Foals @ Melkweg, Amsterdam

Door Liv Krake 8 september 2015 Reacties staat uit voor Foals @ Melkweg, Amsterdam

Met de release van What Went Down afgelopen maand heeft de Britse band Foals absoluut een jaarlijstfavoriet van 2015 weten te scoren. Toegegeven: de plaat is hier en daar erg gelikt in vergelijking met eerder werk. Hoewel dat normaal gesproken niet bepaald een compliment is, kunnen de muzikanten uit Oxford het prima hebben. Of dit live ook zo zal zijn, laten ze op 7 september in de Melkweg in Amsterdam horen en zien, want shows van Foals zijn over het algemeen naast een lust voor het oor ook zeker een lust voor het oog.

Geen meeslepende lasershow zoals bij de vorige tour als intro, maar vuige, raggende gitaren van het nieuwe ‘Snake Oils’. Onder een luid applaus komen de mannen één voor één op. Wanneer zanger Yannis Philippakis de eerste vocals inzet, kan niemand meer stil blijven staan. The Max is propvol; van zelfs een beetje meedeinen krijg je het al aardig warm. Dat interesseert het voorste gedeelte van het publiek geen ene moer. Een pit bij de opener van het concert? Geen probleem. Binnen no time is de grootste concertzaal van De Melkweg veranderd in een dampende dansclub met heerlijke tunes uit Oxford.

De setlist van vanavond is gevarieerd: uiteraard nieuwe tracks zoals het prettig in het gehoor liggende ‘Birch Tree’ en single ‘What Went Down’, maar ook opvallend veel oud werk: meer dan de helft komt van Antidotes, Holy Fire en Total Life Forever. Nummers als ‘Spanish Sahara’, ‘Inhaler’ en ‘Two Steps, Twice’ zijn juist de vaste nummers die de shows van Foals zo goed maken. Vanaf vanavond kunnen ze daar zonder twijfel ‘Mountain At My Gates’ aan toevoegen. Waarom? De mensen in de zaal zingen vanaf de eerste seconde van deze nieuwe song luidkeels alle lyrics mee, terwijl de single nog maar net een paar weken uit is. Dat moet voor iedere band toch fantastisch zijn?

De sfeer wordt er alsmaar beter op. Naarmate we verder de set in gaan worden de nummers, de bandleden en het publiek steeds energieker met een adempauze bij het fijne ‘Spanish Sahara’. Het is nogal gedurfd om een dergelijk rustige track in het midden van een stuiterende setlist te spelen, maar hier past het. Perfect zelfs. Armen gaan de lucht in, ogen worden gesloten en een groot deel van de aanwezigen droomt zichtbaar even weg om daarna weer compleet los te kunnen gaan bij ‘Red Socks Pugie’: chaotische math rock met verslavende drumpartijen. Het dansbare refrein (driekwart van de zaal is een grote pit) is naast ‘Spanish Sahara’ tot nu toe het hoogtepunt van de avond. Niet wetend wat er nog komen gaat.

Mensen die vaker naar een concert van Foals zijn geweest weten het: er is altijd een moment dat Philippakis de zaal in springt om een rondje te doen, meestal inclusief gitaar. Dat doet hij vanavond ook, maar net even wat anders. Tijdens de knetterharde toegift ‘Two Steps, Twice’ klimt de zanger via het publiek op het drie meter hoge balkon, waar fans hem al staan op te wachten. Het ritmische nummer kan ook haast niets anders dan hypnotiserend werken, want voordat we het weten springt Philippakis met een epische sprong en een vastbesloten blik in het publiek die hem, uiteraard, goed opvangt. Wat een topgast en dito band. De avond kon niet beter afgesloten worden. Wat velen betreft is dit waarschijnlijk hét concertmoment van 2015. Natte shirts en bezwete hoofden lopen hierna langzaam de zaal uit. Het publiek heeft zich kapot gedanst. De nieuwe nummers van What Went Down bleken live nog beter over te komen dan op de plaat en de show was als vanouds vol enthousiasme en energie. Is er dan geen enkel puntje van kritiek? Jawel, we hadden graag nog meer willen dansen dan deze één uur en twintig minuten.

Je kunt geen reactie achterlaten.