Deafheaven – New Bermuda

Door Jeffrey Zweep 1 oktober 2015 Reacties staat uit voor Deafheaven – New Bermuda

new-bermuda(Album – ANTI) Bij sommigen sloeg Sunbather, Deafheaven’s tweede, in als een bom. Zo ook bij ondergetekende, maar wel wat laat: de plaat haalde mijn jaarlijstje van 2013 niet, maar bleek een jaar later wél het meest gedraaide album in dát jaar. Ook wel logisch, want Sunbather was een baanbrekend album, eentje waar black metal op een prachtige wijze vermengd werd met post-rock en shoegaze. En wat had de band, inmiddels een vijftal, het zichzelf makkelijk kunnen maken door een Sunbather Deel Twee uit te brengen als opvolger. Maar dat deed het dus niet.

De hoes van New Bermuda (want die naam heeft de plaat dus meegekregen) had al een kleine hint moeten zijn, die is namelijk een stuk duisterder dan z’n voorganger. Zo is de plaat dus ook. Maar dan wel op een échte Deafheaven manier. Zo begint albumopener ‘Brought to the Water’ met orgeldistortion en kerkklokken (!), voordat de hel losbarst. Wat daarna als eerste opvalt zijn de vocalen van George Clarke. Hoorden we op Sunbather nog sissende black metal screams, op deze derde plaat brult hij meer, raspt hij meer. De vocals zijn heftiger, harder en hebben nog scherpere randjes. Over de hele plaat genomen zijn de vocals nog killer en is het nóg lastiger om zinnen, laat staan woorden, te definiëren.

Ook muzikaal is de plaat een stuk scherper, New Bermuda is echt een beest. Echter wel eentje met meerdere gezichten. De eerder genoemde albumopener kent ijzige drumpartijen, waaierende solo’s en een prima clean middenstuk. De fade-out aan het einde van het nummer klinkt wat lui, maar het daaropvolgende pianostuk werkt prima als interlude naar ‘Luna’, waar de band ontketend klinkt. De razende thrash-riffs in combinatie met de heftige blastbeats ontlokken een echte furie. Na nóg een versnelling volgt een cleane sectie om vervolgens met trage riffs, hoopvolle percussie en de hopeloos klinkende Clarke tot een intens einde te komen.

Ook ‘Come Back’ begint nogal heftig; het voelt als traditionele black, maar ook weer niet. Door nét een afwijkend drumpatroon te nemen, door nét drie gitaarnoten anders te plaatsen en door de walsende, maar warme baslijn. Die warme baslijn zet hele nummer door, maar de black niet: de tweede helft is een langgerekte, cleane post-rock-passage. Vuur en ijs. Maar zoals Deafheaven op voorganger Sunbather al bewees: dit kán samen. De manier waarop men dit hier echter doet is extremer. Nog meer zwart-wit. Dag en nacht. Maar het klópt, mede door die bass, dus wat zou het.

Niet alles begint zo heftig, ‘Baby Blue’ en afsluiter ‘Gifts for the Earth’ beginnen juist clean en organisch. Eerstgenoemde barst dan na een drietal minuten vooral vocaal uit, naast die snerpende riff en de metalen drumfills valt het qua intensiteit reuze mee. De wah-wah solo halverwege is een knipoog naar Kirk Hammet, de snerpende versnelling op driekwart is fantastisch en de outro met bijna machinaal klinkende verkeersvertragingen geeft een onwerkelijk gevoel. Het andere hiervoor genoemde nummer laat een ambient klinkende akoestische gitaar evolueren naar een post-punk sectie gecombineerd met Clarke’s raspende grom. Over onwerkelijk gesproken. De eerste paar luisterbeurten leek de combinatie qua intensiteit voor geen moment te kloppen, maar het is juíst het contrast tussen de cleane instrumentatie en de scherpe vocalen waardoor het klikt. Tijdens de middensectie lijken de vocalen een luie robotische onderlaag te hebben en in de tweede helft van het nummer klinkt Clarke tegen een blackgaze achtergrond voor het eerst op New Bermuda op een bepaalde manier zelfs hoopvol.

Hoopvol, zo zijn de teksten niet bepaald. Toegegeven, je verstaat vrijwel geen woord van wat Clarke uitspuwt, maar je voelt de emotie, de frustratie, de boosheid. Teksten als “A multiverse of fuchsia and violet surrenders to blackness now. My world closes its eyes to sex and laughter” en “There is no ocean for me. There is no glamour. Only the mirage of water ascending from the asphalt. I gaze at it from the oven of my home”. Het voelt allemaal zo hopeloos. Zo intens. En op die manier past het perfect bij de intensiteit van de muziek. Uw recensent wil niet zeggen dat New Bermuda perfect is, maar het is zo intens dat het bijna verontrustend is. Bijna. Want New Bermuda is grandioos.

Je kunt geen reactie achterlaten.