Dead Neanderthals – Endless Voids

Door Jeffrey Zweep 17 juni 2015 1

DEADNEANDERTHALSENDLESSVOIDSROAR(Album / Alone Records) Je moet het maar durven hoor: een zeldzaam muzikaal experiment met een handvol bevriende muzikanten. Dead Neanderthals deed het vorig jaar op Incubate. Het tweetal nodigde zes andere muzikanten uit, noemde het stuk Endless Voids en speelde zo een fantastische set van tachtig minuten. Eentje om kippenvel van te krijgen. En je moet het maar durven hoor: die gigantisch lange set opnemen en vervolgens uit te brengen op plaat. Dead Neanderthals deed het.

Natuurlijk is het een totaal andere ervaring. Live ging je zitten voor iets waar je speciaal voor kwam, terwijl je wist dat het speciaal zou worden. Op plaat is het moeilijk om dezelfde ervaring na te bootsen, om de sfeer na te maken. Endless Voids is echter wel dezelfde lange track, maar het geheel voelt anders aan, ook omdat er visueel het één en ander ontbreekt natuurlijk.

Het begin van de plaat is een soort stilte voor de storm, met hele minimale geluiden. Alhoewel, zijn het wel geluiden of komt het geluid juist door het ontbreken ervan? We horen gekraak en het aanraken van instrumenten. Het geheel is traag en berekenend, wat voor een spookachtige sfeer zorgt. Anders zelfs dan de live-ervaring.
De gitaartonen die we in het begin horen – als we die al horen – zijn minimaal en volgen het patroon van de rest van het instrumentarium: het geluid gaat namelijk op en neer als een soort eb en vloed. Dit repeterende, waar steeds nét iets anders lijkt te veranderen (zij het zeer licht) zorgt voor een bijna duister geheel wat versterkt word door gepiep.

Halverwege lijkt Endless Voids op z’n hoogtepunt te zijn, meer en meer geluid is er te horen, tot er een eruptie losbarst. Het lijkt wel een gigantische freejazz jamsessie, wat vervolgens overgaat in saxofoon-noise. Deze noise neemt toe, samen met de percussie en het tempo. Het lijken wel tribal drums, zeker wanneer het luider begint te worden.

Wat rest is sciencefictiongeluid, wat in de live-recensie ook al naar voren kwam: ‘een ruimtereis op LSD’, zo werd het omschreven. Zo voelt het op dit moment wel aan ja. Maar het voelt voornamelijk totáál anders in vergelijking met die liveshow. Enerzijds is dat jammer, omdat de intensiteit ervan niet helemaal gevangen is op deze plaat, maar anderzijds geeft dit een extra dimensie aan Endless Voids. Wat rest is deze conclusie: Dead Neanderthals is geniaal.


Eén reactie »