Lowlands 2015: dag 3

Door Daniël de Borger 25 augustus 2015 1

 

Lowlands eist zijn tol. De vermoeidheid zit na twee – voor sommige drie – etmalen zeker in de benen. Wakker worden gaat steeds moeilijker. Zelfs de jongens van Afterpartees hebben moeite om de volle India los te schudden. De afgelopen drie jaar speelde deze powerpopband overal in Nederland, behalve op Lowlands. Het zijn stuk voor stuk prima muzikanten, en hoewel Niek Nellen misschien een wat beperkte zanger is, de wervelstorm van jeugdig enthousiasme die de band en in het bijzonder Nellen teweeg brengt compenseert dit ruimschoots. Het werkt als vanouds aanstekelijk. Hoewel Nellen vandaag extra zijn best doet en zichzelf uit goede wil overschreeuwd, mag het aanvankelijk niet baten. Afterpartees moet er hard(er) voor werken dan doorgaans het geval is. Vandaag gaat het publiek eens niet voor de bijl, maar dat wijten wij eerder aan het tijdstip dan aan de prestaties van Afterpartees liggen.

01_MyBaby_LL15

My Baby

Aanstekelijk is ook de juiste omschrijving voor de volksheld Kenny B, die met ‘Parijs’ (je weet wel, “praaat Nederlands met meee”) zeven weken op nummer een stond. Met zo’n enorme hit op zak kun je rekenen op veel volk in de Bravo en inderdaad, iedereen lijkt een glimp van Kenny B op te willen vangen. In Suriname heeft Kenneth Bron – zoals in zijn paspoort staat – al een carrière als militair, politicus en zanger achter de rug. Geen wonder dus dat hij met zijn 53 levensjaren niet meer de jongste van Lowlands is. Als zanger werd hij geïnspireerd door enerzijds Bob Marley en anderzijds Paskal Jackobsen (BLØF). Die combinatie dekt de lading van dit optreden volledig. Nederlandstalige levensliederen worden afgewisseld met flarden reggae. Al gauw blijkt het wachten op de hit te zijn, die uiteraard voor het einde wordt bewaard. Dat wachten valt nog niet mee, want dit optreden is wel wat voorspelbaar en het ontbreekt aan spontaniteit.

02_KennyB_LL15

Kenny B

Geen slap gelul bij Joey Bada$$. De Amerikaanse rapper is waarschijnlijk de meest controversiële naam op het affiche van Lowlands. Schoppen tegen (heilige) huisjes doet hij graag en wie denkt dat er onder zijn macho-voorkomen een klein hartje schuilgaat komt bedrogen uit. Hij heeft niks van het knuffelbare van co-headliner Kendrick Lamar en is gekomen om de tent af te breken. Geen poespas verder. Zijn backdrop bestaat dan ook uit een draaitafel en iets dat nauwelijks visuals te noemen vallen. Het resulteert in een vrij obscure, old school hiphopshow. De soulvolle beats zijn fraai en doen geregeld denken aan grootheden als J. Dilla en DJ Premier. De raps van Bada$$ komen dankzij de geluidsmix minder goed uit de verf. Hij mag dan slecht te verstaan zijn, Bada$$ krijgt de half lege tent evenwel goed mee. Het aanwezige publiek weet ook: met deze gevaarlijke rapper valt altijd iets te beleven.

03_JoeyB01_LL15

Joey Bada$$

Er valt ook altijd wat te beleven met POND. De Australische band heeft meerdere (ex)leden van Tame Impala onder de gelederen, wat in dit geval zeker een graadmeter voor kwaliteit is. Deze groep gaat namelijk verder waar Tame Impala eindigt. Psychedelische en megalomane jams in overvloed dus. POND is prettig gestoord en dikwijls ongrijpbaar. Als makkelijk is dit optreden van de Australiërs dan ook niet te bestempelen. Soms lijkt het optreden onsamenhangend, wat in het geval van POND bepaald niet negatief bedoeld is. Het kwartet verliest zich namelijk dikwijls in lang opgerekte jams vol venijnige gitaarerupties en onverwachte wendingen die de luisteraar continu bij de les houden. Vaak is POND een beetje vreemd – zo wordt uitgerekend ‘Baby’s On Fire’ Van Brian Eno gecoverd – maar eenmaal op stoom is dit een geweldige liveband.

04_joeyb02_ll15-2

Joey Bada$$

Het Californische Wand werd ontdekt door Ty Segall himself, en deelt de nodige overeenkomsten met de moderne godfather der garage. Niet alleen zijn de liedjes van Wand doorspekt met psychedelische fuzz, ook laat de band er qua output geen gras over groeien. Amper een jaar na het debuut, ligt album nummer drie (!) alweer op de plank. Dat is zeker geen straf voor de luisteraar, gezien de zware en energieke riffs die het kwartet hier laat horen. Toch hebben ze ook een oor voor aanstekelijke melodieën. Wand is een eigenzinnige band met een vreemd smaakje. Dit is geheel te danken aan het de niet alledaagse vocalen van de frontman. Die passen ogenschijnlijk slecht bij het stevige gitaarwerk, maar die onwaarschijnlijke combinatie maakt Wand naast schizofreen ook interessant. Qua show valt er wel nog het een en ander te winnen. Het loopt allemaal niet zo soepel en er zijn technische problemen. Wie de show van Fuzz op de Lowlands vrijdag zag, weet hoe het ook kan. Wand is een band met potentie die nu nog niet mee kan doen in de hoogste regionen van de garagerock.

06_Wand_LL15

Wand

New Wave is een collectief vol aanstormend hiphop-talent. In deze ‘supergroep’ zitten onder meer de jonge Nederlandse rappers Ronnie Flex, Lil Kleine, Bokoesam, Lijpe en Ares. Uiteraard uit de Top Notch stal. Het gros van het materiaal is meer leuk dan echt goed. De teksten zijn bepaald niet diepgaand, waar Opgezwolle gister juist wel liet zien hoe je als nederhopper op dat vlak kunt  excelleren. Doordat er iedere keer andere rappers op het podium staan krijg je het gevoel naar verschillende mini-optredens te kijken, maar Lil Kleine en Ronnie Flex zijn uiteraard de spraak- en smaakmakers. Flex zit helemaal in zijn eigen wereldje, vraagt (te) veel van het publiek en vertelt en passant dat hij al op zijn veertiende een strafblad had. Lil Kleine speelt een wrede superster. “Steek een middelvinger in de lucht voor politie en justitie” schreeuwt hij door de Bravo. Regelmatig wordt het publiek aangesproken zich te laten horen. Het gezelschap straalt veel zelfvertrouwen uit, alsof ze een legendarische show aan het geven zijn. Professionaliteit en focus ontbreken echter, iets wat tegelijkertijd ook wel een zekere charme heeft. En hey, er is een redding. Kleine en Flex hebben hun grote en onverwachte zomerhit ‘Drank en Drugs’ (ruim vijftien miljoen views op YouTube inmiddels) nog achter de hand. Drie keer platina is deze nummer 1 hit inmiddels, reden genoeg om hem ook drie keer achter elkaar te spelen. De vreugde kan niet op in de Bravo. ‘Drank en Druks’ is het startsein voor een buitengewoon sterk slotakkoord van deze drieëntwintigste Lowlands-editie (spoiler!).

07_Ought_LL15

Ought

Bij het alternatieve Le Guess Who-publiek inmiddels aardig doorgebroken, maar voor het Lowlands-publiek nog volstrekt onbekend: Ought uit Montreal. Vier muzikanten die met liefde gitaarbands als Television en Talking Heads omarmen, maar evengoed een volstrekt eigenzinnig geluid hebben gevonden. Ze staan hier met ‘oud’ (uit 2014) en nieuw materiaal (verschijnt in september) in de kleinste tent van het festival: de X-Ray, hooguit voor helft gevuld. Dat deze band meer verdient bewijzen ze direct bij het aftrappen van concertopener ‘Pleasant Heart’. De band speelt fel en gedreven en staat eigenlijk direct als een huis. De wat androgyne Tim Darcy, gewoon gekleed in een casual wit shirt, is het gezicht van de band. Zijn naargeestige klaagzang doet denken aan David Byrne en Lou Reed, maar zit ook vol met eigen karakter. Het is een gedreven muzikant en hij is niet de enige. Verrassend genoeg zijn de nieuwe liedjes het beste wat Ought vandaag te bieden heeft. Lang, sferisch en spannend. Voor het eerst tijdens Lowlands lopen de koude rillingen over de rug van uw recensent. Ought speelt zo hecht en knap dat het moeilijk te geloven is dat de band pas in 2012 is opgericht. Wie bij dit best bewaarde geheim van Lowlands was weet dat er in september een fraaie plaat aan zit te komen.

08_KendrickL_LL15

Kendrick Lamar

De beste plaat van 2015 tot nu toe? Grote kans dat het in maart verschenen To Pimp A Butterfly, van rapper Kendrick Lamar er met deze titel vandoor gaat. Een complexe en ambitieuze hiphop-plaat in de breedste zin van het woord. Noem het gerust een moderne klassieker. Merkwaardig genoeg komen maar een handjevol nieuwe liedjes voorbij. Ze zijn helemaal voor het einde bewaard. Jammer, ware het niet dat Lamar nog een moderne klassieker op zijn naam heeft staan. Lamar en zijn sterke liveband hebben genoeg materiaal van doorbraakplaat Good Kid, m.A.A.d. City achter de hand om dit optredens als co-headliner memorabel te maken. Tracks als ‘Bitch Don’t Kill My Vibe’, ‘Poetic Justice’ en ‘Swimming Pools (Drank)’ zijn nog altijd van een zeldzaam hoog niveau en doen live niets onder voor de studioversies. Lamar toont zich een veelzijdig artiest. Het is ongekend hoe achteloos hij de lastige rap medleys doet en het publiek bespeeld. Schitterend is ook hoe diep hij door het stof durft te gaan in ‘Sing About Me, I’m Dying Of Thirst’ en hoe het publiek los gaat op een van die nieuwe liedjes, ‘i’, dat zich ontpopt als een van de grootste party-anthems van Lowlands. Fantastische hiphopshow van een levende legende.

09_TameImp01_LL15

Tame Impala

09_tameimp03_ll15

Toetsenist Jay Watson zat eerder vandaag nog bij Pond achter de drumkit, nu mag hij in de veel grotere Heineken spelen met Tame Impala. Fans van het eerste uur schrokken aanvankelijk van het nieuws dat het Australische vijftal tegenwoordig synthesizers, disco en elektronische muziek omarmt. Op papier misschien een gewaagde en verre van logische keuze. In de praktijk blijkt dat de derde plaat, Currents, van Kevin Parker (hij is Tame Impala en schrijft alle arrangementen zelf) en co. hun beste studioplaat tot dusver is. Een meesterwerk, zo u wilt. Live versmelten die nieuwe liedjes naadloos met het oudere Tame Impala-materiaal van debuut Innerspeaker en dat andere meesterwerk Lonerism. Van die laatste plaat zijn het massief rockende ‘Elephant’ – inclusief geniale discomaat halverwege! – en het uit volle borst meegezongen ‘It Feels Like We Only Go Backwards’ onbetwiste publieksfavorieten, maar ook Currents bevat meerdere van die favorieten. ‘Cause I’m A Man’ blijft een heerlijke meezinger en radiosingle ‘The Less I Know The Better’ klinkt live werkelijk fenomenaal. Goed ook om te zien dat Parker in zijn rol als frontman gegroeid. Een echt podiumdier zal de introverte gitarist nooit worden, maar hij doet duidelijk zijn best om contact te maken met het publiek. Toch is en blijft dit vooral een luisterconcert. Over het geheel genomen is Tame Impala ietsje tammer dan op plaat maar het geluid dat deze band produceert is sensationeel: fantastisch gemixt, heel gelaagd en vol met (nieuwe) details. Het is een geluid om je compleet in te verliezen, een geluid dat elk gevoel van tijdsbesef doet verdwijnen en een geluid zo goed dat alleen een band van absoluut wereldniveau deze kan produceren.

dsc3439c-more-es-small

Benjamin Clementine

Ga daar nog maar eens overheen als Viet Cong zijnde. Naast To Pimp A Butterfly en Currents maakte de Canadese groep eveneens een plaat voor de jaarlijstjes (het houdt inderdaad niet op). Achter de provocerende bandnaam gaan de restanten van undergroundband Women schuil, met een goed gevoel voor messcherpe postpunk die even intens klinkt als prachtig gevonden is. De groep is al bijna een jaar volop op tournee, en maakt een solide en hechte indruk. Viet Cong speelt als laatste act onder het grote, lichtgevende doodshoofd van ‘kristallen’ dat prominent boven het podium van de Charlie hangt. Een beter decor is niet denkbaar. Viet Cong gaat langs de pijngrens richting hel en verdoemenis. Claustrofobisch zwart en genadeloos hard. Afsluiten met Major Lazer is beslist gezelliger, maar wat gaan de vier heren hier als een malle. De eerste helft is goed, vol noise, wat obscuur en zoekend. Uitgerekend ‘Bunker Buster’, dat live wat langzamer wordtgespeeld, is net wat minder bruut dan op plaat, maar evengoed mooi duister.

10_TameImp02_LL15

Tame Impala

Single ‘Continental Shelf’ is een lichtpuntje in de set en dat is opvallend. Wie het nummer hoort zal dit geenszins als een optimistische liedje beschouwen, maar toch is dit het meest ‘meezingbare’ moment van dit concert. Matt Flegel’s stem klinkt niet gezond, schor en overbelast. Zingen kunnen we het amper noemen, meer dan ooit horen we een gruizige grafstem. Dat komt de muziek ten goede. Staat deze band wel goed hier? Zeker. Viet Cong besluit haar optreden met een zinderende uitvoering van ‘Death’, dat tot een klein half uur wordt opgerekt. Niet alleen het meest intense moment van de set maar eigenlijk van heel het festival is voor het laatst bewaard. Tegen het einde wordt die kenmerkende vertraging ingezet en minuten lang aangehouden om vanuit het niets opeens dubbel zo hard terug te keren. Wat een meesterlijke opbouw. Kolere, dit voel je overal. Zonder het publiek te bedanken is het plotseling afgelopen en begint de band eigenhandig haar apparatuur op te bergen. Het uitzinnige publiek blijft verbijsterd achter.

05_joeyb03_ll15-2

Joey Bada$$

Een korte samenvatting tot besluit. OK, er waren momenten waarop er even weinig te beleven viel en ook de top acts van de line-up vielen soms wat tegen. Toch mag er geen twijfel over bestaan dat we de beste concerten van dit kalenderjaar in Biddinghuizen zagen. Geen ander festival in Nederland weet zo’n voortreffelijke overall sfeer te creëren en duidelijk naar een muzikale climax toe te werken. De Lowlands editie van vorig jaar was prima, die van dit jaar veel meer dan dat. Voor de slotavond willen we zelfs het woord legendarisch in de mond nemen. Lowlands is nog altijd de onbetwiste keizer van de almaar groeiende festivalmarkt.

Tekst: Daan Krahmer
Fotografie: Daniël de Borger

Eén reactie »