Baio @ Bitterzoet, Amsterdam

Door Dave Coenen 13 september 2015 Reacties staat uit voor Baio @ Bitterzoet, Amsterdam

Een Bitterzoet-ontmaagding hoort een ontspannen ervaring te zijn. Even lijkt een defecte goederentrein, gestrand in het hart van het Nederlandse treinnetwerk, daar verandering in te brengen, maar een ontspannen sfeer in een niet tot de nok gevulde Bitterzoet vlak voor aanvang van de hoofdact van vanavond brengt daar gelukkig verandering in. Voordat hij opkomt vangen we nog een glimp van een wat onbehagen Chris Baio op, die vanavond zijn vierde show ooit met soloproject Baio gaat spelen in Amsterdam. Hij experimenteerde al sinds 2012 met het maken van dansbare muziek met een clubbeat (de uitstekende EP’s Mira en Sunburn zijn zeker het beluisteren waard), maar heeft in de afgelopen jaren zijn solosound ontwikkeld tot een eigenzinnig geheel dat vanaf volgende week op debuutalbum The Names te horen is. Naar aanleiding van die eerste plaat staat de sympathieke New Yorker vanavond in Nederland.

De ov-stress is er bij het publiek in ieder geval uit, we zijn benieuwd naar wat de Vampire Weekend-bassist er eigenlijk van gaat maken: worden de kleine driehonderd bezoekers vanavond getrakteerd op een dj-set, of maakt Baio er een live-beleving van? Een scala aan pedalen links op de bühne roept nóg meer vragen op: wordt de bas er als vanouds weer bijgepakt, of komt er muzikale versterking? En: gaat er gezongen worden of komen de vocalen van een nog onbekende vocalist uit een doosje? Als Baio oploopt, duikt hij in ieder geval meteen achter de knoppen; later blijkt dat er nog een plekje op het podium deel uitmaakt van zijn speelveld. Muzikale versterking is er in de vorm van gitarist George. Terwijl Baio aan de knoppen draait om opener ‘Brainwash yyrr Face’ op te bouwen, zijn de extra gitaarpartijen in al hun veelzijdigheid een duidelijk hoorbare en boeiende toevoeging.

Dat Baio pas aan zijn vierde soloshow ooit (dj-sets niet meegerekend) bezig is, is soms duidelijk te zien. De uitdrukking op zijn gezicht lijkt vooral opgewonden en in verwondering over wat die knopjes nu allemaal kunnen, een ontzettend leuk gezicht. Maar het meest in zijn element is hij met microfoon in de hand op het midden van het podium nadat hij achter zijn deck vandaan is gekropen. De bassist blijkt een prima showdrager en zingt ook nog al zijn nummers zelf (iets wat tot op heden nog onduidelijk was doordat er nog nergens credits van de reeds verschenen nummers zijn opgdoken). Baio heeft een croonerstem die tekstueel en zangtechnisch op een baritonversie van Hot Chip-frontman Alexis Taylor lijkt. Aangevuld door zijn typische twistmoves en bijna lapdance-gelijkende zakkende heupbewegingen lijkt Baio bijna wel een karaoke beoefenende Bryan Ferry-imitator. Het publiek slikt de songs gelijktijdig als zoete koek: het constant als een bridge aanvoelende pingelriffje van Sister of Pearl is duidelijk de meest aanstekelijke melodie van de avond en het derde vooruitgesnelde nummer ‘Endless Rhythm’ laat Baio’s lage en dramatische zangstem het beste naar voren komen. The Names, nog zo’n song die door een haperende melodie gedragen wordt, is met zijn galmende en golvende synths een vreemde Twin Shadow-kopie, die nét iets minder interessant klinkt als de rest. Even dreigt de show aan het einde in te kakken, tijdens een saaie Eurythmics-cover van ‘Here Comes The Rain Again’ die de ventilatieschachten van de Bitterzoet doet beven. Gelukkig is de enige tegenvaller op de setlist goed omringd door ontzettend dansbare producties (bijvoorbeeld het doordringende ‘Matter’, een update van het eerder verschenen Mira) en slowjam ‘Scarlett’, misschien wel de beste Baio-productie tot op heden.

Hoofdreden van de inkakker blijkt de slechte beslissing te zijn om all you can eat sushi vlak voor het optreden te gaan verorberen. Dat verklaart dan ook weer meteen die onbehagen blik voor showtime. Baio hoeft zich geen zorgen te maken: er wordt gedanst en meermaals gezwegen vanavond in de Bitterzoet en minstens 75 procent van de songs zijn van hoge kwaliteit. Opvallend wel: de producties waarin Baio zich juist niet zo bezighoudt met het maken van een ingenieuze baspartij, maar waarin hij de focus legt op de ritme- en melodiesectie, zijn de leukste die vanavond te horen zijn. Rostam Batmanglij mag dan zijn fenomenale toetsenkennis en productie in huis hebben en Ezra Koenig zijn woordkunsten, maar Baio maakt de nummers waarop het indiepubliek wil dansen en is naast een goede bassist een buitengewoon frisse beatmaker. En dat voor een beginnend kalende man in nette kledij die er uitziet alsof hij van negen tot vijf op kantoor werkt. Met deze verfrissende en eigenzinnige soloplaat van Baio mag die vierde Vampire Weekend-plaat nog wel even wachten.

 

 

 

Je kunt geen reactie achterlaten.