Incubate 2015: dag 6

Door Daan Krahmer 20 september 2015 Reacties staat uit voor Incubate 2015: dag 6

Incubate 2015 is alweer vijf dagen onderweg als het bomvolle festivalweekend aanbreekt. Op de zaterdag staan zoveel interessante artiesten tegelijk op het programma dat keuzestress haast onvermijdelijk is. De organisatie doet het er om, zo lijkt het. Toch staat het vast dat we onze avond beginnen met Moon Moon Moon die fantastisch geprogrammeerd staan in de Hervormde Pauluskerk. Vorig jaar bracht introverte schoenenstaarder Mark Lohmann (hij ís Moon Moon Moon) vanuit het niets een prachtig plaatje uit, dat zowaar onze jaarlijst haalde. Nieuw materiaal is alweer onderweg en wel in de vorm van een videogame (!). Ja, echt. Qua muzikale aanpak is er – godzijdank – weinig veranderd, zo horen we in de Pauluskerk. Het nieuwe materiaal doet denken aan Elliott Smith en Sparklehorse en klinkt heerlijk melancholisch. Als liveband heeft Moon Moon Moon grote stappen gezet in een jaar tijd. Speelde de groep vorig jaar al kleinschalige shows als drietal, inmiddels tellen we vijf man op het podium. Het komt de rijke arrangementen ten goede. Sommige momenten zijn om in te lijsten, zo mooi. Het geluid van de band is wat toegankelijker en gepolijster geworden, hoewel de folky liedjes van Lohmann nog altijd vol knars- en kraaktronica zitten. Het maakt dit optreden even intiem als groots.

Het mooie aan een cross-over-festival als Incubate is dat het met liefde artiesten uit de meest uiteenlopende genres omarmt. Van black metal tot folk en van rasechte techno tot opbeurende psychedelica. In die laatste categorie valt ook het Briste Hookworms. De groep kleurde al het affiche van festivals als Best Kept Secret en Eindhoven Psych Lab, en in de Dudok laat de band zien waarom dat niet minder dan terecht is. Het vijftal blijkt op het podium namelijk heerlijk trippy en een ware belevenis. Hookworms is een spannende liveband. De show zit vol broeierige elementen die genadeloze ontladingen vol venijnige riffs en psychedelische orgelpartijen met zich meebrengen. De ijzige schreeuwzang van frontman en producer MJ is niet mooi, maar blijkt wel uitermate effectief. Een prettige adrenalineboost van een gevaarlijke liveband.

Gevaarlijk kun je de muziek van Jaakko Eino Kalevi niet noemen. Dansbaar des te meer, hoewel niet op een uitbundige manier. De Scandinavische Kalevi staat dan ook merkwaardig geprogrammeerde in de Factorum, een soort verkapte bioscoopzaal. Het is heerlijk sfeervolle luistermuziek, inclusief dito dromerige vocalen. Kalevi maakt onderkoelde disco. De muziek is vrij minimalistisch qua opzet, maar machtig qua sfeer. Soms een tikkeltje speels, vaak goed gevonden. Hoe kitsch een synthloopje als in ‘Deeper Shadows’ ook mag klinken, live werkt het goed, al spat de act niet bepaald van het podium. Met een einzelgänger als Kalevi aan het roer is dat ook niet zo verwonderlijk. Kalevi lijkt in zijn eigen wereldje te zitten en zingt of mauwt wat in de microfoon. Klinken doet het allemaal wel. Sterker nog: op deze muziek moet gedanst worden.

Semi-headliner Unknown Mortal Orchestra groeit per plaat. Het dit jaar verschenen Multi-Love, over de lastige driehoeksverhouding van frontman Ruban Nielson, is een meesterwerkje geworden, waarop de funk op gepaste wijze wordt omarmt. Op het podium brengt de band meer dan ooit de psychedelica en de funk bijeen. Die twee uitersten zijn in perfecte harmonie en dat is een genot voor het oor. De toevoeging van een extra toetsenist aan de liveband maakt Unknown Mortal Orchestra wat toegankelijker. De fraaie pianoklanken geven oude liedjes als ‘So Good At Being In Trouble’ en ‘Ffunny Ffrends’ een extra, wat voller randje mee. De gitaarpartijen van Nielson klinken zowaar nog beter. Er is genoeg ruimte voor tamelijk fantastische solo’s die zelfs richting Jimi Hendrix gaan. De finale van het optreden is het beste, met veel nieuw materiaal. Hitje ‘Multi-Love’, een haast jazzy ‘Necessary Evil’ en een buitengewoon dansbare uitvoering van ‘Can’t Keep Checking My Phone’ zijn de kersen op de taart van een fraai optreden. Het publiek beloont de band dan ook rijkelijk met misschien wel het meest enthousiaste applaus dat we dit weekend hoorden. De doorgewinterde fan komt ruimschoots aan zijn trekken bij een concert van Unknown Mortal Orchestra. Er is ruimte voor improvisatie, nieuwe details en geniale invullingen. Bovendien is het jongste materiaal het beste dat het viertal te bieden heeft. UMO bevestigt op Incubate wat we stiekem al een poosje wisten; deze band heeft toekomst.

Je kunt geen reactie achterlaten.