Gengahr

Door Dave Coenen 22 november 2015 Reacties staat uit voor Gengahr

Het Londense viertal Gengahr laat zich voor het tweede jaar op rij rondom Halloween zien in Paradiso. Is hier sprake van puur toeval of is het juist de perfecte tijd van het jaar voor een band die van buiten poeslief lijkt, maar van binnen duister en onbehagelijk aandoet? De basale, maar origineel en psychedelisch klinkende gitaarpop van Gengahr bevat teksten over geesten, heksen, jonge vampieren en de dood. Op de duistere trap naast de Amsterdamse poptempel en de hoofdstedelijke grachten vinden we de perfecte plek om zanger Felix Bushe en drummer Danny Ward aan de (snij)tand te voelen over de band, hun eerste solotour en de eigenaardige voorkeur voor ghosts ’n ghoulies

Zelfs op de muts van Felix pronkt een doodshoofd, dus laten we het interview beginnen met een duister raadsel: jullie mogen raden waar de volgende beschrijving over gaat. “Hiding in people’s shadows, it absorbs their heat. The chill it causes makes the victims shake.” Al enig idee?
Danny: “In ieder geval een akelig wezen.”
Felix: “Een vampier?”

Allebei onjuist! Het is Gengar (de Pokémon waarvan de bandnaam is afgeleid, red.) oftewel jullie spirit animal.
D: “Haha, hey! Natuurlijk is het Gengar, dat hadden we moeten weten.”
Gengar staat erom bekend een spookachtige, giftige Pokémon te zijn. Zien jullie jezelf als band ook als spookachtig en giftig?
F: “Die beschrijvingen klinken best cool. Soms kunnen we ook aangrijpend en afgeklaard klinken, vind ik zelf. Ons nummer ‘Bathed In Light’ is dan weer heel waterig, bubbly zelfs.”

Dat woord doet mij dan weer denken aan de albumhoes van jullie debuutplaat A Dream Outside.
F: “Exact! Mijn favoriete beeld dat iemand bij de door ons gemaakte hoes naar voren bracht is de ervaring dat je onder water omhoog kijkt, richting de zon. Dat is zeker niet wat we ermee bedoelden – sterker nog, dat weten we zelf niet eens – maar ik vind het heel tof om het op die manier te zien.”

Nog grappiger is dat ‘Haunter’ net als één van jullie songtitels ook een Pokémon verwant aan Gengar is.
F: “Dat is puur toeval. Het nummer heeft niets met de Pokémon genaamd Haunter te maken. We vonden het achteraf dan wel weer grappig om de toevallige tweede link met die Japanse monstertjes te ontdekken. We hebben dan wel gekke lyrics, maar niemand van ons heeft songs geschreven met Pokémon als grote inspiratiebron in zijn hoofd.”
D: “We zijn er ook geen groot fan van, ofzo.”
F: “Misschien was het een beetje stom om onszelf naar een Pokémon te vernoemen, want nu denkt iedereen dat we Pokémon-supernerds zijn, haha! De Pokémonfans geven altijd tekenen van herkenning bij het zien van onze bandnaam, maar mensen die de figuurtjes niet kennen, hebben echt geen idee waar ze onze bandnaam mee moeten associëren. Vaak gaan mensen er dan vanuit dat we hele zware muziek of heavy metal maken.”

Vandaag is het 26 oktober, de week van de meest spookachtige feestdag van het jaar is begonnen. Vorig jaar stonden jullie ook al met Halloween in Paradiso. Toen op London Calling, nu met jullie eerste eigen tour. Zien jullie jezelf als een geschikte Halloweenband?
F: “Denk het wel! We overwegen nog even of we ons dit jaar gaan verkleden tijdens onze show in Oslo, op Halloween.”
D: “Zelfs de eerste songs die we als Gengahr maakten, zijn rond Halloween geschreven.”
F: “Ja! Onze eerste demo is geschreven in oktober en opgenomen in november. En dan luidden de demotitels ook nog eens ‘She’s A Witch’ en ‘Dizzy Ghosts’. Deze songs spelen we nog steeds live, dus voor ons is het blijkbaar elke dag Halloween. Even zonder gekkigheid: Halloween is een soort startpunt voor ons. Veel songs leunen naar het fabelachtige en figuurlijke. We zijn geen band die met alledaagse analogieën op de proppen komt. We deinzen er niet voor terug om dingen een beetje raar en onwerkelijk te maken. Uiteraard is het niet allemaal zo duister als het lijkt, mensen moeten wel de humor van die gekke beeldspraak van geesten en horror kunnen inzien.”

De laatste jaren raast de psychedelische trein als een malle door popland. Bands als Unknown Mortal Orchestra en Tame Impala hebben dit jaar de synthesizer als realiteitsvervormend wondermiddel in hun sound betrokken. Jullie blijven echter ‘basic’: er is geen gebruik gemaakt van elektronische instrumenten bij het maken van het album.
F: “We hebben lange tijd geëxperimenteerd met keyboards, computers en synthesizers, maar geen van ons allen voelde zich er vertrouwd mee. We speelden allemaal gitaar, drums of andere analoge instrumenten en een toevoeging van elektronische instrumenten zou een breuk met onze basis en onze vaardigheden betekenen. Toen dachten we: waarom bespelen we niet de instrumenten waarmee we goed overweg kunnen en laten we deze klinken alsof er ook met elektronische instrumenten als synths en samplers wordt gespeeld? Zo kan John, onze gitarist, met behulp van een scala aan pedalen zijn gitaar laten klinken als een keyboard. Laatst schreef iemand overigens in een recensie van ons optreden dat het jammer was dat we de keyboards op het album niet in livesetting gebruikten. Het grappige is dus: er zijn geen keyboards!”
Een bewuste keuze dus?
F: “Ja, we wilden onze muzikale stijl redelijk stripped back houden om de songs voor zich te kunnen laten spreken. Onze visie erbij is: als je een nummer kaal – dus alleen op gitaar – speelt, en het klinkt niet helemaal lekker, dan is het waarschijnlijk geen goed nummer. Dat is ons beginpunt en dat kleden we dan, als we tevreden zijn, laag voor laag aan.”

Jullie hebben net een nieuwe EP uit genaamd Tired Eyes. Pakten jullie voor deze release het maken van songs anders aan?
D: “Deze drie nummers zijn opgenomen ten tijde van het maken van het album.”
F: “We namen meer op dan enkel de elf songs die op A Dream Outside verschenen. Ons label wilde er een aantal wél en een aantal niet op het album hebben, en we hebben de nummers waarvan we nog lang hebben overwogen of ze op de tracklist van het album zouden moeten staan als EP uitgebracht. Voor Tired Eyes, het eerste nummer op de EP, konden we bijvoorbeeld maar geen goed plekje vinden op het album, terwijl we het een goed nummer vonden. We hadden als beginnende band nog niet genoeg vertrouwen om een vijftiental nummers op ons allereerste album te proppen, dus is deze EP een mooi cadeautje voor ons en fans, zo na het album.”

Jullie eerste nummers werden echter al vrijwel meteen als demo gereleased, maar verdwenen ook weer gauw in Nederland van Spotify.
F: “Oh, dat is gek. Daar heb ik geen verklaring voor. Maar inderdaad, ze verschenen heel snel als demo, en later hebben we ze bewerkt naar een “echte” single. De rauwe energie van de demo’s voelde goed, maar niet geheel juist. We vonden dat we net iets meer moeite in de songs moesten stoppen voor de officiële releases. Het ging daarbij vooral om het zoeken naar de balans tussen een vlug en krachtig liedje dat in één keer goed is en het perfectioneren daarvan in meerdere takes.”

Ik las dat jullie geen songs schrijven als jullie op tournee zijn. Komt alles eruit wanneer jullie thuis op de bank ploffen?
F: “Wij zijn vooral heel druk met andere dingen op tournee, maar we gebruiken onze vrije tijd buiten het touren vaak om naar de repetitieruimte te gaan. We leven naar dat moment toe als we vol ideeën zitten, dan komen de teksten en de melodieën er inderdaad pas uit.”

Hoe gaat het maken van een song van begin tot eind bij jullie in zijn werk?
F: “Het maken van een song moet een organisch proces zijn. Ik denk dat ideeën en concepten in je hoofd zich op een natuurlijke wijze aanpassen of ontwikkelen als je gewoon doorgaat met je primaire bezigheid op dat moment. Het onbewuste speelt een grote rol: aan het einde van een bepaalde fase zal een nummer nooit hetzelfde klinken als in het begin. Zo schreven we Embers als laatste en Dizzy Ghosts als één van de eerste songs die op A Dream Outside is terechtgekomen. Die twee klinken behoorlijk verschillend van elkaar en zo zie je een proces waarin de klank en inhoud van een song onbewust veranderd is. Van die verschillen zijn we ons nooit echt bewust geweest,  maar misschien vanaf nu wel.”

Jullie schrijven niet op tournee, en laten de indrukken gedurende deze dagen vaak even rusten in het hoofd. Waar halen jullie nu zoal de inspiratie vandaan?
F: “Overal waar je verhalen kunt vinden. Fictief of non-fictief, maakt niet uit. Ik vind dat er oprechte emotie in een song moet zitten, waar mensen iets aan hebben en zich mee kunnen voeden. Verhalen komen we op tournee tegen, maar we schrijven niet letterlijk over de tourfratsen die we allemaal wel kennen, zoals met een kater wakker worden of je lam zuipen. Dat is sowieso niet zo ons ding. Ik word gedurende de tournee wél geïnspireerd door te luisteren naar geniale verhalenvertellers en muzikanten zoals David Bowie of The Clash.”

En natuurlijk al die horrorfilms.
D: “Onvermijdelijk, uiteraard.”
Nog horror-aanraders?
D: “Eraserhead van David Lynch is een absolute aanrader. Die zou iedereen moeten zien.”
F: “Brazil van Terry Gilliam is absurd, één van mijn favorieten.”
Van een echte horrorband ga ik er vanuit dat die aanraders zeker de moeite waard zijn!

 

 

Je kunt geen reactie achterlaten.