Lady Lamb @ Bitterzoet, Amsterdam

Door Michelle Westhoeve 22 september 2015 Reacties staat uit voor Lady Lamb @ Bitterzoet, Amsterdam

Lady Lamb the Beekeeper, het was natuurlijk een wat gekke lange artiestennaam. Vandaar dat de Amerikaanse muzikante Aly Spaltro vanaf dit jaar en haar uitstekende tweede album After voortaan gewoon als Lady Lamb door het leven gaat. Vanavond staat ze in Bitterzoet.

Het Canadese Folly and the Hunter krijgt de eer om te openen. Het viertal is net geland. heeft een joekel van een jetlag, maar lijkt er desondanks zin in te hebben. Ondanks de vrijwel lege zaal worden er enthousiast mooie folkliedjes ingezet die op een ingenieuze manier naar een climax opbouwen. Dit overigens met wisselende taken voor de bandleden: allevier hebben ze duidelijk kaas gegeten van toetsen en zang, drumsticks en gitaarsnaren, knopjes en schuifjes. Mooie liedjes dus, al blijkt ook Folly and the Hunter niet immuun voor het whoa-oh-effect: zang zwelt aan, een marsritme wordt ingezet en eventjes lijkt de band inwisselbaar voor welke 3FM-vriendelijke folkgroep dan ook. Gelukkig weet Folly and the Hunter genoeg originaliteit in hun nummers te leggen om het niet al te storend te laten zijn. En laten we wel wezen: niks mis met een beetje aan Arcade Fire schatplichtige whoa-oh zo nu en dan.

Zo zorgvuldig als Folly and the Hunter hun liedjes opbouwt, zo nonchalant gaat Lady Lamb met gevestigde songstructuren om. Waarom zou je ook een liedje opbouwen volgens een vaste formule, als je roots in een videotheek liggen waar je na sluitingstijd mag jammen van de baas? En hoewel Lady Lamb op tweede album After hier en daar toch iets meer als een conventionelere singer-songwriter klinkt, is het nog steeds nergens coupletje-refreintje.

Opener van de avond is ‘You Are The Apple’, waarmee Lady Lamb meteen demonstreert een strot als een misthoorn te hebben. Zeker in tweede nummer ‘Billions of Eyes’ is dat te horen: waar Spaltro op plaat haar stem heeft verdubbeld, blijkt dat live helemaal niet nodig te zijn.
Spaltro bespeelt haar gitaar tijdens het galmen op de achteloze maar toch vakkundige manier van iemand die al heel wat avonden heeft zitten tokkelen en zich het instrument zo helemaal eigen heeft gemaakt. Die gitaar speelt overigens wel een hoofdrol: alle blazers, strijkers, koortjes en toetsen van Lady Lambs twee albums zijn afwezig. Dat zorgt soms wel voor wat gemis: die instrumenten creeërden juist dat eigen weirde Lady Lamb-sfeertje vol dramatiek. Het een en ander wordt gelukkig wel redelijk opgevangen door inventief gitaarspel en vooral het enorme volume dat Spaltro met haar heldere stem bereikt, maar je vraagt je onwillekeurig toch af hoe Lady Lamb live met, doe eens gek, een clubje blazers en een koortje zou klinken.

Maar haar twee Britse bandleden zijn vanavond ook genoeg, en misschien zelfs teveel, want zeker de nummers die Spaltro solo speelt maken diepe indruk. Vooral het emotionele ‘Sunday Shoes’, over haar overleden zus, is prachtig intens. Het nummer wordt daarna meteen gecounterd door het venijnige ‘Bird Balloons’, weer met band, en Lady Lamb begint bijna als een alternatief rammelpunkbandje te klinken. Twee heel verschillende hoogtepunten in de set die de veelzijdigheid en originaliteit van Lady Lamb bewijzen.
Ook tekstueel is de petite muzikante veelzijdig: onder andere neerstortende vliegtuigen, druipende hersenen, Amsterdamse treinen en het dagboek van haar moeder passeren de revue. Als Spaltro ‘It’s a precious thing and I goddamn dropped it’ zingt, klinkt er ook echte spijt door in haar stem, alsof ze haar duurste geliefde bloemenvaas in diggelen heeft laten vallen. En wat te denken van haar maniakale lach aan het einde van ‘Bird Balloons’?

‘Ten’ is de afsluiter, wederom solo en wederom bloedmooi. De unieke teksten, de achteloze virtuositeit waarmee Spaltro aan de snaren plukt en haar oprechte dankbaarheid voor het welverdiende applaus bevestigen: hier staat iemand die leeft voor muziek. We horen graag nog een heleboel meer van Lady Lamb, met of zonder Beekeeper.

Je kunt geen reactie achterlaten.