Petite Noir @ Melkweg, Amsterdam

Door Rian Westdorp 28 september 2015 Reacties staat uit voor Petite Noir @ Melkweg, Amsterdam

Vanaf het moment dat Petite Noir zijn eerste muziek uitbracht kreeg hij goede recensies van de internationale gerenommeerde media. Zijn concert in de Melkweg werd van te voren door De Volkskrant zelfs bestempeld als een ‘concert dat u niet mag missen’. De verwachtingen zijn dan ook hooggespannen voor deze show ter ere van het net uitgebrachte eerste album La Vie Est Belle / Life Is Beautiful.

Met zoveel goede kritieken op zak zou je misschien verwachten dat het dringen geblazen zou zijn voor concertkaartjes, maar de Theaterzaal van de Melkweg is niet uitverkocht, hoewel redelijk goed gevuld. De set begint met een intro genoemd naar het album, met de band (gitarist, drummer, basgitarist en achtergrondzangeres) al aanwezig maar zonder Petite Noir. Dan is al duidelijk dat de muziek voor deze kleine zaal te hard staat, al wordt dat helemaal duidelijk wanneer Yannick Ilunga (zijn echte naam) het podium opkomt.

Het geluid is niet goed afgestemd en daardoor is de stem van Petite Noir moeilijk te verstaan. Niet dat hij veel praat, de interactie met het publiek is miniem en veel verder dan een bedankje na elk nummer komt het niet, maar zijn vocalen gaan vaak verloren. Neem bijvoorbeeld het refrein van ‘Best’: wanneer de band aanzet, is er niets meer te horen van de zang, hoeveel Petite Noir ook zijn best doet. Op de momenten dat je hem wel iets beter hoort, kun je pas goed luisteren naar zijn  lage, warme stem. In nummers als ‘Down’ en ‘MDR’, met een bijzondere sample van de Grease-tekst “You’re the one that I want, you’re the one that I need”, komt zijn karakteristieke stem beter uit de verf.

Petite Noir’s muziek heeft een unieke stijl, door hemzelf Noirwave genoemd. Het is Afrikaanse new wave, een mix van swingende pop en R&B met Afrikaanse geluiden. De combinatie met zijn stem maakt het een intrigerend geheel en creëert een sound die heel eigen is. Vooral in ‘Chess’ , zijn grootste hit tot nu toe en het laatste nummer voor de toegift, komt dit allemaal perfect samen. Waar het publiek bij sommige liedjes niet zo goed wist wat ze aan moesten met het optreden, staat hier toch iedereen te dansen.

De potentie van Petite Noir’s muziek is groot, dat is een ding dat zeker is. Maar zijn 45-minuten durende optreden in de Melkweg gaat helaas verloren door de harde instrumentatie. Live moeten er dus echt nog wat dingen bijgeschaafd worden, willen zijn optredens net zoveel indruk maken als zijn album en ep. Vooral de balans tussen muziek en stem moeten gezocht worden, maar ook de interactie met het publiek kan een stuk beter. Dan zal het een volgende keer echt een concert zijn om niet te missen.

Je kunt geen reactie achterlaten.