Incubate 2015: dag 5

Door Niels de Bruijn 20 september 2015 Reacties staat uit voor Incubate 2015: dag 5

Op vrijdag is het door de hoeveelheid bands nog moeilijker een keuze te maken wat te gaan bekijken. De avond van ROAR begint in V39 met Supergenius. De Vlaamse groep met Engelse zanger maakt emo zoals die in de jaren negentig groot was, a la Texas is the Reason of Fugazi maar met boeiend gitaarwerk. Juist dat gitaarwerk zorgt ervoor dat de band wat spannender aanvoelt dan genre genoten, zoals wel blijkt tijdens het nieuwe nummer ‘Acrobat’. Desaslniettemin blijft de band soms iets aan de veilige kant met hun liedjes, het is daarom boeiend wat de debuutplaat moet gaan brengen. De show is ontspannen en voor sommigen een welkome afwisseling van de muur van geluid die andere bands of je afvuren.

Een van die bands is Throats. Omdat we de hele show van Supergenius afkijken missen we een deel van de opleving van deze Britten. Maar wat een waanzinnig goede show is dat, zonder enige vorm van concessies blaast de band door hun nummers heen en overdondert iedereen met hun keiharde bak herrie. De band is misschien terug, maar dit kan ook een korte noisy opleving zijn maar als de mannen de draad weer oppakken is dit wel een teken dat ze het nog in zich hebben.

Wie dat anders aanpakt is Grave Pleasures, voorheen beter bekend als Beastmilk. Hun nieuwe album Dreamcrash is duidelijk minder pakkend dan Climax, gitarist Goatspeed wordt hard gemist. En omdat het album ook nog niet zo lang uit is worden de nieuwe nummers beduidend minder goed ontvangen dan de oude in de Hall of Fame. Het is aan de verleidelijke heupen en de laarsjes van Mat McNerney dat er toch nog mensen staan. Maar als er oud werk voorbijkomt, zoals ‘Genocidal Crush’, ‘You Are Now Under Our Control’, ‘Death Reflects Us’ of afsluiter ‘Love in a Cold World’ dan bewijst de nieuwe incarnatie toch de oude hype te kunnen doen herleven. Leuke show met twee koppen.

Sun Worship begint met een volle zaal en eindigt met minder dan eenderde van de overige bezoekers. Misschien willen de meesten een goede plek bij Converge bij de buren maar ook de niet voor de hand liggende stijl van black metal zal ermee te maken hebben. Met twee gitaristen en een drummer bouwt de band een muur van geluid op waar je u tegen zegt. Black metal niet innovatief? Luister dan deze heren maar eens. Helaas is de show niet zonder fouten wat het soms doet lijken alsof het drietal allemaal een ander nummer speelt. Maar wel toffe atmosferische black metal en mooi gelaagd gitaarwerk.

Hoe rustig het eerder in de Dudok was, hoe afgeladen is het nu. De ventilator gericht op de trap naar beneden heeft het zwaar want Converge is toch wel een hele vette headliner vanavond. Op Fortarock speelde de band eerder dit jaar in Nederland, op een clubshow hebben we al een tijdje moeten wachten. De setlist is daarom erg aan de veilige kant, maar met de grootste crowd pleasures vanaf 2001 hoor je het publiek niet klagen. Vanaf opener ‘Dark Horse’ tot aan ‘Last Light’, het uitzinnige publiek eet uit de hand van het viertal. Doordat Converge maar voor vier shows naar Europa is klinkt Jacob Bannon voor de verandering ook eens wat beter en heeft de rest er ook zichtbaar plezier in. Zeker als het publiek alles geeft. Afsluiten doet de groep met het lange titelnummer van het doorbraakalbum Jane Doe en wie dan ontevreden de zaal uitloopt is een purist die alleen maar werk uit de jaren negentig leuk vindt.

Je kunt geen reactie achterlaten.