Ghostpoet

Door Jeffrey Zweep 1 juli 2015 Reacties staat uit voor Ghostpoet

Ghostpoet bracht eerder dit jaar Shedding Skin uit, zijn derde plaat. Daarop is een veel voller, meer band georiënteerd geluid te horen. Als band speelde het gezelschap eerder dit jaar al op Motel Mozaïque, in Bitterzoet en op Down The Rabbit Hole. Tijd om Obaro Ejimiwe , want zo heet Ghoestpoet echt, aan de tand te voelen. En dat in de tourbus.

Wat kan je vertellen over de nieuwe plaat, Shedding Skin? “Ik wilde heel graag een gitaarplaat maken, een altrockplaat. Toen ik dat vertelde aan mensen om me heen waren ze bang dat ik me ging vervreeemden van mijn eigen fanbase. Maar ik hou van muziek, of het nou indie, hiphop of metal is, ik hou van muziek. En ik hou van gitaarmuziek, dus dat voelde als het juiste ding om te doen. Het enige nadeel was dat ik geen gitaar kan spelen, haha! Dus ik heb mijn touringband gevraagd of ze de plaat wilden inspelen.”

Dus het was een eigen keuze? “Ja, absoluut. Alles wat ik doe is wat ik zelf wil. En zo hoort het ook, zeker muzikaal gezien. Ik kan ook niet iedereen te vriend houden, als ik dat zou doen dan had ik een rare schizofrene plaat gemaakt. De enige manier waarop ik muziek kan maken, is hoe ik zelf muziek maak.” En Shedding Skin is een bandplaat? “Ja nouja, bandplaat, rockplaat. Maar ook gewoon een Ghostpoet-plaat. Maar Ghostpoet is nu geen band hoor, ook al heb ik me laten beïnvloeden door bands als Joy Division, The National, TV on the Radio, Massive Attack, Interpol. Maar ik heb geen kopie ervan gemaakt. Dat kan niet en dat wil ik niet.”

“Weet je, ik heb altijd zo’n hekel aan bands die andere bands kopiëren. Ik vind het echt vervelend. En als ik naar de indie-scene kijk, die hele hoek, dat is gewoon nep. 80% van alle bands kopieert elkaar of oudere bands! Begrijp me niet verkeerd, ik respecteer alle artiesten die de ballen hebben om op het podium te staan, maar voor het grootste gedeelte heb ik er niks mee. Ik doe dingen op mijn eigen manier. En wanneer mensen mij vervolgens een bedrieger noemen omdat ik deze plaat een andere sound gebruik omdat ik dat zelf wil, ja nee, daar kan ik niet over hoor.”

Maar de nieuwe plaat is echt een Ghostpoet-plaat en de kritiek slaat natuurlijk nergens op. “Begrijp me niet verkeerd, de meesten zijn positief hoor, wat me echt verbaast. Ik heb wel echt het idee dat ik mezelf opnieuw heb moeten bewijzen. Ik lees alle reviews, echt waar, en ik moet echt lachen om alle negatieve recensies. Dat mensen me willen vertellen hoe ik muziek moet maken. Dat is alsof ik jou vertel hoe je moet schrijven. Dat kan niet, zo werkt het niet.”

Tekstueel gezien lijkt het alsof je een verhaal vertelt, is het een verhaal? “Het zijn meerdere verhalen. Ik vertel over wat me bezighoudt en wat ik om me heen zie. Mensen zijn niet blij, door bijvoorbeeld werkloosheid, terrorisme, etcetera. En het is geen politieke plaat, maar ik wil over de wereld praten en de emoties die dat losmaakt. Bij mij, maar ook bij anderen. De universele taal is wat mij betreft emotie. Ik kan ook geen nummers schrijven waar ik zeg dat alles goedgaat, met wat ‘yeah’-samples erbij. Dat is popmuziek. Dat is popmuziek op z’n puurst.”

“Dat en nummers over de club. Over de club en drank. En het stopt nooit, de drank gaat nooit op en de club gaat tot in het oneindige door. Dat is nep. Ik ken niemand die zo leeft, echt niet. Zo steekt de wereld niet in elkaar en daar kan ik me echt aan ergeren.  Ik ben ook geen popster, ik leef een normaal leven. Ik heb een vrouw, een hond, woon in een flatje. Ik gebruik de tram, de metro, de bus. Waarom niet? Ik ben down to earth en doe ook m’n best om geen klootzak te zijn. Dat is ook iets wat ik niet snap hè, mensen die zichzelf beter voelen. Mensen die vinden dat ze speciaal zijn.”

“En begrijp me niet verkeerd, ik wil ook graag een groot publiek aanspreken, maar ik wil niet mijn eigen sound, mijn roots en mijn creativiteit verloochenen. Dat doen de artiesten die ik eerder noemde, de artiesten die me beïnvloeden ook niet. Die maken ook muziek die ze zelf willen maken en spreken tegelijkertijd een groot publiek aan. En ik ben van mening dat ik de goede kant op ga, maar het is nog niet perfect.” Maar moet het perfect zijn?  “Nee, absoluut niet! Dat is onmogelijk! Ik lees vaak recensies met 5 sterren of een 100% score, maar dan denk ik ‘dat kan niet!’ Met zo’n score is er helemaal niets mis met een album en dat is onmogelijk: het perfecte album bestaat niet.”

Wat kan je zeggen over de Japanse samples op de plaat? “Dat is eigenlijk een last-minute grapje. Ik keek een documentaire over een sushi-chef, die de eigenaar is van de enige sushi-tent met een Michelin-ster. Hij inspireerde me tijdens de plaat, want hij heeft zijn leven toegewijd aan sushi. Dus ik wilde iets Japans op de plaat en de ruwe vertaling is ‘Het begin van Shedding Skin’, Het midden van Shedding Skin’ en ‘Het einde van Shedding Skin’. Het is ruw, want als ik dat direct zou vertalen, dan denken de Japanners dat het gaat over het erafhalen van de huid, haha.” Haha, wat tof! Goed, laatste vraag: wat is je schoenmaat? “Haha, echt? Dat is briljant! Ik heb maat 11 UK, ik weet niet wat dat in Nederland is, maar ik durf te wedden dat jij een grotere maat hebt.”

Je kunt geen reactie achterlaten.