Valkhof Festival 2015: Dag 4

Door Dave Coenen 26 juli 2015 Reacties staat uit voor Valkhof Festival 2015: Dag 4

Op een zonnige en zeer gevarieerde vierdag van het Valkhof Festival beginnen we de feestavond goed met Yousef Gnaoui, beter bekend als Sef. De rapper maakte in het verleden furore als onderdeel van de rapgroep Flinke Namen, met featurings op ‘Stuk’ van The Partysquad, ‘Tijdmachine’ en ‘Aye’ van Dio. Zijn eerste solo-rapalbum De Leven (uit 2011) was al een redelijk succes, en nu is Sef weer terug met zijn tweede soloplaat In Kleur, die in de winter gaat uitkomen. Voor nu is er al de EP en hit ‘Wakker’, en zien we Sef deze zomer met een vernieuwde liveshow inclusief enkele previews van zijn nieuwe album op zak. De show op Valkhof voelt dan ook een beetje als een try-out, aangezien er enkele dingen niet helemaal soepel lopen. Sef staat alleen op het podium; rappend, zingend en de knoppen en toetsen besturend tegelijk. Dat is ambitieus, maar Sef probeert nog wat dingen uit in al zijn enthousiasme, waardoor er soms wat partijen missen of op het verkeerde moment worden ingestart, zo ook bij afsluiter en opzweper ‘Wakker’. Geen probleem eigenlijk, want Sef is in zijn element. Geen reden ook om dat niet te zijn: er staat heel wat volk te dansen dat gehoorzaamt aan zijn talloze verzoeken om te participeren en te dansen, de zon schijnt en de man maakt goede platen. ‘Diamanten’ (een bijzondere samenwerking met Hans de Booij) wordt hard meegezongen, ‘De Leven’ is een semi-melancholische klassieker en liefhebbers van De Jeugd Van Tegenwoordig komen ook aan hun trekken met het door Bas Bron geproduceerde ‘Robot Sex’. Als Sef nog even aan zijn ambachtelijke eenmansshow sleutelt deze zomer, zorgen die nieuwe plaat en tour vast voor meer succes.

Snel door naar misschien wel het leukste plekje van het park: de Valkhofruïne die bij wijze van uitzondering wordt geopend voor het festival. Daar wordt Aafke Romeijn geïnterviewd over haar literaire invloeden bij Zuivere Koffie. Het interview is stukken beter te verstaan dan de eerdere akoestische sessies en interviews in de ruïne, en gelukkig geldt hetzelfde voor de nummers die Romeijn staand achter haar elektronische piano speelt, begeleid door een gitarist. De oud-lerares Nederlands en criticus van De Beste Singer-Songwriter van Nederland op Twitter brengt enkele hoogtepunten uit haar oeuvre, waar ze vaak ook een literaire referentie aan koppelt (waar Romeijn de songtitel ‘Karakter’ vandaan heeft zal immers geen raadsel zijn). Kers op de taart is de De Jeugd Van Tegenwoordig-cover (ze zijn ook overal) ‘Huilend Naar De Club’, die stukken beter in toon en verstaanbaarheid is gebracht dan het origineel. Chapeau voor Romeijn en haar piano- en woordenspel.

Heel wat anders na een Nederlandstalige sessie is het gitaargeweld van het Zweedse metalcollectief Monolord. De groep heeft nog maar net de nieuwe EP Vaenir uitgebracht, met duidelijke invloeden van Black Sabbath en Blue Oyster Cult. Deze Zweden pompen echter nog wat extra harde gitaarpartijen en drums bij deze ‘oude’ sound. Misschien is de Monolord-sound beter te omschrijven als de ultieme headbangsound voor een festivalavond als deze met een biertje in de hand; niet te hard, niet te wild, niet te snel, gewoon hard rocken. De heren laten de vocalen echter zowel live als op plaat bijna volledig ondersneeuwen door gitaar en drums in de mix, waardoor we soms de illusie krijgen dat we met een instrumentale metalband van doen hebben. ‘Empress Rising’ van de gelijknamige EP is een goed voorbeeld daarvan: vooral op een afstand zijn de vocalen niet eens te horen. Het lijkt een bewuste keuze die nog werkt ook, want instrumentaal is dit een bijzonder sterk en duister nummer waarvan de melodie zich wel eens verdomd snel in de hoofden van de aanwezigen zou kunnen nestelen. Dit is het hardere werk dat we graag terugzien op de kleine festivals. Dat het gelijkgetrokken ritme over een uur de set soms in één grote brok metal verandert, zien we dan, mits dat headbangbiertje in de hand er ook is, graag door de vingers.

Dat het ontzettend druk wordt in het Valkhofpark deze avond, zal niet aan Monolord (een band voor de liefhebber) liggen, maar aan Sharon Kovacs:  de dame met de gouden stem en de bontmuts die geen introductie meer behoeft. Na Lowlands 2014 ging het ontzettend snel met deze 25-jarige Limburgse. Met al grote optredens en een Soul & Jazz-award op zak voordat de (sterke) debuutplaat Shades of Black er überhaupt er was, gilde het publiek al om meer werk van Kovacs. Dat hoeft vanavond gelukkig niet te gebeuren: het hele park staat vol voor de soulvolle zangeres en haar band en wordt een uur lang getrakteerd op materiaal van het debuutalbum. Kovacs is zoals gewoonlijk uitstekend bij stem, de mix staat goed afgestemd en de band brengt een buitengewoon goed en diep geluid voort. Het enige grote minpunt is het bemachtigen van een goede plek en het elimineren van de publieksruis: enorm veel feestend volk uit het centrum blijkt bereid om uit de muzikale comfortzone te breken en naar het Valkhof af te reizen, waardoor een soms wat te breed en ongeïnteresseerd palet aan mensen staat te kijken naar Kovacs. Maarrr… dat is ook weer een leuke afwisseling in sfeer en buitengewoon goede reclame voor één van de leukste vierdaagselocaties van de stad. Kovacs flikt het, zoals bekend, weer: vooral hits ‘My Love’ en ‘Diggin” worden met luid gejuich door een tevreden publiek ontvangen. De eerste headliner die een euforisch applaus door het Valkhofpark laat galmen is Sharon Kovacs.

Je kunt geen reactie achterlaten.