Incubate 2015: dag 1

Door Daan Krahmer 15 september 2015 Reacties staat uit voor Incubate 2015: dag 1

Het is weer tijd voor Incubate. Het Tilburgse stadsfestival met een breed scala aan bands en artiesten viert haar elfde verjaardag. De maandag lijkt dit jaar overwegend duister en naargeestig geprogrammeerd. Een dergelijke toon wordt direct gezet met de onheilspellende postpunk van Hand of Dust. Dit Deense viertal is overduidelijk schatplichtig aan de jaren tachtig, en dan met name aan The Smiths en Joy Division. De vocalen doen sterk denken aan zowel Morrissey als Hamilton Leithauser van The Walkmen, maar dan wat minder extravagant. Verder eisen de kenmerkend warme bastonen veel aandacht op, terwijl de gitarist en drummer van tijd tot tijd een massief rockend geluid neerzetten. De band is goed op elkaar ingespeeld maar na een sterke start blijkt het voor Hand of Dust lastig om onderscheidend te klinken.

In de oude kapel, waar tegenwoordig de Dudok is gehuisvest, speelt het Deense Ef. Het is een band die al wat langer meedraait en alweer vier platen opnam. Dat hoor je. Op volstrekt logische wijze slaat dit vijftal een brug tussen het sprookjesachtige van Efterklang en het meespelende van Godspeed You! Black Emperor. De muziek is veelal instrumentaal, zit vol spanningsopbouw en creatief gevonden overgangen. Ef beschikt over een breed kleurpalet aan muziekstijlen, maar verliest de structuur van het liedje nooit uit het oog. De climaxen zijn groots en dat geldt ook voor de manier waarop veel sfeerstukken openbreken. Het dwingt respect af en dat krijgt de band dan ook. Het publiek luistert aandachtig en beloont de band met warm applaus. Terecht. De Dudok is de gedroomde locatie om een band als deze te ontdekken. Na twaalf jaar komt die ontdekking natuurlijk veel te laat. Een band die een soortgelijk “natte oogjes”-geluid kan neerzetten verdient meer erkenning.

Grootste naam op het affiche van de maandag is zonder meer Sun Kil Moon, het alter ego van singer-songwriter Mark Kozelek. Hij speelt vanavond solo en blijkt in vorm. Waar Sun Kil Moon-concerten nog wel eens kunnen uitlopen tot ruim drie uur, mag Kozelek op Incubate het met ‘slechts’ vijf kwartier doen. Zo’n tijdslimiet komt een optreden van Kozelek ten goede. Vanavond zijn er weinig provocaties, geen rare fratsen en veel liedjes. De overgangen tussen de liedjes gaan verrassend vlot en de vanavond goedlachse Kozelek is zelfs in opperbeste stemming. Hij doet verzoekjes, schept met zijn geestige opmerkingen een band tussen hem en het publiek en heeft zelfs flink moeite met afscheid nemen. Het tot ruim een kwartier gerekte ‘This Is My First Day And I’m Indian And I Work At A Gas Station’ overstijgt de studioversie op het nieuwe album Universal Themes met speels gemak. Dit geldt ook voor een smaakvolle uitvoering van ‘The Possum’, dat vanavond eveneens uitstekend uit de verf komt. De uitvoeringen van prijsnummers als ‘Dogs’, ‘Carissa’ en ‘Caroline’ zijn adembenemend mooi. Minder geslaagd zijn ‘Micheline’ en ‘Richard Ramirez Died Today Of Natural Causes’, vandaag a cappella gebracht. Een verdwaalde kerstcover van ‘The Christmas Song’ van Nat King Cole, vanavond eveneens a capella gezongen, voelt in september een beetje misplaatst. Toch hadden we Kozelek altijd al eens willen horen zoals tijdens dit grotendeels bezwerende optreden. Memorabel concert.

Je kunt geen reactie achterlaten.