Steak Number Eight – Kosmokoma

Door Jeffrey Zweep 4 december 2015 Reacties staat uit voor Steak Number Eight – Kosmokoma

Steaknumbereightroar(Album – Indie Recordings) Het verhaal van Steak Number Eight is bekend, maar toch: de piepjonge (sludge/post)metallers wonnen in 2008 Humo’s Rock Rally, door een mokerslag uit te delen aan de concurrentie. Daarna volgden When The Candle Dies Out, All Is Chaos en The Hutch, platen waar het jonge vijftal zich liet inspireren door bands als Neurosis, Isis, Drums Are Parades en in iets mindere mate Deftones. De jongelingen gaven er een eigen draai aan, maar zeker aan de songwriting kon nog wel het één en ander verbeterd worden.

Nu is daar Kosmokoma en vanaf de allereerste minuut van de plaat is duidelijk dat de heren dat hebben gedaan. Wat heet, de plaat is veel meer eigen geworden. De invloeden van de genoemde bands liggen er minder bovenop, maar daar zijn andere elementen voor teruggekomen. De sonische albumopener ‘Return of the Kolomon’ bijvoorbeeld, met z’n postrock en bijna jazzy invloeden. Of wat te denken van de samples en synthesizers op ‘The Principle Features of the Cult’ en de akoestische gitaren op ‘Cheating the Gallows’?

Het zijn allemaal tekenen van een band in ontwikkeling, een band opzoek naar een eigen sound. Het voordeel hiervan is dat de heren oprecht klinken, maar het nadeel is dat het materiaal niet constant is. Zo is de eerste helft van de plaat een stuk sterker dan het afsluitende gedeelte. Nummers als ‘Your Soul Deserves To Die Twice’ en ‘Gravity Giants’ zijn heerlijk log, met zowel screams als cleane vocals, ‘Charades’ heeft een sterke dromerige twist en afsluiter ‘Space Punch’ heeft een manische jazzy vibe en doet zelfs denken aan Shining.

Vocalist Brent Vanneste wisselt meer af tussen screams en clean, ookal is het geen beste zanger. Dit maakt het wel meer oprecht en zorgt ook weer voor een meer eigen sound. In ‘Cheating the Gallows’ komt dit wat minder goed uit de verf, terwijl ‘Charades’ de spijker op z’n kop slaat. Al met al klink Kosmokoma als een echte leerplaat voor de jonge Belgen, een momentopname misschien wel, maar het moment is nu wel daar om de laatste mokerslag uit te delen en een constante plaat uit te brengen die wél van start tot finish boeiend is.


Je kunt geen reactie achterlaten.