Bad Breeding @ Bitterzoet, Amsterdam

Door Dave Coenen 20 september 2015 Reacties staat uit voor Bad Breeding @ Bitterzoet, Amsterdam

Het begint een ritueel te worden op vrijdagavond, die NS-bingo richting Amsterdam. Ditmaal ontbreekt ieder spoor van personeel in de trein die warempel al op een steenworp afstand van de Bitterzoet stopt. Gelukkig kan de irritatie ergens op afgereageerd worden, namelijk: Bad Breeding, een nieuwe punkbelofte uit Engeland, staat namelijk vandaag op de planken van de intieme zaal.

“Their Kind of Freedom”, is de verlichte tekst die bovenop een versterker te lezen is. De boodschap van het stuk podiumaankleding dat de band uit Stevenage meebracht slaat waarschijnlijk op hun woonplaats: een gedrocht van een oord niet ver van Londen, waar niets gebeurt en de flatgebouwen hoog, lelijk en grijs zijn. Het viertal komt overdag rond in de bouw en breekt ’s avonds juist ruimtes af met haar frisse en harde punkgeluid in de veel te kleine repetitieruimtes. Voor de zomer was het nog moeilijk om aan de namen en achtergrond van deze mannen te komen, want internetbekendheid is precies hetgeen wat ze verafschuwen (‘living in an age of nothing‘ is een van de cruciale songteksten).

Stevenage is niet het enige wat deze enorme catharsis door middel van muziek bij de Britse mannen heeft veroorzaakt: als de band opkomt, worden er op het spandoek met het bandlogo visuals afgespeeld van popcultuur-beelden evenals interviews met wereldsterren, Margaret Thatcher, Vladimir Putin en soortgelijke figuren. Precies het type mens dat Bad Breeding keihard uitkotst. Dat komt sterk over: vanaf het begin van de show plaatst zanger Chris Dodd zijn microfoonstandaard tussen het dertigtal aanwezige mensen, om deze vervolgens alleen nog maar een keer aan te raken om hem keihard omver te gooien. Dodd heeft de blik op boos en oneindig, treedt in je comfortzone, duwt enkele aanwezigen lichtelijk provocerend tegen de schouder, terwijl hij speelse doch vervelende trapjes van zijn mate Matt Toll op gitaar krijgt.

Tijdens deze muur van noise en punk is tempo een understatement; tijd voor of zin in applaus krijgt het publiek niet tussen de twaalf songs. Ondertussen kruipt Dodd op de bar, maakt gebruik van de ruimte totdat de om zijn hals geknoopte microfoonkabel dat niet meer toelaat en incasseert hij vervolgens de duwtjes van de wat opgefokte bezoekers vooraan. Daar lijkt gitarist Toll zelfs kwaad om te worden als hij zijn gitaar tegen iemand in het publiek aan schuurt. Dodd lijkt apathisch: hij schreeuwt lekker door en tussen al dat gebrul horen we zes woorden die we kunnen meescanderen: ‘Burn This Flag’ en ‘Age of Nothing’, van de gelijknamige dubbele a-kant. Na 28 minuten stage time is dit opmerkelijke optreden weer net zo snel klaar als het begon.

Grappig is wel dat de grootste punk/metal-paradox bevestigd wordt: de mannen zijn hartstikke lief na het optreden. Er wordt gepraat, geknuffeld en gefotografeerd met wat enthousiaste aanwezigen en bezoekers die langer moeten reizen dan de showduur krijgen zelfs een verontschuldiging en een gratis T-shirt.  De opgekropte woede is er weer even uit voor vanavond, bij band en publiek. Dat het viertal promotie verafschuwt, de kaarten veel te duur zijn en er nog geen debuutplaat in de winkel ligt, zorgt voor de logische conclusie dat de Bitterzoet vanavond niet uitverkocht is. Geen probleem, Bad Breeding doet het sowieso beter op de festivals met zo’n korte set en hopelijk heeft de eerste langspeler van deze jongens enige impact, want dit is een van de meest rauwe, harde en frisse bands van dit (én vorig) jaar.

Je kunt geen reactie achterlaten.