Jaarlijst 2015: Dave Coenen

Door Dave Coenen 28 december 2015 Reacties staat uit voor Jaarlijst 2015: Dave Coenen
  1. Jamie xx – In Colour
  2. Balthazar – Thin Walls
  3. Unknown Mortal Orchestra – Multi-Love
  4. Tame Impala – Currents
  5. Florence + The Machine – How Big, How Blue, How Beautiful
  6. Alabama Shakes – Sound & Color
  7. Kendrick Lamar – To Pimp A Butterfly
  8. Roísín Murphy – Hairless Toys
  9. D’Angelo – Black Messiah
  10. Oddisee – The Good Fight

Eervolle vermelding: Grimes – Art Angels. De Black Messiah van 2015.

Blur, Father John Misty, Noel Gallagher, Janne Schra en Courtney Barnett. Ze hadden er net zo goed allemaal nog in gekund. In 2015 ging ik nog dieper graven in muziek dan voorheen, en kwam ik zó veel tegen dat goed was, dat het me bijna te veel werd. Deze jaarlijst was dan ook de lastigste om te maken tot nu toe. Als uitvlucht uit lastige keuzes heb ik de frissere mengelmoes (Oddisee, Roísín Murphy) de strijd vaker laten winnen dan de wat conventionelere muziekklanken (Noel Gallagher, Father John Misty).

Zo maakte Oddisee met The Good Fight een geweldige directe rapplaat met invloeden van funk, soul en jazz. Hij zal nooit de grootste worden, ook al maakt hij al tien à vijftien jaar geweldige albums. Dat is dan ook precies waar veel van zijn persoonlijke en nuchtere raps over gaan. Het bijbehorende onvergetelijke optreden in Merleyn afgelopen september deed deze stijlvolle plaat in de jaarlijst belanden. Een wellicht gekke toevoeging op nummer 9 is Black Messiah van D’Angelo. Dit pareltje kreeg een onverwachte release op 17 december 2014, toen mijn jaarlijst al lang en breed de deur uit was. Dat neemt niet weg dat Black Messiah een prachtplaat is met een geweldige boodschap en dat deze niet meegenomen mag worden in de volgende jaarlijst. Luister en oordeel vooral zelf naar wat de grootmeester na vijftien jaar afwezigheid te zeggen heeft over onderdrukking, racisme en liefde.

Tussen al die enorme shows met popmuziek voor de massa’s van Taylor Swift, Rihanna en Katy Perry moet één iemand de boel met beide benen op de grond houden. Met een geweldige maar wisselend ontvangen comeback was Roísín Murphy degene die deze taak kwam volbrengen na acht jaren afwezigheid. Want waarom niet gewoon een popplaat maken als je er zin in hebt, zonder politieke boodschappen en appeals to the masses? Murphy’s law, zou je het kunnen noemen. Juist door die niet-denken-maar-doen insteek maakte de Ierse zangeres met Hairless Toys een album dat dicht bij haarzelf ligt en die kenmerkende onderscheidende Roísín Murphy-stijl bevat. Niemand die het album opviel of begreep bij de eerste luisterbeurt, maar ik kan Hairless Toys van harte aanbevelen als een plaat die groeit.

Als iemand zijn verhaal op veelzijdige en originele wijze bracht, was het Kendrick Lamar wel. Met To Pimp A Butterfly leverde hij een geweldige plaat af vol p-funk en aanstekelijke grooves. ‘King Kunta’ en ‘Alright’ zijn zo ongeveer de grootste knallers van het jaar, en Lamar kan alleen nog maar beter en groter worden. Spannend album. Hetzelfde geldt voor Alabama Shakes, die hun stijl uitbreidden en hun debuut overtroffen met tweede langspeler Sound & Color. Het allermooist is nog het ontpoppen van frontvrouw Brittany Howard, die op Down The Rabbit Hole, North Sea Jazz en in Paradiso nog maar eens bewees dat deze band de soul voor het grote publiek weer smoel geeft.

Op 5 voor mij de persoonlijkste plaat van het jaar – en voor mij een grote ontdekking in 2015 – : Florence + The Machine. Op haar derde album How Big, How Blue, How Beautiful bezingt Florence Welch haar zware break-up en hoe ze daarvan herstelde op een allerlei tragedies en heiligen aanhalende verhalende wijze. Het gaat echter verder dan bezingen op verhalend vlak: Florence raakt op spiritueel en natuurlijk niveau, net als tijdens haar live-optredens. Haar optredens op Sziget en in de Ziggo Dome waren ronduit magisch. Aanrader: het prachtige arrangement van ‘Queen Of Peace’.

Op nummer 4 en 3 twee bijzonder succesvolle stijl-ommezwaaien: Tame Impala dat op Currents de synthesizer erbij haalde en het eigen psychpop-oeuvre een nieuwe dimensie toekende, en Unknown Mortal Orchestra dat bij haar lo-fi gitaarpop flinke klodders soul, blues en funk voegde. Beide kleurrijke platen van topperformers Kevin Parker en Ruban Nielsson, die ik beide in 2015 voor het eerst live aan het werk zag.

De meest geluisterde plaat van 2015 is voor mij Thin Walls van Balthazar, het onverwoestbare Vlaamse vijftal met een tourschema waar je bij een enkele aanblik al moe van wordt. Thin Walls werd vlotter, minder pretentieus en misschien wel directer en beter dan voorganger Rats, omdat deze plaat op tour werd geschreven. Het resultaat? Tien ijzersterke popsongs die niet eens zo rijk of ingewikkeld zijn, maar werkelijk nooit vervelen. Then What is een aanrader: met de bijna valse gitaren zo goed als een hedendaagse muzikale update van Joy Division’s Love Will Tear Us Apart.

Maar de aller-allerbeste plaat van 2015 was voor mij In Colour, het kleurrijke meesterwerk van The xx-genie Jamie Smith, oftewel Jamie xx. Waar instrumentale composities tussen de 1,5 en 4 minuten op andere albums kunnen aandoen als interludes, voelen soortgelijke nummers (‘Obvs’, ‘Just Saying’, ‘Hold Tight’, ‘The Rest Is Noise’) op dit album aan als volwaardige songs met karakter en – verrassing – heel wat kleur. Jamie is in connectie met zowel zijn muzikale verleden als heden op In Colour en hij neemt ons mee in zijn leven, hoofd en carrière. In Colour is een kleurrijk meesterwerk dat niet meer door iemand anders gemaakt kan of zou kunnen worden. Mits de komende plaat van The xx een geniale wordt, natuurlijk.

N.B.: Art Angels van Grimes zou zomaar eens de Black Messiah (D’Angelo) van volgend jaar kunnen worden. De eigenwijze popplaat van de Canadese artieste ligt pas een week in de winkels, maar is bij mij nog nèt niet genoeg gegroeid om in het jaarlijstje te belanden. Mijn gevoel zegt dat dat volgend jaar wel het geval is. We zullen zien!

Je kunt geen reactie achterlaten.