Alamo Race Track @ Paradiso, Amsterdam

Door Daan Krahmer 23 december 2015 Reacties staat uit voor Alamo Race Track @ Paradiso, Amsterdam

Hoe Alamo Race Track live presteert hangt sterk af van het humeur van de wispelturige frontman Ralph Mulder. Zo, het hoge woord is eruit. We zagen Alamo Race Track dit kalenderjaar vijf keer optreden met het ondergewaardeerde wapenfeit Hawks op zak, en het niveau van de optredens verschilde op zijn zachts gezegd. Geen optreden van deze Nederlandse indie darlings is hetzelfde. En juist dat maakt deze veelzijdige en creatieve band zo mateloos interessant. Vlak voor de jaarwisseling speelt Alamo Race Track in thuisstad Amsterdam de laatste show van hun huidige tournee. En warempel, de pet van Ralph Mulder staat bijzonder goed vandaag.

Misschien is de getalenteerde liedjesschrijver stiekem wel blij dat de tournee ten einde loopt. Zoals altijd staat de zanger wat onwennig op het podium, maar een prima gevuld Paradiso doet Mulder goed vanavond. Je ziet, voelt en hoort het. Mulder grapt, grolt en lacht tussen de liedjes door. Het zijn intermezzo’s die even ongemakkelijk als ontnuchterend aanvoelen tussen de met precisie gebrachte liedjes. Ondanks dat er slechts een uur vol wordt gemaakt, staat hier een groep vol chemie en bezieling te spelen. Intenser dan voorheen zijn de uitvoeringen van nieuwelingen ‘All Engines’ en ‘Everybody Let’s Go’, die driekwart jaar na de release van Hawks terecht zijn uitgegroeid tot nieuwe publieksfavorieten. Die laatste wordt door Mulder cynisch als “de hit der hits” aangekondigd. Het is duidelijk met een knipoog bedoeld, maar er schuilt – zoals in elk grapje – ook een kern van waarheid in. Het uitbundige feestrefrein dat het liedje draagt wordt zowaar flink meegezongen.

Toch: hoe hard ze ook hun best doen, een echte hit zal Alamo Race Track nooit schrijven. Daarvoor is de band te eigenzinnig. De groep produceert continu liedjes met een randje. Daarbij: het zit in de aard van deze muzikanten om risico’s te nemen. Wie tijdens optredens als deze luistert naar de arrangementen komt al snel tot soortgelijke conclusies. De liedjes zitten vol vijfstemmige samenzang, herziende instrumentatie en verrassende wendingen. Zo wordt het intieme ‘Records’ uit 2011 op kundige wijze herschreven tot een anthem van formaat. Afgezien van het wat plichtmatige ‘The Northern Territory’, waar de angel in de huidige versie grotendeels uit is, bestaat het optreden uit een aaneenschakeling van hoogtepuntjes. Er was dit jaar geen Nederlandse band die ze dat nadeed.

Je kunt geen reactie achterlaten.