Valkhof Festival 2015: Dag 3

Door Dave Coenen en Daniël de Borger 25 juli 2015 Reacties staat uit voor Valkhof Festival 2015: Dag 3


Valkhof_EzraFurman_Daniel_01

Ezra Furman

De excentrieke Ezra Furman staat vandaag op de planken van het Boog-podium. Hij zegevierde eerder al bij Later With… Jools Holland en op de grote Amerikaanse festivals, nu staat de 28-jarige artiest uit Chicago, Illinois wederom (hij trad al eerder op op London Calling Loves Concerto) op een klein Nederlands podium. Hij draait al een tijdje mee (vanaf zijn 19e begon hij met het vormen van zijn band The Harpoons) en met al het zesde door Furman vervaardigde album incluis een vernieuwde begeleidingsband zien we hem voor zijn doen bijzonder onopgemaakt, slechts gesierd door een marineblauwe outfit en een parelketting songs van zijn nieuwste album Perpetual Motion People vertolken. Het grote gros van de nummers gaat over sociale en maatschappelijke observatie, Furmans inzet voor homo-emancipatie en interpersoonlijke relaties.


Valkhof_EzraFurman_Daniel_03

Ezra Furman


Valkhof_EzraFurman_Daniel_02

Het geheel wordt aaneengeregen door de licht ongemakkelijk doch charmante en komische mini-monologen van Furman. Het ensemble op het podium kan er wat van, en vooral de saxofonist met magenta-gekleurd haar steelt de show (niet moeilijk ook met een blikvangende haarkleur). Door de toevoeging van de alt sax klinken Furman en zijn band als een soort brullende jonge Bruce Springsteen en zijn E-Street Band, maar of er na zes albums met songs van gelijke strekking grote groei in gaat zitten voor Furman, blijft nog onbekend. Zijn stemgeluid is niet altijd prettig (ook niet op een irritante manier), maar de songwriterkwaliteiten van nummers als My Zero en Lousy Connection, alsmede zijn ongemakkelijke uitstraling maken veel goed. Nog een leuke nota bene bij het optreden: een man in het publiek maakt aan de rechterkant van het podium een prachtige schets van de optredende Furman. Niet de eerste keer dat we hem spotten op het festival.


Valkhof_SOAK_Daniel

SOAK

Ezra Furman mag dan al op jonge leeftijd doorgebroken zijn, de Ierse Bridie Monds-Watson is een nóg sneller ontwikkelde artiest. Op het podium is ze beter bekend als SOAK en helemaal in haar eentje verovert ze sinds begin dit jaar de muzikale harten van West-Europese publieken. BBC Radio verleende de nodige support en afgelopen mei bracht ze haar debuutalbum Before We Forgot How To Dream uit. Ze combineert in haar artiestennaam soul met folk, maar wat we hier op het podium horen zijn toch nummers die recht uit de ziel komen en het folkaspect vaak laten varen. Monds-Watson krijgt het publiek gedurende de eerste drie nummers muisstil, maar het blijkt moeilijk om de uitstekende sfeer van het begin van het optreden erin te houden, vooral omdat SOAK zelf zich nogal timide en stil opstelt. Eigenlijk past het perfect bij de breekbare en prachtige nummers (en dat uit het hoofd en hart van een tiener!) als B a noBody en Sea Creatures. SOAK zingt breekbaar en recht uit het hart, en ook al zoekt een deel van het kwebbelende publiek een doldwaze entertainer als Ezra Furman, de sfeer wordt nergens verpest of verminderd gedurende dit uitstekende optreden van SOAK. Als ze haar set netjes afspeelt en zonder dankwoord het podium afloopt, wordt er wat gefronst in het publiek. Sterallures? Wij denken het niet: SOAK is een performer die het alleen uit het hart doet en anders niet. Als dit jonge wonderkind zichzelf niet voorbij beent kan een grote carrière in het verschiet liggen.


Valkhof_Communes_Daniel_01

Communions

Het hippe uit Kopenhagen afkomstige kwartet Communions is een bandje dat terugslaat op de alternatieve rocksound van de jaren tachtig, met knipogen naar Primal Scream en The Cult, maar daarbij ook klinkt als de lo-fi en indie van tegenwoordig (denk The Strokes en Viet Cong). Er liggen wat EP’s op de planken, maar nog geen debuut, dus de opwachting die Communions zal maken is niet heel lang. Geen probleem, maar dan is het ook wel een pré om een eigen sound neer te zetten. Op plaat klinkt de band eigentijds en galmend, maar live lijkt het alsof de baslijnen, zang en hoekige melodietjes rechtstreekt van Julian Casablancas en zijn Strokes-consorten komen. Geen belediging natuurlijk als je als beginnende band al behoorlijk strak je songs kan spelen, maar het publiek druipt niet geheel onbegrijpelijk massaal af bij het Boogpodium. Het is duidelijk nog even zoeken naar een richting en eigen livesound voor Communions. Het fundament voor een goede debuutplaat is er in ieder geval wel al.


Valkhof_Communes_Daniel_02

Communions

De maandag wordt afgesloten door weer zo’n mooie grote naam in het alternatieve popcircuit: Unknown Mortal Orchestra uit Portland, Oregon. Frontman Ruban Nielson liet op het onlangs verschenen derde album Multi-Love de lo-fi van het debuut en opvolger (II) grotendeels varen voor een wat meer funky en poppy sound waarop het eigen geluid van UMO niet verloren gaat. Die laatste stijlswitch zorgde ook voor heel wat nieuwe fans en toegenomen populariteit wereldwijd en dat valt Nielson ook tijdens dit Valkhof-optreden op. “Het lijkt alsof er allemaal nieuwe gezichten bijkomen bij onze optredens”, roept hij verbaasd iets tegen middernacht op het Arc-podium. Het Nijmeegse publiek boft, want het is met de vrije geest Nielson altijd maar even afwachten in welke mood hij is: dolenthousiast, bescheiden, timide of zelfs compleet dronken; zijn podiumangst wint het soms van zijn verstand.


Valkhof_IntergalacticLovers_Daniel_01

Intergalactic Lovers


Valkhof_IntergalacticLovers_Daniel_02

Gelukkig is hij vandaag in goede doen: ergens tussen enthousiast, verwonderd en aangeschoten in en laat Nielson het meesterlijke gitaarspel dat hij in huis heeft goed horen. Het rauwe gitaargeluid is immers een cruciaal handelsmerk van de band, vooral op de eerste lo-fi-popplaten. Ook bassist Jake Portrait kleurt met zijn baspartijen perfect binnen de lijntjes. Gedurende de nummers waarin het voor Portrait tijd is om te grossieren (Swim and Sleep, Can’t Keep Checking My Phone) doet hij dat dan ook op een relaxte manier. Helaas zijn de toetsen vanavond ingesteld op standje coverband op de braderie en haalt de elektrische piano werkelijk alle flair en sfeer uit de rauwste nummers (How Can You Luv Me, Thought Ballune). Heel zonde, want zoiets zou een meesterlijke muzikant als Nielson moeten horen.


Valkhof_WillPeople_Daniel_01

Will & The People @ De Tuin


Valkhof_WillPeople_Daniel_02

Gelukkig wordt bij afsluiter Multi-Love een synthesizer in plaats van een elektrische piano gebruikt en gaat er niets van de albumsound verloren (meer sfeerverlies konden we ook niet verwerken). Drummer Riley Geare trakteert ons na nog geen tien minuten al op een fenomenale drumsolo, maar kickt er tijdens Multi-Love een paar keer behoorlijk naast, tot zichtbare verontwaardiging van de UMO-frontman. Deze band schrijft uitstekende popnummers en kan publieken inpakken, maar toch lukt dat maar deels, door de rare rol voor een standaard pianogeluid in de liveset en de soms wat matige onderlinge afstemming van de muzikanten (Nielson is een bandleider, maar loopt vaak weg of gaat even zitten en lijkt daarbij zijn focus te verliezen). UMO blijft net als haar muziek een beetje vreemd, maar wel behoorlijk lekker. Al moeten we vandaag door wat minpunten heen prikken. Na de zomer beter!

Tekst: Dave Coenen
Fotografie: Daniël de Borger

Je kunt geen reactie achterlaten.