 350 miljoen plays op Spotify), ‘Stop & Stare’ and ‘All The Right Moves’ worden tot ver weg in het veld meegezongen, waardoor het bereik van de band behoorlijk ontzagwekkend valt te noemen. Komt ook wel goed dat ze op zoveel bijval kunnen rekenen, want nadat Tedder voor de zoveelste keer een rondje over het podium heeft gerend, komen zijn teksten er toch een stuk minder soepel en vlekkeloos eruit. Neemt niet overigens niet weg dat er geen twijfel mag bestaan over of deze band hier past, want als je liedjes zo inslaan en meegezongen worden – en niet alleen maar door vijftienjarige meisjes – valt OneRepublic nou niet bepaald een vreemde eend in de bijt te noemen.

onerepublic

OneRepublic

En wat zou het mooi hebben aangesloten als alle verliefde tienermeisjes vanuit het hoofdpodium in een keer door hadden kunnen stromen naar de 3FM Stage, waar Sam Smith oorspronkelijk gestaan zou hebben. Die plek wordt nu echter ingevuld door Placebo, dat zes jaar geleden ook in de bres moest springen, toen ze na het wegvallen van Depeche Mode plots tot headliner gebombardeerd werden. Zo’n stunt is vanavond niet voor ze weggelegd – hoewel zij die verschuiving wellicht beter aan hadden gekund dan Pharrell. Hoe dan ook bewijst het drietal rondom de androgyne frontman Brian Molko meer dan twintig jaar na de oprichting nog steeds in staat te zijn om hun alternatieve en donkere rock overtuigend en vlammend te brengen. Ondanks dat het bij lange na niet de meest relevante act op het affiche van dit jaar is, weet men, en dat is iets waar het uitvallen van de Foo’s natuurlijk ook een rol in spelen, de band goed te vinden. Neemt overigens niet weg dat er – en dat begint een beetje te vaak meer regel dan uitzondering te worden – er weer volop door het optreden heen geouwehoerd wordt, terwijl Placebo op basis van deze show volledige aandacht verdiend had.

pharrell

Pharrell Williams

Datzelfde publiek ontbeert het nog steeds aan aandacht wanneer Pharrell Williams als headliner de bühne betreedt. Hoewel er velen sceptisch zijn, moeten we niet vergeten dat de Amerikaan in feite over zoveel hits – of ‘ie ze nou zelf gemaakt (‘Happy’, ‘Marilyn Monroe’), geproduceerd (‘Drop It Like It’s Hot’, ‘Blurred Lines’) of op een andere manier aan meegewerkt heeft (‘Lose Yourself To Dance’) – beschikt, dat ‘ie er best eens een goede set van zou kunnen maken. Echter, Pharrell is geen headliner. Hij heeft die allure niet en heeft evenmin de ervaring die ervoor zorgt dat je je als afsluiter van een driedaags festival voor zeventigduizend man staande kan houden. Dat leidt er vervolgens weer toe dat de aandacht gedurende show wel heel eenvoudig weg ebt. Of nee, dat zeggen we verkeerd. De veelvuldig afwezige aandacht komt op beperkte momenten juist weer een beetje terug, zoals tijdens het blokje N*E*R*D-nummers dat hij halverwege in de set flanst en waarbij fans op het podium welkom zijn om met hem mee te dansen. Het rondje ‘covers’ waarmee hij de reguliere set even later afschuift, met onder andere Gwen Stefani’s ‘Hollaback Girl’ en Snoop Dogg’s ‘Beautiful’, heeft min of meer hetzelfde effect, maar echt van de grond komen, doet deze show nooit echt. Zekerheidje ‘Happy’ wordt, vlak voordat hij zijn ruim anderhalf uur durende set afsluit met hetzelfde nummer als waar ‘ie mee begon (nieuwkomer ‘Freedom’), nog wel heel uitbundig door een groot deel van het veld mee geklapt, maar we kunnen gemakkelijk stellen dat Pinkpop in de verste verte niet de headliner heeft gekregen die het verdient. Nu maar hopen dat Dave Grohl’s ledematen volgend jaar wel intact blijven.

Tekst: Juliën L’Ortye
Foto’s: Pinkpop

Je kunt geen reactie achterlaten.