Lowlands 2015: dag 1

Door Daan Krahmer en Daniël de Borger 23 augustus 2015 1

Opvallend: driedaags oerfestival Lowlands is voor het eerst in lange tijd niet uitverkocht. Eén maand voor het festival van start ging maakte de organisatie zelfs bekend slechts 72% van de 55.000 tickets verkocht te hebben. Toch heeft deze vaste waarde in het almaar groeiende festivallandschap wel weer de meest relevante namen van het muzikale kalenderjaar binnen geharkt. We noemen een Kendrick Lamar, Tame Impala, Courtney Barnett en Father John Misty, die dit weekend hun enige Nederlandse festivalshows in Biddinghuizen spelen. Uitverkocht of niet, Lowlands blijft gezellig druk en de weergoden lijken de bezoekers dit jaar bepaald gunstig gestemd.

01_CurtisHardingLL15

Curtis Harding

Wegens ‘onvoorziene omstandigheden’ begint Lowlands dit jaar een uurtje eerder met neo-soul rocker Curtis Harding in een flink te kleine Charlie. Vraag ons niet waarom, maar Harding heeft wederom een nieuwe begeleidingsband bij zich. Het is zeker geen verbetering ten opzichte van de vorige bezetting, die ook enkele blazers kende. Vandaag speelt de jonge ster uit Alabama de nonchalante rockster, met onafscheidelijke zonnebril. Harding is een vrij zakelijke performer en geeft weinig om spektakel. Zijn liedjes slaan dan ook beter aan dan zijn praatjes. Tijdloze liedjes als ‘Keep On Shining’ en ‘Heaven’s On The Other Side’ (inclusief een aanstekelijk Nile Rodgers-gitaartje) zijn uitstekend geschikt voor festivals. Een prijs voor originaliteit zal hij niet meer winnen met deze liedjes, maar ze gaan er vandaag in als zoete koek. Toch mist het optreden over de gehele linie wat aan scherpte en is de Soul Power die we op Where The Wild Things Are wel hoorden grotendeels afwezig. Het blijft vandaag allemaal bij aardig en tam. Laten we hopen dat Harding niet is blijven steken in zijn ontwikkeling.

02_Antlers_LL15

The Antlers

Ook The Antlers hebben hun gebruikelijke blazers niet meegenomen naar de festivals. De vele trompetten, die op het melancholische en meesterlijke Familiars een prominente rol speelden, hebben plaats gemaakt voor ambient-achtige arrangementen. Het geeft dit optreden een onverwacht experimenteel karakter mee. Sommige liedjes, zoals het lange ‘Döppelganger’ of culthitje ‘Kettering’ zijn radicaal herschreven en enkel nog te herkennen aan de sprookjesachtige zang van frontman Peter Silberman. Het is goed om te horen dat de band zich blijft ontwikkelen. Hier en daar flirt de band qua dromerige sfeer zelfs met Talk Talk en Sigur Rós: zachtaardig, droevig en van grootse schoonheid. The Antlers hebben oog voor detail en spanningsopbouw en de band vraagt veel van het aandachtig luisterende publiek. The Antlers heeft daarom weinig weg van een doorsnee festivalact. Toegegeven: hier en daar is het experiment net een brug te ver, maar over het algemeen pakt deze gewaagde set goed uit.

03_JamesBayLL15

James Bay

De aanpak van James Bay is radicaal anders dan die van The Antlers. Op alle fronten. Niet alleen doet hij er alles aan om het doorsnee Lowlandspubliek een volledig uur bij de les te houden, hij houdt ze ook daadwerkelijk een volledig uur bij de les. De carrière van de Britse troubadour gaat als een malle en dat is niet zo gek. Bay heeft de looks, de fans en de hits (‘Let It Go’ en ‘Back To The River’). Van poespas moet hij niks hebben en Bay blijft daarom ook heel trouw aan zijn eigen liedjes, zoals ze ook opgenomen werden voor zijn debuut, maar dan soms net iets meer (classic) rockend. Uitstapjes worden zelden gemaakt. Bay is daarom nog wat minder spannend dan verwante Britse collega’s als Ben Howard, Ed Sheeran en Hozier, hoewel hij alles in zich heeft om een al even groot artiest te worden. Zijn talent is echt, evenals zijn zelfverzekerdheid. Begin dit jaar had nog niemand van hem gehoord, vandaag speelde hij zijn grote doorbraakoptreden op Lowlands en volgend jaar krijgt hij ongetwijfeld een mooie spot op Pinkpop 2016. Noteer hem maar alvast.

Ook zien we vandaag de volgende primitieve tweemansformatie uit Engeland. Net als Royal Blood hebben Isaac Homan en Laurie Vincent niet meer dan een paar trommels en een (bas)gitaar nodig om veel herrie te maken. Als Slaves brengen ze een explosief mengsel van punkrock en grime, dat qua geluid ergens tussen Arctic Monkeys 2.0 (op speed) en ‘ons eigen’ traumahelikopter balanceert. Maar vooral voor degenen die het gepolijste studiogeluid van Arctic Monkeys 2.0 niet kunnen waarderen, is The Slaves een prima alternatief. De show in de Charlie is lekker rechttoe-rechtaan en doorspekt met een gezonde dosis adrenaline, branie en dynamiek. Toch is deze show nu al meer dan een gimmick. Zowel de songs, de hooks als de live-vertolkingen van debuut Are You Satisfied? zitten daarvoor namelijk stuk voor stuk te goed in elkaar, hoewel ze soms wel wat (te) simpel zijn. Alle liedjes werken live goed, met het hyper-opzwepende ‘Sockets’ halverwege de set als hoogtepunt. Niet dat de rest van het optreden niet opzwepend is overigens. In een hoog tempo spelen Homan en Vincent een smerig, vuig en wreed optreden. Dat het soms net iets té puberaal dreigt te worden kan niet verhullen dat dit de volgende tweemansband uit Engeland is die het ver gaat schoppen.

04_NouraMint

Noura Mint Seymali

Niet eerder in 23 jaar stond er een band uit Mauritanië op het affiche van Lowlands, en laten we eerlijk wezen: Noura Mint Seymali is een behoorlijk vreemde eend in de bijt. Daar is zeker niet alles mee gezegd: deze stiefdochter van de grote Afrikaanse zangeres Dimi Mint Abba brengt op volstrekt eigen wijze wereldmuziek naar de Lima, al dekt wereldmuziek niet volledig de lading van deze act: invloeden uit de folk, psychedelica en (woestijn)blues zijn ook nooit ver weg. Toch is het geheel even omschakelen en van een immens contrast met eigenlijk al het andere dat op Lowlands speelt. Naast haar expressieve stemgeluid, speelt de ardine (een soort alternatieve harp met een beperkt aantal snaren, die louter door vrouwen wordt bespeeld) een belangrijke rol. De toonsoorten en onverstaanbare teksten mogen voor onze Westerse oren dan niet van deze wereld zijn, de groove die in veel van Seymali’s liedjes zit, is onweerstaanbaar maar verbroedert helaas niet.

05_Limp BizkitLL15

Limp Bizkit

De beste garageplaten van de afgelopen tijd? Wij noemen in ieder geval Manipulator van garagegrootheid Ty Segall en het debuut van Chad Ubovich’s Meatbodies. Maar wat krijg je als je deze twee platen bij elkaar optelt? Een compleet gekkenhuis, zo leert de show van Fuzz in de Charlie. De flink molliger geworden Segall en de in een jurk gestoken Ubovich vormen samen met gitarist Charles Moonthart sinds 2013 dit zijproject, hoewel je de groep met deze term flink tekort doet. Fuzz mag het wiel dan niet uitgevonden hebben en van tijd tot tijd flink knipogen naar Black Sabbath, ze excelleren met hun psychedelische hard- en garagerock al tijdens het eerste nummer. En hoe. Dit next level powertrio speelt simpelweg virtuoos met dynamiek en spanning. Tijdens de broeierige liedjes, waarin het gelijknamige gitaarpedaal váák mag worden gebruikt, wordt er doorgaans kortdurend wat ingehouden om vervolgens plankgas terug te komen. Segall is slechts één van de drie frontmannen, Moonthart en Ubovich doen weinig voor hem onder. Alle drie spelen ze uitzonderlijk strak. Gaandeweg voelt het alsof het publiek in de Charlie gaat opstijgen. Beter is in dit genre niet mogelijk. Wat. Een. Wereldband.

DMA’S is net als The Slaves onmiskenbaar en onweerstaanbaar Brits, maar dit trio graaft nog wat verder terug in de tijd. Met één been in het verleden (lees: de Britpop van de jaren negentig) en de ander in het heden levert dat uitstekende liedjes op. Slechts zes liedjes daarvan zijn vereeuwigd op hun eerste EP. Het geluid dat DMA’S op plaat zo charmant maakt, blijft live overeind. Oasis is een niet te ontkennen inspiratiebron en nooit ver weg. Is het niet in het bandgeluid, dan wel in de niet te missen “Liam Gallagher-pose” die de frontman geregeld aanneemt. Voor de jongste lezers: hij staat schuin voorovergebogen, handen op de rug terwijl zijn kin nonchalant de microfoon raakt wanneer hij zingt. Lekker hoor. DMA’S is nergens wereldschokkend, maar desondanks geschikt voor al uw feesten en partijen.

06_UnderwoldLL15

Underworld

Tenminste, als Underworld te duur is om in te huren. Oké, dat Underworld al meer dan een decennium geen goede studioplaat meer heeft uitgebracht maakt deze Britse dance-veteranen niet bepaald de hipste act op het Lowlands-affiche. Ook kernlid Darren Emerson treedt al sinds 2001 niet meer op met de groep. Maar toch. Underworld is en blijft een gedroomde festivalact. De setlist is er één die met alle grote hits voor iedere liefhebber meer dan welkom is. Het is wat je noemt een belevenis om de kenmerkende mix van progressieve house en techno live te horen, en een behoorlijk intense. Underworld is nog altijd mysterieus genoeg om de aandacht vast te houden en dwingend genoeg om euforische momenten te creëren. Soms met iets bizar kleins als het wegvallen van een overrompelende bassdrum bijvoorbeeld. Daarnaast is Karl Hyde in vorm. De bijna zestigjarige frontman danst meer dan hij zingt, maar het publiek vindt het allemaal prachtig. De sfeer die in de lucht hangt wordt met ieder nummer beter. Met tijdloze tracks als ‘King of Snake’ en ‘Born Slippy’ blijkt Underworld live nog even goed als in de hoogtijdagen en het mag een wonder heten dat deze act geen headliner van de vrijdag was.

07_CaribouLL15

Caribou

We gaan langzaam de eerste reguliere Lowlands nacht in met Dan Snaith’s Caribou. De buitengewoon sympathieke dertiger vond met achtereenvolgens Swim (2010) en Our Love (2014) een geluid dat nog altijd erg van deze tijd is en een stuk zachtaardiger dan dat van Underworld. Bij Caribou wordt alles op reguliere instrumenten live ingespeeld. Humaner wordt dancemuziek niet. Het viertal kan geweldig naar momenten van extase toewerken, hoewel we er even op moeten wachten. Het optreden van Caribou is knap, maar komt lastig van de grond. Het middenstuk is met een twijfelachtige versie van ‘All I Ever Need’ zelfs wat zwakjes. Snaith evenaart hier jammer genoeg lang niet altijd het geluid van zijn studioplaten. Toch wordt het na veertig minuten opeens echt de moeite waard met een spectaculair slot. Achtereenvolgens komt een moddervette, extended uitvoering van ‘Odessa’ en een extra lange en organische uitvoering van kneiter ‘Can’t Do Without You’ voorbij. Daarna is het feest compleet met een al even overtuigende uitvoering van ‘Sun’. Zo goed als in dit slot zagen we hem niet eerder op Nederlandse bodem.

Sinds de laatste keer dat Kieran Hebden (Four Tet) op Lowlands stond zijn er alweer twee nieuwe studioplaten van de geluidskunstenaar verschenen. In de tussentijd is er geen afbraak gedaan aan zijn imago. Hebden is met zijn spannende en altijd verrassende, haast exotische dj-sets een zeldzaamheid in de wereld van de EDM. Noem hem gerust een vaste waarde in zijn genre. Kreeg hij op Lowlands 2012 nog een spot in een veel te grote tent bij daglicht, nu krijgt Hebden wat een veteraan van zijn statuur verdient: een prominente spot van twee uur in het holst van de nacht. De snikhete Bravo is al even rijkelijk gevuld als het muziekpalet van Hebden zelf. In vergelijking met drie jaar geleden is zijn set relatief toegankelijk, maar niet minder avontuurlijk: meesterlijk in elkaar gedraaid en vol prachtige, haast ondefinieerbare momenten.

Zo komt een fraai einde aan een prima eerste-niet-uitverkochte-Lowlands-dag-in-járen. De sfeer zat er als vanouds in en op het terrein was het gevoelsmatig niet veel rustiger dan anders. Benieuwd wat voor moois Lowlands 2015 verder nog in petto heeft. Wordt vervolgd!

Tekst: Daan Krahmer
Fotografie: Daniël de Borger

Eén reactie »