Lowlands 2015: dag 2

Door Daan Krahmer en Daniël de Borger 24 augustus 2015 1

Lowlands biedt altijd fijne alternatieven om de kater of vermoeidheid te verdrijven. Eén nadeel: je moet er doorgaans wel vroeg je tentje voor uit. Wie vorig jaar bij Fink in de Bravo was weet dat vroege ochtendshows goed uit kunnen pakken. Toch haalt de show van de enigszins verwante singer-songwriter José González lang niet een soortgelijk niveau. Na een stilte van zeven jaar is de Zweedse dertiger terug met een nieuwe studioplaat. Er is weinig nieuws aan de zon: González en zijn vierkoppige begeleidingsband klinken nog altijd even zachtaardig en smaakvol als begin jaren ’00. Het aangename kabbelgehalte dat zijn liedjes kenmerkt zorgt er ook voor dat het optreden niet echt spannend is. Wie vorige keer bij zijn concertreeks op Cross-Linx was, zag de liedjesschrijver in optima firma. Dat was mede te danken aan het Nederlands Philharmonisch Orkest, dat González grotendeels weghield van eenvormigheid. Zonder een soortgelijk orkest blijft er een muzikant over die één ding heel goed kan. Na een kwartier gaat dat trucje wel wat tegenstaan en wordt het geheel te eendimensionaal om de aandacht vast te houden.

In dat opzicht ben je beter af bij singer-songwriter Eaves. Een introverte en ietwat mysterieuze jongeman die goed door kan als enerzijds de dubbelganger van Jacco Gardner en anderzijds als de reïncarnatie van Jeff Buckley. Zonder gekkigheid: wat lijkt zijn stem beangstigend veel op die van Buckley. De hese snik in beide stemmen is haast identiek. Je denkt: dat moet een fraaie strot zijn en zo is het. Die stem past goed bij de broeierige liedjes van Eaves. De liedjes lijken eveneens bij vlagen op die van Buckley maar roepen ook geregeld Nick Drake en Radiohead in herinnering. Zijn band speelt spannend en kan ook prima rocken. Het houdt de aandacht goed bij dit optreden. Zo horen we het graag.

We noemde hem net al, maar ‘onze eigen’ dubbelganger van Eaves, staat gewoon in de op één na grootste festivaltent van Lowlands. Jacco Gardner, die viral ging met zijn veelgeprezen debuut, kwam onlangs met opvolger Hypnophobia op de proppen. Het bevat zijn beste liedjes tot dusver, al is het over het geheel misschien een tegenvallende tweede plaat. Niet dat dit veel uitmaakt voor het optreden. Gardner ging al veelvoudig op tournee, door Amerika en elders, en dat hoor je zeker aan het optreden af. Gardner is anno 2015 live een stuk sterker dan op plaat, maar is daar verder bescheiden onder gebleven. De setlist zit prima in elkaar, met ‘Find Yourself’ als vroeg hoogtepunt in de set. Wanneer Gardner en zijn band zich laten gaan in geestverruimende jams, vormen dat ook steevast hoogtepunten in het optreden. Publieksparticipatie, daar doet Gardner verder niet aan. Daar maakt hij de muziek ook niet voor. Voor het doorsnee Lowlands-publiek is een uur kijken naar een afstandelijke Jacco Gardner misschien teveel van het goede en de tent stroomt dan ook langzaam leeg.

01_ChristineandtheQueensLL15

Christine And The Queens

Een blik op het Lowlands-programma van dit jaar leert dat 2015 een editie is die weinig moet hebben van de helden van gisteren, maar zich vooral concentreert op het nu. Die helden van gisteren zijn er uiteraard wel, en het is een select clubje waar onder meer Underworld, Sparks en The Chemical Brothers zich in bevinden. Onder de ‘legendarische’ genodigden van vervlogen tijden bevinden zich ook Rico & Sticks, de leermeesters van Typhoon en de mc’s van de roemruchtige Nederlandse hiphopformatie Opgezwolle. De groep was actief van 1999 tot 2007, maar deed eerder dit jaar al een paar kleinschalige reünieoptredens. Met hun donkere, intelligente teksten braken Rico & Sticks nooit door bij het grote publiek, maar wisten ze de liefhebbers evengoed wel te bereiken. Terecht daarom dat ze de tweede dag van Lowlands mogen openen in de Alpha. En wát hebben deze twee kerels een macht op het podium. Ze hebben niet alleen de tijdloze tracks van Opgezwolle maar ook van zijprojecten als het werk met Kubus, Rico & ART, Fakkelbrigade en Great Minds. Daar blijft het niet bij. Opgezwolle anno nu heeft ook de show(elementen) én de vrienden. Gastoptredens zijn er van onder meer Dries Bijlsma, Typhoon, Kleine Viezerik, Jiggy Djé en Winne. Zowel Rico (met eeuwige kwajongensgrijns) en Sticks zijn in vorm en breken met hun a-typische feestnummers – zowel de teksten als de beats zijn als vanouds duister – de Alpha vakkundig af. Uitgerekend het briljante en manische ‘Hoedenplank’ is de kers op de taart. Dit optreden was alleen maar wat je had kunnen hopen.  Op 18 maart 2016 komen ze naar de HMH met een twee uur durende show. Afgaande op dit optreden kun je je daar geen buil aan vallen.

02_FFS1 LL15

FFS

Onder de naam FFS gaan niet één, maar twee grote bands schuil. FFS is het samenwerkingsverband tussen Franz Ferdinand en Sparks. Eerstgenoemde behoeft bij het doorgewinterde Lowlands-publiek uiteraard geen introductie meer, maar Sparks kent de Franz Ferdinand-generatie over het algemeen niet meer. Sparks bestaat uit de pensioengerechtigde gebroeders Ron (de stoïcijnse toetsenist) en Russell (de uitbundige zanger) Mael, en scoorde in de jaren zeventig grote hits met ‘This Town Ain’t Big Enough For Both Of Us’ en ‘The Number One Song In Heaven’. In het optreden van de FFS-gelegenheidsformatie komen die twee grote hits ook voorbij, maar het publiek reageert beduidend enthousiaster op Franz Ferdinand-anthems als ‘Michael’ en – natuurlijk – ‘Take Me Out’. Deze nog altijd absolute festival-anthems doen de grond hevig trillen omdat het publiek door het dolle heen mee springt. Ook nu is het weer een momentje. Het gezamenlijke materiaal dat het zestal eerder dit jaar op plaat uitbracht komt live – uiteraard – ook voorbij, maar komt lastiger uit de verf. Het is zo kitcherig dat het weer leuk is: we krijgen er een Queen-associatie van. Eigenlijk is FFS één grote en theatrale guilty pleasure, gebracht met de benodigde humor. Vermakelijk is het zeker, maar niet veel meer dan dat.

03_FFS2 LL15

FFS

Hard werken loont. Dat geldt ook zeker voor het Vlaamse Balthazar dat per studioalbum zowel beter als groter wordt. Vooral op het podium. De kenmerkende bandbezetting is in veel opzichten prachtig. Niet alleen speelt het vijftal ongekend hecht, ook worden de twee frontmannen steeds meer elkaars tegenpolen. Het contrast is fraai: Maarten Devoldere (op links) als de weemoedige denker en Jinte Deprez (op rechts) als de charismatische verleider. De twee wisselen hun rol als leadzanger af en vullen elkaar daarmee uitstekend aan. Van de liedjes op de setlist valt niks af te dingen. De sterke hoogtepunten van Thin Walls worden aangevuld met de beste liedjes uit het verleden. Hoewel de setlist identiek is aan die van Best Kept Secret eerder dit jaar, zakt het niveau geen moment. Indrukwekkend ook dat de band zich niet uit het veld laat slaan als een gitaar kapot gaat tijdens een liedje en stoïcijns, als een hechte eenheid, doorspeelt. De verrassing mag er dan voor de doorgewinterde festivalganger een beetje af zijn, de geoliede machine blijft genieten geblazen.

04_BalthazarLL15

Balthazar

Watskebizzy bizzle rob robber. Het zal niemand ontgaan zijn dat De Jeugd van Tegenwoordig dit jaar tien jaar bestaat. Niet alleen kreeg het kwartet veel media-aandacht en verscheen er een droogkomisch jubileumboek, ook deed de groep enkele grootschalige optredens in bijvoorbeeld de HMH en op Pinkpop. Lowlands mag uiteraard niet ontbreken in dat rijtje. Het Lowlands-verleden bewees dat de zowel de jonge(re) als de oude(re) generaties ‘hard gaan’ op festivalhits als ‘De Formule’, ‘Sterrenstof’ en – natuurlijk – ‘Watskeburt!?’. Ze komen dan ook allemaal voorbij in een snikhete en overvolle Alpha. Niet eerder was de sfeer zo uitgelaten als bij aanvang van dit concert. Met speels gemak voldoen Willie Wartaal, Vjeze Fur, Faberyayo en muzikaal brein Bas Bron aan die verwachtingen door simpelweg DJVT te wezen. De hits – dat zijn er véél – en de grapjes worden op enigszins voorspelbare wijze gebracht, zodat het bijna een beetje vervelend wordt. Toch is het niet alleen maar terugblikken wat De Jeugd vandaag doet. Optredens van De Jeugd zitten altijd vol verassingen, zo ook vandaag weer. Zo speelt Willie Wartaal ‘Deze Donkere Jongen Komt Zo Hard’ op R-Kelly-achtige wijze én (en!) laat het gezelschap hun nieuwe single ‘Manon’ horen. Het is weer een potentiële hit, waarvan het refrein met een R&B-achtige kopstem wordt gezongen. Laten we hopen dat die nieuwe plaat (release: later dit jaar) voor nog meer frisse wind kan zorgen.

07_FJM LL15

Father John Misty

Toen drummer Joshua Tillman begin 2012 het populaire Fleet Foxes verliet om zich op een solocarrière te richten, keek men over het algemeen verbaasd op. Maar de sceptici krijgen flink ongelijk als ze Father John Misty op het podium zien staan. Tillman is de rol van frontman op het lijf geschreven. Hij laat zich op de knieën vallen, zwaait dramatisch met zijn ledematen en loopt meermaals het publiek in. Toch is hij geen pleaser, maar een sarcastische superster met een bijna intimiderende hippie-uitstraling. Dat klinkt inderdaad moeilijk te rijmen met de lieve gitaarliedjes die de achtereenvolgende, fraaie platen Fear Fun (2012) en I Love You, Honeybear (2015) kleur gaven. In de praktijk gaan die twee echter verrassend goed samen. Oké, Tillman zaait hier en daar verwarring en zorgt met zijn zwartgallige humor voor een duidelijke tweescheiding in het publiek. Een gedeelte vlucht de tent uit, de rest smult ervan of staat verbaasd te kijken. De muziek, zeg je? Die is uitstekend. Tillman zingt buitengewoon zuiver en klinkt van tijd tot tijd – zoals in het schitterende ‘When You’re Smiling And Astride Me’ — zwoel en schaamteloos romantisch. Met optredens als deze kan hij het nog ver gaan schoppen.

05_LianneLaHavasLL15C

Lianne La Havas

Diplo, dáár is het feestje. Thomas Wesley Pentz staat doodleuk twee keer op het programma. Niet alleen staat hij met hitkanon Major Lazer geprogrammeerd als headliner, ook wordt hij betaald om zaterdag een extra dj-set geven. Zeggen wij geen nee tegen, aangezien Diplo als geen ander weet wat wel en wat niet werkt in de mainstream elektronische muziek. We krijgen veel opdringerig stampwerk met zinderende bassen voor onze kiezen, maar ook is er ruimte voor wat plichtmatige interactie. Sit-downs, springmomenten en meer van dat. Four Tet bracht het er gister een stuk smaakvoller vanaf, maar hier lust Lowlands meer pap van. En, guess what: Diplo komt overal mee weg. Van lugubere trance, zweterig house, brute trap en grove gabber tot (veel) hits van anderen.

06_Ho99o9 LL15

Ho99o99

Veel gehoord in aanloop naar Lowlands: “wat staan er weinig vrouwen op het programma!” Klopt als een bus: de mannen zijn hoe je het ook wendt of keert in de meerderheid. Toch keken wij reikhalzend uit naar Courtney Barnett die in de India haar debuutplaat Sometimes I Sit And Think And Sometimes I Just Sit aan het Nederlandse publiek komt voorstellen. De muziek van Barnett is even scherp, alledaags en charmant als de albumtitel zelf, hoewel het er vanavond niet op zijn puurst uitkomt. Het trio jamt en ragt er ongepolijst op los en dat gaat – zeker tijdens de eerst heft van de set – soms ten koste van de goede liedjes. Het intense ‘Small Poppies’ en de heerlijker rocker ‘Elevator Operator’ hebben live niet de impact die ze op plaat hebben. Het past ergens wel bij Barnett met haar eeuwige T-shirt en haar haar nonchalant voor de ogen hangend. Toch lijkt dit optreden op een bepaalde manier op de show die Caribou op dag 1 gaf in de Bravo: de show begint wat stroefjes maar wordt écht de moeite waard wanneer de singles achtereenvolgens worden gespeeld. Ook Barnett bewaart ze voor het laatst. ‘Avant Gardener’ is uitermate charmant en een flink dreigende uitvoering van ‘Kim’s Caravan’ behoort tot het beste wat ze vanavond laat horen. Als uitsmijter komt ook de fantastische, gejaagde single ‘Pedestrian At Best’ – a.k.a. één van de beste liedjes van 2015 – voorbij, vol vaart, lekker slordig en ongenadig fel. Het publiek reageert uitzinnig. Zo voldoet ze uiteindelijk alsnog aan de verwachtingen. Zelf vat ze het optreden nog het beste samen via social media: “Thanks Lowlands!! We had some lows, we had some mids, we had some highs.” We willen van die laatste categorie gerust eens een volledig optreden zien.

08_CourtneyBarnett LL15

Courtney Barnett

We pikken de tweede helft van SBTRKT mee, die met de grootste moeite een halve tent heeft vol gekregen. Mensen wegsnoepen van concurrerende headliner Chemical Brother(s) is ook geen doen. En bovendien maakt SBTRKT niet bepaald een onverwoestbare indruk. Net als bij Caribou wordt veel percussie live gespeeld, maar bij SBTRKT is het niet van veel toegevoegde waarde. De show is tamelijk chaotisch en de live-uitvoeringen voegen weinig toe aan de plaatversies.

Terwijl er op de camping grootschalig en langdurig naar Michael wordt gezocht (Michael! Michael?! Michael?) gaat het gros van de bezoekers de tweede nacht van Lowlands in. Voldaan, welteverstaan. Deze tweede festivaldag was over de gehele linie sterk maar vermoedelijk gaat de slotdag daar nog dunnetjes overheen.

09_ChemicalBrothers LL15

The Chemical Brothers

Tekst: Daan Krahmer
Fotografie: Daniël de Borger

Eén reactie »