Jaarlijst 2015: Daniël De Borger

Door Daniël de Borger 30 december 2015 Reacties staat uit voor Jaarlijst 2015: Daniël De Borger
  1. Phil Cook – Southland Mission
  2. CZARFACE – Every Hero Needs a Villain
  3. Hiatus Kaiyote – Choose Your Weapon
  4. Makaya McCraven – In The Moment
  5. Lou Reed – Transmission Impossible
  6. Kathryn Joseph – Bones You Have Thrown Me and Blood I’ve Spilled
  7. Mutoid Man – Bleeder
  8. Prince – HITnRUN Phase Two
  9. Gomina – Prints
  10. Tess Parks and Anton Newcombe – I Declare Nothing


**Klik op de titels voor het luisteren van soundbites

Altijd weer leuk, jaarlijstjestijd. Ook deze keer was het weer een uitermate zware bevalling om tot een top 10 te komen; niet zozeer door een gebrek aan sterke albums, maar door de grote hoeveelheden muziek die ik dit jaar weer geluisterd heb. De diversiteit aan genres die daarbij voorbij kwamen, bemoeilijkten het samenstellen van een jaarlijst nog verder. 2015 was voor mij een jaar waarin ik heel veel platen voorbij heb zien komen die een goede indruk hebben achtergelaten, maar die als geheel toch net even teveel teleurstelden om in de lijst te belanden. Zo maakte Kendrick Lamar weer een sterke comeback met zijn veelbesproken To Pimp A Butterfly. Ik had stiekem gehoopt dat dit mijn Black Messiah van dit jaar zou zijn. Helaas werden mijn hoge verwachtingen toch niet ingelost en vind ik voorganger good kid, m.A.A.d city nog steeds een stuk beter. Daarom deze keer helaas toch geen Kendrick Lamar in mijn top 10. Gelukkig waren er ruim voldoende andere albums die ook een sterke impressie wisten achter te laten en net even wat verder in de rankings geraakt zijn. De volgorde kan ook nu weer met een korreltje zout genomen worden.

Op 1 het soloproject van Megafaun-oprichter Phil Cook. Een muzikant met een behoorlijke staat van dienst en dat is te horen op deze in southern rock gedrenkte parel. Leuk detail is dat hij op deze plaat hulp kreeg van Frazey Ford en Justin Vernon. Een prachtig album van een muzikaal ambachtsman waar (vooralsnog) naar verhouding veel te weinig aandacht aan besteed is in de media, gezien de kwaliteit van de muziek.

Het was niet Kendrick Lamar maar CZARFACE, het project van MC Inspectah Deck (een van de oprichters van Wu-Tang Clan) en veteranenduo 7L & Esoteric, die met hun Every Hero Needs a Villain dit jaar de hoogste ogen wisten te gooien in de categorie hiphop. Verplichte kost voor de old school hiphopliefhebber. Dit album bevat vrijwel uitsluitend ‘bangers’, dus wees gewaarschuwd.

Hiatus Kaiyote wist in 2012 al een goede indruk achter te laten met hun experimentele Tawk Tomahawk. Anno 2015 hebben ze de lat op Choose Your Weapon nog weer een stukje hoger weten te leggen. Met hun experimentele mix van soul, jazz, funk, hiphop, R&B en electronica hebben zangeres Nai Palm en consorten een plaat van formaat afgeleverd. Een prachtig gelaagd album dat over de hele linie weet te overtuigen.

Makaya McCraven heeft zijn roots in de hiphop liggen en dat is goed te horen op In The Moment. De basis voor dit muzikale hoogstandje wordt gevormd door 28 concerten met 48 uur aan live gespeelde en geïmproviseerde muziek, samen gemixt tot een krachtig coherent geheel. Sommigen noemen het de toekomst van jazz. Een niet onwaarschijnlijke analyse. Old school en new school gaan namelijk prachtig hand in hand op In The Moment.

Lou Reed behoeft natuurlijk geen introductie. Transmission Impossible bevat een serie van drie liveconcerten, opgenomen in de jaren zeventig. Het is in feite de eerste show uit 1971, die dit album in mijn jaarlijst heeft doen belanden. De tweede en derde cd bevatten ook twee mooie liveregistraties, maar stellen qua geluidskwaliteit heel erg teleur. Desondanks een verdiende plek in de lijst voor Transmission Impossible, wat vooral te danken is aan de eerste cd en de kans om Lou Reed nog maar weer eens op zijn best te kunnen horen in zijn hoogtijdagen.

Een van Schotlands’ best bewaarde geheimen op zes in de lijst. Kathryn Joseph is het soort artiest dat maar eens in de zoveel jaar aan het oppervlak verschijnt. Een zeldzaam talent, zeker ook in deze tijd waarin commercie en ratings in de muziekindustrie hoogtij vieren. Dit jaar won ze met haar Bones You Have Thrown Me and Blood I’ve Spilled welverdiend de Scottish Album of the Year award. “Niet van deze wereld” is het soort van superlatief om aan een album van dit formaat te geven. Een tekstueel en instrumentaal intense ervaring van het hoogste niveau.

Mutoid Man heeft met Bleeder een minder subtiele, maar op zijn minst ook ‘intens’ te noemen album afgeleverd. Om Bleeder onder het kopje metal te scharen zou deze plaat teniet doen. Zo horen we bijvoorbeeld ook post-hardcore- en mathcore-, maar ook classic rock-elementen voorbij komen. Een album, of beter gezegd een stukje goed georganiseerde chaos dat als een orkaan over je heen raast. Voor de liefhebbers van bands als The Mars Volta, Megadeth, The Dillinger Escape Plan en Mastodon een onmisbaar schijfje voor in de platenkast.

Prince wist mij dit jaar te verassen met het volledig analoog opgenomen HITnRUN Phase Two, zijn meest behoudende plaat in jaren. Een prachtig album voor de fans van de old school Prince, zoals ondergetekende. Na jaren van experiment en het verkennen van diverse stijlen gaat hij hier weer terug naar de basis. Ik kocht in 1999 mijn laatste Prince album. Zodra HITnRUN Phase Two in fysieke vorm gaat verschijnen zal daar echter weer verandering in komen. “Gimme my vinyl please!”

Op 9 een stukje neo-psychedelica/pop for the likes of Tame Impala, MGMT….Om maar wat leuke en pakkende voorbeelden te noemen. Het uit Frankrijk afkomstige Gomina wist me bij het horen van hun debuut Prints al vrij snel te overtuigen. Een groeiplaat van jewelste, waarbij ik verbaasd sta dat deze band nog niet veel potten buiten de landsgrenzen heeft gebroken. Daar zal echter ongetwijfeld binnen niet al te lange tijd verandering in komen.

De liefhebbers van The Brian Jonestown Massacre konden dit jaar hun hart ophalen aan het samenwerkingsproject tussen Anton Newcombe en Tess Parks. De ietwat zware/gruizige vocalen van Parks en psychdelisch gitaartapijten van Newcombe bleken een prachtige combi te vormen op I Declare Nothing. Het zien van dit duo op het Valkhof Festival, eerder dit jaar, heeft mijn waardering voor dit album nog wat verder doen toenemen. Wat op plaat werkt, werkt live zeker zo goed. Misschien nog wel beter.

Je kunt geen reactie achterlaten.